Smultronstället (1957)

Nou, deze vind ik toch niet zo erg depri voor zijn doen eigenlijk.

Wacht maar tot je Tystnaden of Nattvardsgästerna ziet. .

Neen, als je deze film al depri vindt, dan kun jij maar beter geen andere films van Ingmar Bergman bekijken. Dat levert van jouw kant alleen maar 0,5* waarderingen op. Vergeleken bij zijn latere films vond ik deze film nogal luchtig.

nee bedankt, ik wil geen films van Ingmar meer zien, niet mijn regisseur

dat zeg ik wibro, Ingmar is niks voor mij, hij is een beetje een depri man

Ingmar is totaal wel mijn regisseur en ik kan mijn geluk ook niet op met het Bergmania-festival hier ter plaatse en in het hele land. Gisteren Wilde aardbeien herzien op het grote scherm, en het was alweer een bijzondere ervaring.

Ik was stiekem een beetje bang dat ik Bergman's zware thematiek een keer zat zou zijn. Keer op keer wist hij tot nog toe te raken met zijn diepgravende dialogen, emotionele beschuldigingen en dramatische zoektochten, maar ik verwachtte dat het mij op termijn minder zou doen. Buiten de vele luchtige scenes om bleven de gesprekken me echter raken. Dat is natuurlijk ook toevallig het argument uit Wilde aardbeien, dat de mens onder bepaalde vragen niet uit kan in het leven. Ik heb het dan niet alleen over vragen over bestaan van God, maar ook over reflectie op je eigen leven. Veel keuzes die je hebt gemaakt lijken onaantastbaar, omdat je op dat moment een voluit rationele afweging hebt (of lijkt te hebben) gemaakt, maar eigen kilheid, zoals die van de dokter, neem je nu eenmaal niet mee in die afwegingen. Daarop val je wel degelijk af te rekenen.

Zoals Bergman dit voornamelijk door middel van die dromen weet weer te geven is werkelijk onnavolgbaar, het maakte opnieuw een diepe indruk op me.

Daarom vond ik het ook enigszins verbazend hoe makkelijk Bergman's antwoord in deze film is op de gestelde vragen. Ik geloof dat het na afloop van de 'aanklachtsdroom' is als hij constateert dat hem alleen de eenzaamheid wacht. Een klap in je gezicht, maar de luchtige scenes op het einde zijn dan allerminst bevredigend. De manier waarop de dokter verandert gaat wat mij betreft te makkelijk, en ik vond het allemaal iets te lievig. Zeker wanneer je dit vergelijkt met die andere grootse film die hij dat jaar maakte, Het zevende zegel, is dit een erg luchtige film. Vandaar ook mijn verschil in beoordeling.

Desondanks gewoon weer een geweldige film natuurlijk.

Wow, dit moet je zien! De film duurt anderhalf uur, maar voelde aan als drie uur (positief bedoeld!) Wat een ontzettende diepte brengt Bergman in deze film . De dromen waren vooral een genot om te kijken en hadden voor mij herkenbare punten. Dan heb ik het niet over de onderwerpen zelf, maar meer over de 'vorm' over hoe de dromen zich afspelen: onlogische stappen in de droom, die je als 'dromer' gewoonweg accepteert bijvoorbeeld. Erg boeiend allemaal . Je moet wel enigszins in de stemming zijn om deze film te zien, dat dan weer wel, maar het is wel een genot, dat zeker!

Super Film: een van de beste, die ik dit jaar gezien heb (en dat zijn er veel!) Fantastische mix van Kafka, 2001: a space Odyssey en natuurlijk Bergman zelf. Bovendien ongelooflijk goed gespeeld. Jammer dat er tegenwoordig niet meer zulke films worden gemaakt! Ik heb me geen minuut verveeld.

Mijn vierde Bergman en ik kan na vier films van hem wel concluderen dat ik een haat liefde verhouding heb met deze regisseur. Daar waar ik Persona en The Seventh Seal echt mindere films vind, kon Tystnaden mij juist erg bekoren en gelukkig Wild Strawberries ook.

Het is de meeste luchtigste film van de vier en ook de warmste. Deze film is erg goed te volgen en de droomscene's en afwisselingen naar het verleden geven een hoop duidelijkheid over het hoofdpersonage. Tijdens zijn "roadtrip" en dromen ondekt hij zeer interessante zaken over zichzelf en na afloop kun je eigenlijk wel concluderen dat hij er een beter mens door is geworden, of er in ieder geval een hoop van heeft geleerd.

Een interessant verhaal, gecombineerd met leuke droomscene's, leuke personages en ook zeker mooie vrouwen zorgen voor een fijne film en eigenlijk nog meer onduidelijkheid voor mij over hoe ik andere Bergman's zal ervaren. Maar dit is een hele goede, zoveel is wel zeker voor mij.

4,0*

Edit: wel raar trouwens dat de rol van zijn moeder werd gespeeld door iemand die in het echt ruim 10 jaar jonger dan hijzelf was.

Deze film van Bergman, zoals zovele van hem, is erg persoonlijk: de rol van de familie, de innerlijke strijd tussen geloof en verstand, de dood en schuld zijn o.a thema's die Bergman bezig hielden in zijn eigen verleden. Thema's die mij, zelfs als begin twintiger, ook bezighouden en vragen waarmee ik me kan identificeren. De 'wilde aardbeien' zijn het stukje houvast van Isak aan gelukkigere tijden uit een verleden die overschaduwt wordt door schuldgevoelens. Dit gegeven brengt een behoorlijke zwaarte en diepgang aan de film.

Helaas vond ik het soms ook wat te over in deze film aan alle vraagstukken. Elke dialoog moet iets zinnigs vertellen en personages reageren op elkaar direct in dienst van deze vraagstukken: het gevecht tussen geloof en ratio in de vorm van Anders en Viktor bijvoorbeeld, of de schaamteloze eerlijkheid van Marianne naar haar schoonvader toe aan het begin van de film. Dit geeft iets onnatuurlijks aan hun relaties. De dromen van Isak en de herinneringen die hij letterlijk doorloopt zijn soms een welkome afwisseling om iets filmisch te doen, al is dialoog vaak wel dominant aanwezig. Bergman's toneelverleden ligt hier wellicht ook aan ten grondslag.

Wat dat betreft vond ik Persona wat beter. Het communicatieproces verloopt in die film wat natuurlijker voor me (al hebben we natuurlijk te maken met een stilzwijgend personage), de intense close-ups van de twee vrouwen en de psychedelische begin en eind sequenties in die film beklijven meer. Betekenisgeving gebeurt op een ander, zintuiglijk niveau als het ware

Ik vind dit beslist een van zijn besten. Wat vaak vergeten wordt is dat Bergman visueel ook een meester is. De visuele symboliek is voortdurend (en dan bedoel ik ook echt in bijna elke frame) aanwezig. Het zwart (dood) tegenover het wit (leven), de schaduw tegenover het licht...

Hoewel het een film is die een filosofische thematiek behandelt, wil Bergman nergens een uiteenzetting van een levensfilosofie verfilmen. Het is geen didactisch werk, jongens. Het is gewoon een prachtig, helder en levenslustig drama met een universele thematiek, weliswaar vol dubbele bodems en symboliek.

Het enige wat ik erop aan te merken heb, zijn de freudiaanse elementen. Zelf geloof ik niet dat dromen je onderbewuste losmaken of je wat proberen te vertellen. Maar goed, dat neemt niet weg dat het een prachtige film is.

Na mijn eerste Bergman (Zevende Zegel) had ik al meteen groot respect voor de man en wou ik absoluut meer van zijn werk zien. Met Wild Strawberries als tweede film ben ik werkelijk helemáál van mijn sokken geblazen, door dit intellectuele meesterwerk. Hij graaft in de ziel van een oude verbitterde man en behandelt tegelijkertijd grote (filosofische) thema's. (Even een zijspoor; het moge duidelijk zijn dat Woody Allen een groot Bergman-fan is, maar hij heeft toch wel erg veel gejat. Nu weet ik waar Deconstructing Harry vandaan komt, of een scène in Crimes and Misdemeanors.)

Wild Strawberries volgt het verhaal van een man op 78-jarige leeftijd die op maatschappelijk gebied een rijk en geslaagd leven heeft geleid, maar op zijn oude dag geteisterd wordt door eenzaamheid, het verleden en de dood. In een briljante verhaalstructuur wordt zijn ziel volledig blootgelegd aan de hand van ontmoetingen, onheilspellende dromen, nostalgische jeugdherinneringen en bijzondere gebeurtenissen. De dromen staan bol van de symboliek, het gebruik van de contrasten zwart-wit wordt tot het uiterste benut, en zorgt bij tijden echt voor een mokerslag. Daartegenover de heldere jeugdherinneringen, maar dan toch altijd met de dood om de hoek, wat het zeer beklemmend maakt.

De verschillende personages maken het ook zeer interessant, met natuurlijk de zoon en schoondochter - weer met een mooi leven-dood contrast, zijn moeder (hierdoor wordt nadruk gelegd op drie verschillende generaties) of de drie reizigers naar Italië. Het is zoiezo interessant om de moderne rationalist tegenover de overtuigde gelover te zetten, met in het midden een passievol meisje die in plaats van over het leven na te denken het leven leeft, maar met Berman's pen stijgt dit nog naar een hoger niveau. Er kunnen boekdelen geschreven worden over de boodschap, de esthetiek, de symboliek, maar ik zal het hierbij laten. Stap met hem in de auto, en merk het zelf.

Naast zeer goed kleurgebruik (in zwart-wit dan) is het acteerwerk ook bijzonder sterk, van alle acteurs. Een knappe hoofdrol van Victor Sjöström, en verder weer de goede contrasten van leven-dood, optimisme-pessimisme, levenslustig-koudheid in de vorm van de jonge reizigers en Isak's familie.

Toch moet ik nog iets over het einde kwijt; de verbitterde man heeft een hele ontwikkeling gemaakt in één dag, waar spijt en eenzaamheid uiteindelijk centraal staan. Het is dan ook niet gek - ondanks de gebeurtenissen van de dag - dat ie enigzins naargeestig is in zijn bed, en om ervan te ontsnappen terug gaat naar het verleden. Daar gaat ie samen met zijn oude liefde op zoek naar zijn ouders. Ze vinden hen, gekleed in het wit. Een vertederde blik komt in zijn ogen. Waarom zou er gekozen zijn voor zijn ouders? Misschien is dit iets wat juist niet van betekenis is, maar dat het gaat om een mooie jeugdherinnering, wat uiteindelijk zijn geluk vormt, zijn ontsnapping van het leven (en de naderende dood) en zijn fouten.

Het is dan ook met pijn in het hart wanneer ik andere vernietigende reacties lees waar zo'n diepgravend meesterwerk gereduceerd wordt door een nietig zinnetje, of er geklaagd wordt over de saaie beelden terwijl er mooie shots tussen zitten vol symboliek. Voor mij is dit dan ook absoluut een van de beste films die ik heb gezien, en dat terwijl ik nog zoveel Bergmans op het programma heb staan. Ik ben benieuwd...

4,5*

Dromen blijven een vreemd iets, en voor kunstenaars betekent dat een wereld van ruimte voor symboliek en ideeën. Waarom dromen zoiezo nooit volledig kloppen in films is dat je als kijker het heel (chrono)logisch ziet, en dan zie je de hoofdpersoon wakker schrikken, en dan heeft ie hetzeflde beleeft als kijker. Als ik wakker wordt, dan kan ik mijn droom nog enkele seconden vasthouden en dan wordt het fragmentarisch, onlogisch en onduidelijk. Maar ik zie dromen als artistieke vrijheid voor een kunstenaar. Helaas is dat ook verleden tijd, met een Christopher Nolan die werkelijk elke geheimzinnige factor van een droom verwoest met superstrakke, hyperrealistische dromen die ook onder de natuurwetten vallen. En ja hoor, dat wordt een grote bioscoophit, terwijl het grote publiek nauwelijks bekend is met een ware cineast als Bergman... (daar viel ik ook onder, maar ik probeer nu snel de schade in te halen)

Spaanse aardbeien!

Een verademing, nadat ik bijna 3 jaar geleden de afgrijselijk, onlevendige schreeuwfilm Viskningar och Rop zag, die Bergman prompt voor bijna 3 jaar op non - actief stelde. Aangezien ik de toplijsten aan het doorspitten ben, ving ik enigzins verontrustend aan voor deze film.....

De eerste droomscene is prachtig in beeld gebracht. Daarbij bevat de film genoeg interessante ontmoetingen en vraagstukken. Ik was vooral blij toen die 3 jongeren hun intrede in de film deden omdat ze zorgden voor de broodnodige pit en relativering door de film heen. De momenten dat de hoofdrolspeler terugdacht aan zijn eigen jeugd vond ik ook wel goed getroffen.

Ik zou Spaanse aardbeien zeker niet afslaan, maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat Nederlandse aardbeien gewoon veel lekkerder zijn. Een 3*

Is deze film op dvd met NL subs verschenen?

Ja, maar (momenteel?) niet leverbaar. Ik heb 'm via een tweedehands verkoper op bol besteld en verwacht 'm deze week, daar staan nog een paar tweedehands adresjes.

Is wel leverbaar hoor.

Je kunt 'm gewoon rechtstreeks bij de distributeur bestellen:

Wilde Aardbeien [2039] - € 12,90 : Moskwood Media

En zo te zien heeft Cosmox 'm ook nog op voorraad:

Wilde Aardbeien &nbsp|&nbsp DVD &nbsp|&nbsp 9789059390621 - Cosmox

(geen verzendkosten!)

Het gaat bergafwaarts met Bergman. Nou ja, helaas heb ik na mijn 1e twee films die ik zag van de regisseur ('Det Sjunde Inseglet' & 'Persona') niet meer een film van de man gezien die zó goed was als één van die twee. Maar daarom was deze ook goed.

Vooral de 1e helft van deze Smultronstället (de 4e film die ik van Bergman zag) is érg sterk, met o.a. de schitterende droom / nachtmerrie in het begin; kippenvelscéne. Daarna vliegt de film nog wel eens uit de bocht, met bijv. wat overdreven scénes met die lifters (vooral dat echtpaar), maar de dromen waar onze oude vriend (sterke rol van Victor Sjöström) zelf doorheen loopt zijn bijzonder fraai en visueel prima in orde.

Bergman geeft o.a. door de sterke (vertel)structuur op een mooie manier een prima lading diepgang over het hoofdpersonage mee, maar of de dromen ook daarwerkelijk een reden zijn dat-ie een beter mens lijkt te zijn geworden op het eind, is twijfelachtig. Door ''echte'' ontmoetingen met mensen kan dit gebeuren, dromen zijn niet in staat om dit te doen, lijkt me. Misschien heb ik het mis; ze zorgen in ieder geval voor een mooie sfeer.

Belangrijkste is dat ik me (voor het grootste deel) weer heb kunnen laten meeslepen met een Bergman. Hopelijk volgt er nu weer een stijgende lijn in de films die ik nog van de beste man moet zien. Ik heb er in ieder geval nog veel te gaan. Voldoende.

Aangename verrassing aangezien ik nogal bevooroordeeld was tov Bergman. Maar goede film met leuke personages en enkele grappige (!) scenes.
De scene waarin Isak goedkeurend gadeslaat hoe zijn verliefde nichtje Sara erg hoog opgeeft over hem vond ik iig wel droogkomisch.

Mijn 2de film van Bergman en deze was alvast makkelijker te doorgronden dan The Seventh Seal, maar dat maakt 'm er niet minder op. Filosofische ideeën worden rond geslingerd in interessante dialogen en het camerawerk maakt er een soepel geheel van. Erg mooi. De eenzaamheid van de man is mooi om te zien, en u ik deze film heb gekeken word mij ineens duidelijk waar vele regisseurs hun inspiratie vandaan hebben voor de velen films over een man die zijn leven als het ware overdenkt. Erg mooie droomscenes en het is prachtig om te zien hoe de 3 generaties zo kil zijn, en dan is het mooi om te zien de de 3e generatie iets lijkt te veranderen als zijn zoon toegeeft niet zonder zijn vrouw te kunnen. Erg fijne film van Bergman dus.

Een aantal dagen geleden zag ik al mijn tweede Bergman. Na Det Sjunde Inseglet was mijn interesse gewekt in de man. Deze film heeft me altijd al getrokken, niet vanwege de omschrijving of de poster, maar vanwege de naam. De originele titel wel te verstaan. Toen ik de film afgelopen donderdag had gekeken, wist ik niet zo goed wat ik ervan moest denken. Enerzijds een prachtige film, anderzijds geen film die me echt geraakt heeft. Ik heb me geen seconde verveeld en voor ik het wist, was de film afgelopen. Leuke personages, mooie filmstijl en een prima verhaal. Toch mist de film iets, iets waar ik niet zo goed mijn vinger op kan leggen. Het is in ieder geval niet het acteerwerk, want dat was weer ouderwets jaren '50-acteerwek. Ook niet de ontwikkeling van het verhaal, want die was ook uitstekend. Raar, want meestal kan ik toch wel iets aanwijzen wat me niet (of juist wel) aanstond. Over het algemeen een sterke film met een aantal sterke scènes en een goed uitgediepte hoofdpersoon. Borg was een sterk personage.

Nu ik dit heb geschreven, zie ik geen reden om een 3,5* te geven ipv een 4,0*.

Als het goed is, heb ik mijn volgende Bergman al weer klaar staan.

Een prima Bergman, maar ik begin zo langzamerhand te merken dat hij kwalitatief een erg consistente regisseur is. Ik zie niet heel vaak een van zijn films, maar ze vallen eigenlijk nooit tegen. Wat hij misschien beter doet dan iemand anders is zware en filosofische thema's persoonlijk en menselijk maken. Het vooroordeel rond Bergman is dat hij vooral moeilijke films maakt die meer voor de hersenen dan voor het hart zijn, maar voor mij zijn het juist menselijke vertellingen die nooit meer om de symboliek draaien dan om de karakters.

Wild Strawberries is wellicht de beste film om dit punt mee te illustreren. Bergman onderzoekt de betekenis van dromen en herinneringen (het idee van de film is gebaseerd op Bergmans vraag hoe het zou zijn als je door je herinneringen zou kunnen lopen) gemengt met vragen over de zin van het leven. Dat klinkt nogal pretentieus, maar kijk je de film dan zie je vooral een protret van een eenzame, verbitterde, oude man die zich verschuilt achter zijn natuurlijke charmes die een tocht maakt en er interessante herinneringen, enge dromen en boeiende ontmoetingen beleefd. Het verhaal over een man. Het gefilosofeer komt onderweg en vooral naderhand, maar wordt zelden al te direct aangekaart.

Ik vond het een mooie, kleine film die nauwelijks een misstap maakt (de tegelijk pratende tweeling had echter geschrapt moeten worden, afschuwelijk). Zoals alle Bergmanfilms bloedmooi gefilmd, hier met sterk contrast tussen zwart en wit. Sjostrom is geweldig in de hoofdrol en Thulin heeft een enorm sprekend gezicht. Het verhaal van een man die op een reis tot zichzelf komt is hierna enorm vaak gekopieerd (zowel populair in Europese arthouse als in Amerikaanse indies), vaak simpel en sentimenteel, maar deze film voelt nergens emotioneel opdringerig aan en de ontwikkeling wordt niet overdreven. De openingsdroomscène (die ik overigens als eens eerder zag) is een hoogtepunt, maar ik kreeg vooral een brok in de keel van de laatste herinnering, aan de vader en moeder die aan het vissen zijn. Voor mij symboliseerde dit een perfect huwelijk, die mogelijk kan zijn ondanks dat Borgs moeder net zo emotioneel afstandelijk was als Borg. Dit wijst op de mogelijkheid dat Borgs zoon toch een gelukkig huwelijk zou kunnen kennen die niet verpest wordt door zijn emotionele terughoudendheid, in tegenstelling tot hoe het met Borg zelf verliep. Althans dit is hoe ik het einde direct interpreteerde en zo bevalt het me.
4*

Ai, teleurstelling. Ik hoopte op een van de sterkste films van Bergman, maar uiteindelijk is Wilde Aardbeien na een eerste kijkbeurt een van de mindere films die ik van hem gezien heb. Wat heel wat wil zeggen over de algemene kwaliteit van zijn werk, want natuurlijk is het geen slechte film. Gewoon een beetje middelmatig in mijn ogen, wat ik zeer jammer vind. Ik miste - net als in andere vroegere films van Bergman - écht mooi camerawerk, vond het hier allemaal erg vlakjes eigenlijk. Wat de inhoud betreft: ik werd niet geraakt. Je ziet waar Bergman naartoe wil en blijkbaar werkt het bij veel andere filmliefhebbers. Maar ik kon er niet veel mee en geraakte nooit écht in de film. Daarom een standaard 3*, tegen alle verwachtingen in.

3*

Op groot scherm gezien in context van Filmfestival Gent, altijd een belevenis, hoewel dit visueel niet Bergmans beste is. Er zit wel veel in en de menselijke kern heeft me deze keer echt kunnen ontroeren. Het blijft echter een behoorlijk lange zit. Ik vind dat Bergman straffer heeft gemaakt...

Toch een verhoging naar 3*

Het is alsof ik me zelf iets wil vertellen wat ik niet kan zeggen als ik wakker ben

Fraai uitgebalanceerde film met een fabuleuze droomscène aan het begin en een zeer sterke hoofdrol van Sjöström als Borg, een gevierde arts en wetenschapper op leeftijd die in zijn dromen met zijn naderende dood wordt geconfronteerd, respectievelijk op onbarmhartige wijze met zijn neus op zijn tekortkomingen wordt gedrukt.

Erg goed, hoe door middel van de diverse (met name ook de vrouwelijke) personages in heden en verleden de verbinding wordt gelegd tussen de 'actualiteit' enerzijds en de dromen en herinneringen anderzijds, terwijl tegelijkertijd het verschil tussen beide meer dan gradueel is.

Er worden met name door de schoondochter dan wel enkele harde noten gekraakt met de charmante mopperpot, maar de loodzware beklemming van de dromen, die het falen van Borg als mens suggereren, is toch echt van een andere orde. Zijn ultieme angsten en schuldgevoelens kan deze figuur niet met anderen delen (en nauwelijks met zichzelf), en hij doet daarmee denken aan het individu, dat gebukt onder een loodzwaar protestantisme in alle eenzaamheid 'alleen voor God' staat.

Maar die kant gaat deze film toch niet op, en Bergman weet de zaken verder ook licht en geestig te houden, met een liftend echtpaar dat een Who's afraid of Virginia Woolf toneelstukje avant la lettre opvoert (al is dat natuurlijk ook behoorlijk schrijnend), een welles-nietes discussie over het bestaan van God tussen kortgebroekte en licht ontvlambare schooljongens, en de stijve huishoudster die, na haar weigering om de professor voortaan te tutoyeren, met een schalks lachje laat weten, dat als hij nog iets nodig heeft, haar deur altijd op een kier voor hem staat .

Aardig is ook de herinnerings- of dagdroom-scène waarin zijn eerste liefde, nog zonder het zelf al door te hebben, hem om zijn hoge moraal regelrecht het graf in prijst ten faveure van zijn losbollige broer.

Het is dan toch vooral de als die morele voortreffelijkheid vermomde koude zelfingenomenheid en arrogantie, die ten koste gaat van de menselijkheid, waarover in deze film de staf wordt gebroken. Maar dat is ook kennelijk waar Borg aan het eind van zijn leven inzicht in krijgt, en misschien rechtvaardigt dat ook dat de film verder, zeker naar het einde toe, een milde en vergevingsgezinde grondtoon heeft, en de weg naar hel, wanhoop en verdoemenis links laat liggen.

Wilde Aardbeien is een mooie film maar hij wist mij nergens echt te raken. De film had althans een geweldig goed begin. Die eerste droom was gewoon geweldig en ik was dolenthousiast voor de rest dat ging komen. Maar jammer genoeg wat dat het enige echt hoogtepunt in deze film. De rest was wel interessant maar nergens echt 'wow' voor mij.

Het idee van het verhaal vond ik echter wel goed gevonden, maar dat is iets typisch Bergman. In mijn ogen is die man een fantastische filmmaker, maar vooral dan in het creëren van briljante ideeën. Maar bij de Zevende Zegel (ik moet hem dringend nog eens kijken) vond ik het briljante idee gewoon mij niet raken. Hetzelfde met deze film. Bij Persona dan weer wel, ik denk dat dat ook wel zijn grote meesterwerk is.

Ik denk dat ik deze gewoon nog eens een keer ga moeten kijken voor het allemaal tot mij door te laten dringen. Want deze film bevat alle ingrediënten om een meesterwerk te vormen. Een sterk gevonden verhaal, interessant personage, mooi camerawerk en een mooie soundtrack.

Maar voor deze kijkbeurt geraak ik niet hoger dan een 3.5*

Deze gaat vaker gezien worden. Het plot is niet zo heel lastig, maar er schuilt nog veel achter dat op het eerste oog niet zichtbaar is. Smultronstället vind ik vooral een meelijwekkend verhaal. Binnen een autorit naar wat de erkenning van zijn leven moet zijn, flitst als het ware Isak Borg’s hele verleden voorbij. Zijn naam moet ook zoiets betekenen als een ‘ijskoude burcht’. Zo koud vind ik Isak niet, maar middels herinneringen en prachtige droomsequences krijg je een mooie indruk van zijn karakter. Daarnaast zie je ook de (verkeerde) keuzes in zijn leven. Alle personen die gaandeweg deelnemen aan de reis van Isak, roepen bepaalde herinneringen op. Wat dat betreft krijg je een mooie evaluatie van Isak’s leven. Op een bepaalde manier is het tragisch, maar ergens ook hoopvol. Ik zou er graag nog eens dieper op in willen gaan, maar dan zal ik de film nog wel een paar keer moeten zien. Mooie, treffende titel trouwens, wanneer je deze correct vertaalt.

Na Tarkovskiy gisteren was het vandaag de beurt aan Ingmar Bergman, maar die eerste keer is iets minder vlot verlopen. Ligt zeker niet aan het idee: een oude man die via een autorit herinnerd wordt aan z'n eigen eenzaamheid. Bergman maakt er echter ondanks de korte speelduur een wel erg lange zit van. Dialoog is amper interessant, relaties tussen personages worden nergens uitgediept en het wordt allemaal wel heel simplistisch neergezet. Ik snap het idee telkens wel, het resultaat is er gewoon niet naar. Het ruziënde koppel dat onderweg wordt opgepikt bijvoorbeeld. Snap dat het een mooie metafoor is voor de man's eigen huwelijk, alleen levert het gewoon vervelende cinema op.

Helpt natuurlijk ook niet dat er visueel helemaal niets te beleven valt en ook de soundtrack geen lange indruk naliet. Zijn gelukkig wel wat pluspunten ook: de liftende kinderen zorgen toch voor wat dynamiek, en heb genoten van de paar droomscènes. Dat is echter niet genoeg om de film te redden.

2*

Niet echt een film die mij kon boeien.

Tenzij je uitlegt waarom niet, niet echt een toevoeging die mij kan boeien. Wat moeten we hiermee?

Wow. nummer 129 uit de IMDb top 250: Wild Strawberries (1957) (Smultronstället) van Ingmar Bergman.

Bergmans werk heeft de naam zware kost te zijn, en dit is niet geheel onterecht. Zowel 'The Seventh Seal' als 'Persona' waren erg interessant en schitterend gefilmd, maar vergden wel het een en ander van mijn concentratie. Wild Strawberries is dusver mijn favoriet van de drie, waarbij we een oude professor in zijn nadagen zien mijmeren over zijn leven en dood aan de hand van dromen en herinneringen. Dat klinkt wellicht niet gelijk als een intrigerend verhaal, maar in de handen van Bergman wordt het een filmisch kunststukje voor een eenieder die een interesse heeft in leven, ouderdom, dood, dromen, familie psychologie en filosofie. Of als je gewoon van mooie plaatjes houdt: De sfeervolle en contrastrijke beelden van Bergmans vaste cameraman Nykvist zijn geweldig. 4,5 *

erg goed artikel van criterion.com: Where Is the Friend I Seek

Het thema spreekt mij niet aan. Zo'n seniele oude man, zo'n, voor mij, oninteresante loop van deze film koste mij moeite om uit te kijken.

Hopelijk vergeef je het mij dat ik als een van de weinigen hier deze film zo laag beoordeel.