Brief Encounter (1945)

Waarom is deze film in de bioscoop te zien?

Deze film is opnieuw in de bioscoop te zien ter gelegenheid van het 100ste geboortejaar van de regisseur David Lean.

Vanavond op de bonnefooi naar het filmhuis gegaan en bij deze film beland. Dat mogen ze vaker doen: oude klassiekers draaien, goed initiatief.

Het is wel lastig je een beetje in te leven in de tijdsgeest, maar ik vond het ook wel iets charmants hebben. Het schichtige gedrag van Laura als ze opeens een vriendin tegenkomt, terwijl ze net met Alec is... prachtig.

Het tempo van de film was behoorlijk hoog: zeker in het begin als er ook nog die aan één stuk doorratelende vrouw in zit. Ben blij dat het nog enigszins afzwakt, maar het was weer 's wat anders dan de zwijgzame films die ik meestal in dat filmhuis zie.

Al met al best genoten, maar het 'margriet'-gehalte ging er bij mijn gezelschap beter in dan bij mij.

In al zijn eenvoud een prachtig verhaal over echte mensen en echte emoties. In het begin denk je 'wat is dit nu weer', maar al snel zit je in 't verhaal en leef je mee met de personages (vooral Celia). Het acteren is oke, met een uitstekende Celia Johnson. Echter de sfeer en charme die de film uitstraalt is wat het maakt. Ook de zijpersonages met hun verhalen geven de film wat extra's. Misschien was het fijn geweest om ook wat meer vanuit het uitgangspunt van de man te zien.

Teleurstellende Blu-ray transfer: Link.

I love you..

Gepassioneerde verliefdheid, terwijl je gelukkig getrouwd bent. In mijn, eigenlijk niet zo belangrijke mening (maar waarom ben ik anders een recensie aan het tikken?), kán dat niet, als je gelukkig getrouwd bent. Ik vind trouw zijn, vertrouwen hebben, en monogamie, één van de allerbelangrijkste steunpilaren in een relatie. Een relatie die gebaseerd is op wederzijds vertrouwen en waarin niemand vreemdgaat, dat vind ik één van de mooiste dingen, daar geloof ik in, daar pleit ik ook voor. Maar ja, ik geloof ook in het huwelijk, dat je bij iemand blijft voor de rest van je leven, al zou die ander een been missen, of tijdens het leven dat je deelt in een rolstoel terechtkomen. Je houdt van iemand, en als je vreemdgaat, dan zit er iets verkeerds in de relatie die je hebt, wat mij betreft.

Ik geloof in trouw, in nooit ofte nimmer het vertrouwen beschamen dat je (levens)partner in je stelt.

Aan de andere kant, vond ik het wel allemaal heel erg romantisch overkomen, en lag ik wel te denken, aah, toch wel ergens lief. Maar ik bleef het verkeerd vinden, want vreemd gaan, dát doe je gewoon niet. Vanuit mijn geloofsovertuigingen, die ik echt wel een beetje aanhang (sorry dat ik het hier over heb, is het toegestaan om het over geloof te hebben?), alleen al (blijven) denken aan iemand die je ontmoet hebt, terwijl die ander niet jouw partner is, dat vind ik al vreemdgaan.

Al met al dus wel een voldoende, maar ik vind het echt verkeerd wat Brief Encounter uitstraalt.

Een mooi principe, maar werkt het menselijk hart wel zo? Een knap onderdeel van deze film is dat het geen waardeoordeel geeft over vreemdgaan. Of het goed of slecht is is niet het punt. Het is niet zozeer een film over vreemdgaan als wel over de rare sprongen die het menselijk hart kan maken. Met mooie en minder mooie gevolgen. Misschien heb ik het verkeerd, maar volgens mij hoeft je visie op vreemdgaan niet eens in de weg te staan van het echt waarderen van deze film.

Overigens moet ik zelf bekennen dat de film, ondanks een tegenvallende eerste kijkbeurt, erg goed is blijven hangen. Verdient een tweede kans.

Ik weet het niet hoor. Ik heb deze film 3 keer gezien en met elke kijkbeurt werd deze film saaier.

Toch wel een kleine tegenvaller dit. De film is simpel van opzet en verhaal en heeft in het begin zeker wat moeite om op gang te komen. Celia Howard en Trevor Howard acteren op zich niet slecht, maar op de een of andere manier kwam het op mij over alsof er nauwelijks chemie tussen de twee te bespeuren is.

De sfeer is wel aardig, maar vooral de voice-over is op sommige momenten erg irritant en deed het meeleven met de personages niet echt goed. Verder krijg je veel informatie over de vrouw te horen en nauwelijks over de man. Dat had beter verdeeld kunnen worden, of ze hadden er een iets langere film van kunnen maken.

Het einde is dan wel oke, maar door het hele voorgebeuren, deed dat me uieindelijk ook niet zoveel. Nee geef mij dan maar Casablance of een Sunrise, voor een echt goede romantische film.

2,5*

Film met een aantal interessante facetten die mijn oorspronkelijk hoge verwachtingen toch niet helemaal weet waar te maken.

Ik vind dat de film uitstekend begint; meteen hebben we door dat er 'iets' is met en tussen de hoofdrolspelers, zonder dat nog exact duidelijk is wat dan wel. De voice-over van Johnson draagt op dat moment bij aan het mysterie.

Als vervolgens het verhaal zich ontvouwd valt de film langzaam maar zeker terug; het romantische gedeelte is helaas niet geweldig boeiend. Terwijl ik normaliter echt hou van die romances uit de jaren '40 en '50, met scherpe oneliners en liefdevolle dialogen. Hier miste ik iets, chemie misschien.

Door die afstandelijkheid lukte het me nimmer met de romance, en de druk van de gevolgen, de spijt en de wroeging, mee te gaan. Ondanks een bij tijd en wijle verrukkelijk inkijkje in de wereld en mores van het Engeland van 60 jaar terug.

2,5*.

Toch niet het liefdesdrama dat ik gehoopt had.

Wat dan wel? Nou, een leuke sfeer, goede acteerprestaties en een simpel verhaaltje. Helaas blijft het allemaal wat te weinig hangen en bleef het te ver van me af staan. Ik kan het niet goed beschrijven maar het deed me helaas niet zoveel, en hoe dat komt is me niet geheel duidelijk.

Gelukkig zitten er een aantal sterke scènes in, en is de vertelstructuur boeiend.

3.0*

Ik heb Blu-ray hier vanavond gezien. is geen wonderlijke transfer en verwacht meer .

Maar nu was Blu-ray niet zo duur.

Terecht een klassieker.Verhaaltje stelt natuurlijk niets voor,maar dat wordt gecompenseerd door de vertelstructuur met de treinrestauratie als begin-en eindpunt waardoor de film een klassieke evenwichtigheid heeft.De acteerprestaties zijn subliem:Howard en Johnson zijn archetypische puriteinse middle-class Engelsen van wie je je niet kunt voorstellen dat ze zich door hun passies laten meeslepen tot de ultieme consequenties.Vooral Johnson is magistraal als vleesgeworden,psychisch geremd, bijna Victoriaans burgertrutje.Haar droogstoppel van een echtgenoot die niets doorheeft is buitengewoon vermakelijk.

Dat de voice-over niets toevoegt en tamelijk irritant wordt,moet je wel toegeven.De muziek van Rachmaninov(2e pianoconcert,2e deel)is sinsdien zo'n beetje standaard geworden als achtergrond bij liefdesdrama's,tot en met Bugs Bunny .

Sterke zin:you're middle-aged only once.

Niet echt een goeie film die inderdaad vrij tuttig op mij overkwam. Komt geen moment in de buurt van de ultime romantische film in ieder geval (Casablanca). Het tempo is dan nog wel redelijk vlot en de film verveelt niet echt, maar erg veel punten waren onveldoende. Ook ergerde is me vooral aan de irritant voice-over. Het verhaal werd ook op een vrij irritante manier gebracht door middel van flashbacks. Ook de acteerprestaties waren niet van hoog niveau. Geen goeie film dus, enigzins vermakelijk, maar er waren flink wat punten waar ik me aan ergerde. 2*

Heel genietbare film uit een ver verleden. Het verhaaltje stelt op zich misschien niet zo veel voor, maar het is des te straffer dat de film desalniettemin toch een uur en een half aan een stuk mijn aandacht weet vast te houden.

Erg saaie klassieker die verwacht dat ik meeleef met twee personen die vooral irritatie opwekken en waar totaal geen chemie vanaf straalt. Pover.

2*

Zit 'm net weer eens te kijken op Youtube maar wat blijft deze film magistraal. Hét voorbeeld hoe je impact kan creëren met relatief simpele camerabewegingen zoals aan het begin als de kwebbelende dame even opstaat om iets te halen, de camera met haar mee-pant en Laura uit het beeld verliest terwijl op de achtergrond de Express langs komt denderen.
En dan het ontbrekende shot op het einde, wanneer de gillende trein aankomt. De dutch angle...
Met een chirurgische precisie... geweldig.

Sterke film, die zijn eigen maatschappelijk-culturele kader serieus neemt, het conflict niet verdoezelt door een makkelijke tegenstelling te creëren, en in zijn alledaagse setting ontroerend en geloofwaardig overkomt. Johnson is in haar hele uitstraling geknipt voor haar rol.

Misschien dat met de laatste scène een geforceerde poging wordt gedaan om de afgrond van melancholie wat te dempen, maar niettemin is dit een film die nog recht overeind staat.

Prachtig!

Het verhaal is eigenlijk vrij (om niet te zeggen 'heel') eenvoudig maar toch stijgt deze ver boven de gemiddelde romantische film uit. Waarom? Deze heeft nergens de intentie om dramatisch te zijn of de emotie uit je los te rukken. Het is gewoon de verhaalstructuur die het hem doet, en de kleine details. Focussen op de mond van een 'kwetterende' vriendin bijvoorbeeld, terwijl je eigenlijk liever hebt dat ze gewoon haar mond houd. Dat stuk is me alvast bijgebleven, geweldig gedaan.

Ook het verhaal op zich is gewoon mooi, zonder meer. Nergens wil de film méér dan simpelweg een verhaal vertellen over een doodgewone vrouw die verliefd word op iemand anders.

Zo'n dingen kunnen gebeuren en hoeven daarom niet dramatisch af te lopen. Dat is voor mij zo'n beetje de essentie van deze film.

Krachtig maar toch ingetogen.

Ja, meer en meer oudere films weten me te bekoren. Meer van dit graag!

Aanstaande zondag (8 januari 2012) op één!

Vreemd dat mensen dit zo'n eenvoudige, conservatieve Libelle film vinden. Vind juist dat door simpele middelen en aangrijpend drama deze film nog steeds als een rots staat. De liefde tussen de twee tortelduifjes vind ik juist herkenbaarder dan in elke andere film die ik zowat heb gezien. En dat voor een 16-jarige

Eindelijk na het zien van Great Expectations nieuwsgierig geworden naar deze film.

Veel over gehoord, had 'm hier nog op vhs van 'c sales' (huren is kopen bij vidioot, toen de vhs eruit ging in de videotheek).

Werkelijk adembenemend!

Bijna de volle 5.

Onverwoestbare klassieker, romantisch en subtiel aangrijpend. Het ogenschijnlijk simpele verhaaltje is prachtig uitgewerkt en Celia Johnson en Trevor Howard zijn voortreffelijk in de hoofdrollen. De film is fraai geschoten in zwart/wit en biedt ook qua montage een aantal verrassingen. Natuurlijk doet één en ander nogal gedateerd en oubollig aan, maar dat draagt juist bij aan de charme van het geheel.

Subtiel drama van Noel Coward met ingetogen vertolkingen van een weergaloze Celia Johnson en Trevor Howard. Zoals gebruikelijk zorgt Stanley Holloway voor een luchtige noot.

Sfeerrijk tijdsbeeld, mede dankzij het fraaie camerawerk en de sublieme regie van David Lean. Een niet te missen klassieker uit de Britse filmgeschiedenis.

Een juweeltje.

De Blu-ray is momenteel € 6,39 bij zavvi.nl.

Blu-ray review (comparison): http://www.dvdbeaver.com/film/dvdcompare/briefencounter.htm

erg mooie film, had die blu-ray graag gewild, staat er nu voor 24.99 op

Een redelijk drama/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Ouderwetse acteerwerk...

Prima geluid

(geen Dolby Digital)...

Alleen redelijk Zwart/Wit breedbeeld...

Wel mooi ondertiteld...

Geen topfilm...

Een romantische film over een getrouwde man en een vrouw die elkaar leren kennen en dan stiekem af blijven spreken waardoor ze verliefd worden, de tijd die ze samen zijn is nogal kort en dat maakt het problematisch. Verveeld geen moment. Ook leuk vond ik dat je de eindscene als eerst ziet en die zie je op het laatst weer maar dan toch net iets anders.