Guernsey (2005)

slechte film, kreeg goede recensies, maar naar mijn mening onterecht,

niet realistisch, waar blijft dat jochie de hele tijd

ze reist van hot naar her,

leek inderdaad wel een toneelstuk op teevee

deze films krijgen ten onrechte een goede recensie omdat er weing in gesproken wordt en quasi-diepzinnige dingen worden gezegd, maar als je goed kijkt, zie je alleen maar een dun verhaallijntje

en onwaarschijnlijke relatieperikelen

...look closer.

Mjah, redelijk zware mislukking dit.

Film kent duidelijk een heel aantal goede voornemens. Een hoop typische arthouse kenmerken worden op elkaar gestapeld als basis om een treffend arthouse product mee te produceren.

Verhaallijn en personages krjigen pas gaandeweg vorm, veel stiltes, statische shots en nogal trage vertelstijl. Het zit er allemaal wel in.

Maar wat is het zo verdomd lelijk. Allemaal best dat je naar een trage film zit te staren, maar er valt ook gewoon echt niks te zien. Kadrering is een aanfluiting, het kleurgebruik gewoon brak.

De film is typisch Nederlands in de zin dat het er totaal niet uitziet, dat de soundtrack gewoon een boertige registratie is van een boertig dorpje en visueel de film dezelfde boertigheid uitstraalt. Klinkt ook erg Belgisch.

Voor een arthouse product vind ik deze boertige uitstraling compleet niet passen. Amper verfijnd en gewoon erg slordig en lelijk.

Daarnaast was ik allesbehalve aangedaan door het acteerwerk, de uitgestippelde weg die de film volgt is evenmin erg boeiend. Het einde is daarbij een typisch pijnpunt.

Ook erg onze eigen Frank Vercruyssen, die als een complete hark in vreselijk ABVlaams zijn dingen staat op te dreunen. In Any Way The Wind Blows nog een erg sympathieke vent, maar het propere keurslijf (dat ook de rest van de film kenmerkt) vernielt zijn charme.

Aardige poging, maar faalt compleet qua uitwerking. Interessante uitgangspunten die resulteren in een vreselijk lelijk gedrocht van een film.

1.5*

Ik kan wel begrijpen dat de beelden uit Guernsey misschien wat kleurloos zijn en niet meteen overdonderend, maar ik vond de rust die het uitstraalde, toch wel een direct positief effect op mijn filmbeleving hebben. Neemt je toch wel mee in de film, waardoor het kabbelende tempo extra aangenaam is.

De rust die vanuit de statische, hangende shots zou moeten komen werd nogal hard verstoord door de editing wat mij betreft. Daardoor vond ik de film zelfs eerder onrustig overkomen.

Nee, mij kon de film niet bekoren: 1,5

Wat vond je er niet goed aan dan, Jan?

Film over relaties en verhoudingen. Maar wel erg saai. Of ben ik ergens in slaap gevallen en heb ik iets belangrijks gemist in de film?

De regisseuse had heel veel dingen bedoeld, ze had lef ook nog. Maar in het eindproduct voelde het niet goed aan (bij mij). De stijl is compleet afhankelijk van een spanning, hoe ijl deze ook mag zijn. Als de innerlijke leegte niet voelbaar is vanuit de stijl die haar probeert te duiden dan blijft er alleen mislukking over.

Ik dorst haast niks te zeggen over het camerawerk en de montage maar het beviel mij niet. De shots zijn rommelig door de kadrering, zoals Onderhond al aanstipte. Bij de midrange moet je turen om te zien wie er nou gefilmd is. De kleuren staan ook de stijl ten dienst, maar als je al eenmaal niet in de film zit werkt ook dat niet. Het is soms zo donker dat ik me afvraag of belichting niet handig was geweest. Ik kwam niet in het ritme terecht, ook daar moet minimalisme het van hebben. De actrice van de hoofdpersoon kon mijns inziens ook niet echt de bedoeling overbrengen.

Ik vond het ook wel af en toe te voorspelbaar. Bij voorbeeld als Anna zelf vreemdgaat. Daarnaast vond ik het katharsis ook niet echt in de lijn van de film liggen. Ik verwachtte, of mischien hoopte ik, dat er niets bleef bestaan dan de allesvullende leegte(dat is inderdaad een paradox).

Maarja het is deels persoonlijke beleving , veel genoemde zaken zijn door anderen juist geprezen. Misschien later nog eens proberen. Waarom dan toch zo uitgebreid deze film neersabelen, is dat niet sadistisch? Nee, want ik waardeer de film door de gedrufde afwijkende stijl ervan.

Tot slot nog een zeer speculatieve opmerking die geheel op mijn conto komt. Het lijkt erop alsof Nanouk Leopold verstrikt is geraakt in haar eigen emoties. Het lijkt echter niet dat het haar gelukt is dit emotionele kluwen te ontwarren middels deze film.

Opnieuw gezien en eindelijk weer eens op groot scherm. Op enkele momentjes na (nauwelijks noemenswaardig) is de film perfect. Als je mensen met zulke afstandelijkheid weet te raken ben je groot.

4,5*

Ook al heb ik maar met een half oog naar de film gekeken, ik snapte 'm goed en hij was op zich wel boeiend. Ik weet niet of dat goed is of niet en daarom krijgt ie een 3,5*

Ik zou hem nog eens kijken. Die stem zegt nu niet zo heel veel, afgaande op je verhaal...

Niet mijn film. Het drama speelt zich dusdanig veel en lang onder de huid af dat ik er als kijker niets mee kon. Innerlijke conflicten zijn geweldig maar een film mag van mij zo af en toe best wat vuurwerk bevatten en dat bleef bij Guernsey volledig uit.

Vond het een hele saaie film

Een existentieel Nederlands drama waar het acteerwerk bewust klein wordt gehouden zodat er sprake is van inleving en contemplatie.

Guernsey is art cinema in zijn reinste vorm. Er worden bijna geen dialogen gewisseld en de film is ontzettend ingetogen. Hij lijkt nergens naar toe te gaan; er zit geen echte lijn in. Dat geeft niet, want fascinerend is hij wel. Voor liefhebbers van (Nederlandse) kunstfilms.

Phoe niets om op te zetten als je eigenlijk te moe bent! Vond het vrij kaal en leeg vooral, met veel strakke, gedetaileerde, maar toch vrij afstandelijke shots. Niet bepaald aanlokkelijk dus, maar net als in Wolfsbergen, die andere Leopold (wat een talent!) die ik zag zat het weer propvol onderhuidse emoties en spanningen, verre van saai dus! Geweldige rol van Kraakman ook, was de eerste keer dat ik haar in een film zag, maar was echt op haar lijf geschreven leek het. Heb alleen geen flauw idee hoe ik dit moet raten alleen, zie vrij hoge beoordelingen hier maar het is toch niet allemaal even goed tot me doorgedrongen vrees ik. Mwah, houd het voor nu maar op een mooie (3*) dat kan dan later altijd nog omhoog, grote kans zelfs, zal hem dan nog eens opzetten als ik wat helderder bij geest ben, hehe!

beter dan 99 % van het Hollywood-spul. Klasse!

Helaas niet afgekeken hij was me gewoonweg veel te saai.

Kon de lijn in het verhaal niet vinden.

Sperwer 27 over 'Guernsey'

Ik heb geïntrigeerd naar deze film zitten kijken. Hij toont hoe mensen een saai en montoon leven kunnen leiden. Hoe onze gesprekken niet zoveel voorstellen. Maar vooral hoe onze menselijke verhoudingen (familie, werk, omgeving, relatie) voortdurend op de helling staan.

Had geen moeite met het trage ritme, de weinige woorden, maar wel met de montage.

Prachtige 'toepasselijke' song van Camille bij de eindgeneriek!!

Bewonder de 'beelduitsnit' (videokunst!). ***

Leopold mag wat mij betreft de Nederlandse Antonioni heten. Die scene op het eiland is volgens mij een verwijzing naar L'avventura, waarin het vermiste personage, wel of niet bestaat en misschien wel een projectie is van de hoofdpersoon. Leopold gebruikt net als Antonioni het kader, de omgeving (landschap en architectuur) om gemoedstoestanden te framen.

Anna handelt hier als de personificatie van de Deleuziaanse toekijkende held, die niet weet hoe hij/zij moet reageren op zijn omgeving, die niet meer kan dan toekijken, gluren naar de wereld. Het einde is tamelijk laconiek te noemen: intermenselijke relaties bestaan bij de gratie van het niet volledig eerlijk zijn en doorgronden, ze dienen vooral werkzaam te zijn. Met dat gegeven moet je leren leven. Meer dan uit echte communicatieve uitwisselingen, kunnen relaties vaak bestaan uit projecties van eigen opvattingen en gevoelens op de ander. We zijn zo veroordeeld tot Sartriaanse eenzaamheid, nooit kunnen we volledig samenvallen met 'de ander', maar paradoxaal genoeg ontlenen we onze identiteit er wel aan.

Deze Nederlandse productie stond al lange tijd op het lijstje, net eindelijk bekeken en ik ben het eens met de optimisten die Leopold als Neerlands nieuwe hoop beschrijven.
Zoals zo vaak met films met weinig dialoog is het even inkomen; het gros van de films is immers overladen met dialogen die lang niet altijd functioneel zijn. Leopold filtert heel erg en laat vooral de beelden spreken, met veel verschillende afstanden en veel stilstaand camerawerk. Dit is wat de film vooral uniek maakt en wat ook de introverte rol van Kraakman intens overbrengt.
De film kabbelt vrij rustig voort, maar met enkel functionele beelden en dialogen. Tegen het einde aan komt toch het bijna verlossende verdriet, met het, daarmee gepaard gaande, noodzakelijke gepraat. Het leven is niet zoals het is bedacht door Anna en dat besef (dat al lang was doorgedrongen) wordt toch geuit.
Een film over opgekropt verdriet waarbij de kijker ook een spiegel wordt voorgehouden en er impliciet vragen worden gesteld over de wereld van deze laatste. Je kruipt als het ware in de rol van Kraakman en neemt zelf ook diezelfde voyeuristische houding aan. 4*

Nee, deze film deed het niet voor mij.

Het had allemaal indringender mogen zijn, rauwer, ik voelde weinig tot geen connectie met de hoofdpersonages.

Ook binnen Nederland heb ik betere producties gezien met een soortgelijk genre.

Helaas: *2,5

Het is mij overigens een raadsel waarom deze film alleen geschikt zou zijn voor 16 jaar en ouder.

Een rare film over een introverte vrouw, die na de zelfmoord van een collega nog dieper in zichzelf wegduikt. Om onduidelijke redenen begint zij vervolgens de mensen in haar omgeving met de nodige achterdocht te bekijken. Een plotloze film, die tergend langzaam naar zijn einde kruipt zonder dat er iets noemenswaardigs gebeurt.

Toen ik een paar jaar terug eindelijk veel films van Antonioni keek werd me duidelijk dat mijn halve top 10 invloeden van ´m heeft en sindsdien staat ook een van zijn films erin. In Nederland zijn nooit veel regisseurs geweest die een sterke Antonioni-invloed hebben. Nederlanders zijn meestal directer. Een uitzondering is Nanouk Leopold. En deze film, de enige die ik nog moest zien, is het meest Antioni-achtig. En dan vooral L'avventura en in iets mindere mate La Notte.

Met Leopold had ik ooit een Valse Start. Ik kon echt totaal niets met Iles Flotantes. Daardoor keek ik haar latere films later en die bevielen me allemaal in zekere mate. Zelfs haar nogal onevenwichtige laatste Cobain was bij vlagen erg goed. Maar het veel directere scenario waar ze in die film mee werkt is toch iets wat haar minder ligt.

Guernsey gaat over een moderne vrouw. Samen met een man en kind leeft ze welvarend. Als ze voor haar werk op reis is pleegt een vrouw met wie ze daar is zelfmoord. Ze kent de vrouw niet goed maar ze heeft wel een gesprek met haar gevoerd en niets in dat gesprek wijst vooruit naar wat ze gedaan heeft. Dat zet haar geoliede leven op losse schroeven. Want wie ken je nou echt en wie kent haar nou echt? En wat weten we van elkaars diepste emoties? En kunnen we daarachter komen? En zo ja hoe dan?

Prachtige film met een zeer laag tempo en erg weinig plot en voor mij naast The Brownian Movement en Boven Is het Stil het beste van Leopold. Maar het wordt tijd voor een nieuwe. Cobain is alweer zes jaar oud. En misschien toch eens Iles Flotantes herzien.