The monstershark NEVER dies!
''Is dit een mooie film of een mislukking?'' las ik net hiervoor. Dat heb ik ook wel af en toe gedacht tijdens het kijken. Gilliam komt zoals vanouds wel met wat visueel aantrekkelijke gedeeltes, maar érg bijzonder vind ik het allemaal niet. Gewoon goed te doen (met wel wat hoogtepuntjes, zoals de vormgeving van het konijnenhol) en veel schoonheid lag vooral in de prachtige omgeving^ en het vervallen huis^ (maar ook die
'opknapbeurt' werkte wonderwel). 'Tideland' draait dan ook meer om een (tamelijk heftig) verhaal. In de docu op de dvd werd ook al aangegeven dat het een meer
character-driven film is, zoals 'The Fisher King'.
Mijn teleurstelling bij het missen van die schitterende werelden zoals Gilliam die zo vaak heeft neergezet werd dus ook goeddeels weggewerkt door het verhaal van een meisje dat niet anders gewend is dan de heroïnespuit voor papa klaar te maken en met haar vingertjes van de chocovoorraad van mama af te blijven, want anders...
and then some. Gilliam noemde dit zelf 'Alice in Wonderland' meets 'Psycho' en ook al ben ik het daarmee niet oneens, ik zou zelf eerder zeggen 'Matilda' meets
'The Texas Chainsaw Massacre' (maar ja, dan moet je spoilertags gebruiken bij je marketing en dat gaat nu eenmaal niet

). Erg luguber en gedurfd bij vlagen, dat alleen al verdient een dikke pluim, die ook deels toebehoort aan de schrijver van de roman Tideland van
Mitch Cullin.
Tenslotte vormen Ferland en Fletcher een overtuigend duo, een onmisbare kwaliteit bij een film die dan niet alles toont wat Gilliam in zijn mars heeft qua visuele uitgewerktheid, maar dat wordt wel ruimschoots goedgemaakt door een bijzonder en aangrijpend verhaal waar je dan weer koud en dan weer warm van wordt...
4,0*.
^ Zowel schrijver Mitch Cullin als Gilliam gebruikten ter inspiratie voor hun Tidelands, zonder het in eerste instantie van elkaar te weten, hetzelfde
Christina's World van
Andrew Wyeth.
-edit- ik lees net een aantal reacties van users die het verhaal te ver vinden gaan en ik geef toe dat een ongemakkelijk gevoel regelmatig op de loer ligt, maar te ver gaat het mijns inziens echt niet.
Shall we call it... feelgood - the Gilliam way? klik.