Brazil (1985)

Ik heb hem al een aantal keren gezien. De stijl van Gilliam spreekt je aan of niet, denk ik. Ik ervaar dan ook gelijkaardige problemen wanneer ik naar zijn andere films kijk. Er zit steeds een soort zany fantasy in waar ik niet goed kan inkomen. Een goede vriend van mij vindt het dan weer absoluut te gek. Met Tideland had ik nog het minst problemen.

Vergeet het gevecht met de grote samurai niet Één van de coolste gevechten ooit
met aan het eind van t gevecht een leuke knipoog naar Star Wars.

Mijn favoriete film ooit. Prachtige settings/decors, heerlijk surrealistisch sfeertje, droge humor, enz.
Kan hem blijven bekijken. Verveelt nooit.
Een waar meesterwerk met cultstatus.
KIJKEN!!!!!

Terry Gilliam vertaalt zijn hersenspinsels weer naar een chaotische film.
Het is duidelijk dat hij deze keer wat maatschappijkritiek kwijt wil. Het gaat, onder andere, over de waanzin van de bureaucratie. Wat op papier staat, is gerechtvaardigd en geoorloofd. De mensen in deze wereld zijn banaal en afhankelijk van technologie. Alles is verworden tot techniek, maar deze faalt keer op keer (de airco in het appartement). Er is ook een constante drang naar televisiekijken, tv's zijn overal te bespeuren. Ook het uiterlijk en het bezit zijn belangrijk. Lowry moet een cadeau kiezen voor Kerst, maar hij wil helemaal niets. Dat vinden zijn kennissen absurd: er moet toch iets zijn dat hij wil?
Dit alles viel mij op in het begin van de film, aan het einde begonnen de achtervolgingen wat langdradig te worden. Mooie film, met boodschap, maar te lang.

Ik was even bang dat ik niks van deze film zou begrijpen. Na wat research op internet bleek het allemaal zo simpel als de omschrijving op de achterkant van de hoes. De technische snufjes zagen er leuk uit en waren eigenlijk de hele film door wel vermakelijk.
Het verhaal vond ik verder toch behoorlijk chaotisch verlopen. Als ik deze film met slechts één woord zou moeten omschrijven dan was dat 'RAAR' geweest.

Heb lang getwijfeld met hoeveel sterren ik deze film moet gaan beoordelen. 1 ster of 3 sterren. Moeilijk, moeilijk! Ik hou het voorlopig maar op (een telleurstellende) 2 sterretjes.
Puur omdat de film mij eigenlijk niet kon boeien en ik het gevoel had dat ik de film een beetje aan het uit zitten was.

De creativiteit spat van het scherm in deze absurdistische fantasy over een man die verwikkeld raakt in kafkaiaanse omstandigheden in een (ietwat chaotischere) Orwelliaanse setting met Pythoneske humor, allemaal volledig in Terry Gilliam-stijl. Visueel innovatief en onnavolgbaar, en om het af te maken zit de film bomvol fantastische bijrollen van zowel bekende als onbekende acteurs en draagt Jonathan Pryce geslaagd de hoofdrol. Terry Gilliam weet niet altijd indruk te maken door zijn overvloed aan creativiteit en ideeën die het geheel vaak wat rommelig maakt, maar hier is het helemaal raak. Ongetwijfeld zijn beste werk!

De fictionele staat wordt op slimme wijze geïntroduceerd door aan de hand van televisiebeelden de rol van de overheid te laten zien en tegelijkertijd de anarchistische antwoorden op die regering. Dan volgen we een fout in het papierwerk wat uitloopt tot een tragedie en zowel als voorbeeld dient van de gebrekkige staat als een terugkerend element in het plot. Het papierwerk rond de misgelopen zaak introduceert vervolgens onze hoofdrol, Jonathan Pryce als Sam Lowry, die heimelijk droomt van een romantische Engelse tuin met zijn geliefde. Deze slimme opstap naar de rest van de film leidt tot vele memorabele scènes, zowel voor het oog als voor de geest. Gilliam laat op hilarische wijze de (gebreken van) bureaucratie en de moderne technologie zien. Hij weet beiden te illustreren als een ademende machine met een eigen wil. De idyllische droomsequenties zijn prachtig weergegeven en zijn tegelijkertijd een luik naar de thematiek, waar de Engelse tuin plaats moet maken voor kille wolkenkrabbers, het individu het moet opnemen tegen het ongrijpbare bureaucratische monster (de totalitaire staat), en bovenal de zoektocht naar liefde.

De opzet van het verhaal – die sterk lijkt op die van 1984 – biedt ook grond voor een groot aantal knettergekke personages en briljante vertolkingen daarvan. Zowel bekende als onbekende acteurs zorgen voor onvergetelijke personages. Voorbeelden zijn de helaas erg kleine rol van Robert De Niro, Python Michael Palin, Bob Hoskins en partner, Ian Holm als de baas van de afdeling, en nog vele anderen die credit verdienen maar waar ik de naam niet van weet. Toch moet ik er nog één van noemen, en dat is de baas van Lowry wanneer hij promotie krijgt die altijd twintig man achter zich heeft. Fenomenaal! Jonathan Pryce zorgt voor een sympathieke hoofdrol, waarin hij ook zijn komische talent laat zien. De absurditeit wordt versterkt door de vreemde settings en de leuke cameratrucs. Om het af te maken is er dat altijd terugkerende aanstekelijke Brazil-deuntje, die ik twee dagen na de film nog steeds zachtjes zit te neuriën.

Voorutzienende blik van Terry Gilliam

Ongelooflijk cynisch in beeld gebracht maar oh zo treffend. In die dagen dat men deze film maakte dacht men zeker, ach zo zal de mens/maatschappij toch wel niet worden. Leg deze film maar eens naast onze huidige maatschappij. En vooral die in onze eigen land. De overheid maakt geen fouten en is ook niet bureaucratisch, toch? De bedrijfstop doet niet aan exorbitante zelfverrijking en zijn ook niet machtswellustig, nee hoor heus niet!
Alles wat in deze film vertoont wordt is als een blauwdruk voor de huidige maatschappij. Treffend, cynisch, kritisch en schokkend wordt ons een spiegel voor gehouden. Het was toen als film gemaakt, tegenwoordig kan je ernaar kijken als een documentaire.