Bronenosets Potyomkin (1925)

Interessante link, zo kom je nog eens wat te weten. Bedankt.

Interessant om eens te zien, maar toch een beetje teleurstellend. Het ligt er wel erg dik bovenop dat dit pure propaganda is en dat vond ik toch storend. Veel realistisch ogende beelden, maar dan zie ik toch liever de expressionistische films uit die tijd.

Beetje hetzelfde als bijv. Sunrise, leuk eens te zien, zitten hele leuke dingen in, maar als geheel valt het nogal tegen.

Een tamelijk heroisch gebeuren met bij vlagen geweldige shots (de scenes bij de trappen zijn behoorlijk geniaal, net als die scene met het mist boven het water). Lang niet altijd even interessant om te volgen, maar gelukkig duurt het ook weer niet te lang dat het irritant wordt.

2.5*

This is a battleship, show some respect for yourself and your men on the Potemkin

Ik was eigenlijk al tijden benieuwd naar Eisensteins Battleship Potemkin maar ik vond hem nooit in de gewone winkels en op het internet kostte hij al gemakkelijk 20€. Gelukkig bracht de zender Arte een oplossing door de film uit te zenden, al was het dan wel met Franse subs.

Dat was dan ook de reden waarom het een tijd heeft geduurd voor ik effectief aan de film begon. Nu is het gelukkig een silent film, die nooit echt een snel verhaal bevatten, maar om een film te volgen met Russische bordjes die worden vertaald is toch vrij moeilijk. Mijn Frans op zich is gelukkig dan wel weer redelijk waardoor ik toch het merendeel van de film heb kunnen meepakken. De film op zich is ingedeeld in 5 hoofdstukken waar het ene hoofdstuk soms een pak interessanter is dan het andere. Persoonlijke favoriet is toch de magnifieke trappenscène die later door DePalma werd gebruikt voor zijn epos, The Untouchables. Het probleem dat ik alleen heb bij silent films is dat ik me nooit echt zo goed kan in leven de personages en het bijhorende verhaal maar Battleship Potemkin is één van de weinige films die daar heel dicht bij komt. Ik heb eigenlijk geen idee waarom maar door de hoofdstukken bleef de film me eigenlijk heel de tijd boeien, alhoewel ik door de Franse ondertiteling sommige zaken niet al te goed meekreeg.

Ik vind het altijd moeilijk om de cast te beoordelen in dit soort films. Eigenlijk moet je als acteur niet veel doen dan wat over the top gaan met je gezichtsuitdrukkingen. Zo ook in Battleship Potemkin maar storen doet het allemaal niet. Het idee van Eisenstein om geen echte acteurs in te huren maar amateurs die gewoon leken op officiers of andere matrozen paste dan wel goed in de film. Ik zeg het nog eens, bij dit soort films moet je geen fantastische acteurs casten.

De reden waarom Battleship Potemkin wordt gezien als een filmklassieker is niet voor zijn acteurs en ook niet voor zijn verhaal maar voor de montage. Althans dat is toch wat ik had gehoord en met dit in het achterhoofd stelt Eisenstein toch wat teleur. Oké, je moet de film natuurlijk in zijn tijdsbeeld zien en in 1925 zal het vast allemaal zeer vernieuwend zijn geweest maar heden ten dage voelt het allemaal serieus achterhaald aan. Dat neemt niet weg dat ik niet kon genieten van de snelle montage en de flitsende beelden maar toch krijg ik het gevoel dat ik de film niet ten volle kan waarderen juist doordat het allemaal later verschillende keren is nagedaan. Gelukkig duurt de film ook niet te lang want vaak beginnen silent films mij nogal snel te vervelen.

Interessante film om eens een keer te hebben gezien maar in mijn ogen niet koopwaardig. Misschien als ik hem ooit nog eens zie met verstaanbare ondertitels dat mijn stem omhoog gaat maar voor nu krijgt Eisenstein een dikke voldoende.

3.5*

Daar ben ik het helemaal niet mee eens. Sterker nog: de montage van Potemkin is beter dan veel hedendaagse films.
Eisenstein was een enorme vernieuwer en de die eerste aan de hand van beeldtaal (vooral montage) een emotionele reactie wou (en kon) oproepen. Dit werkte en is van invloed op vrijwel elke hedendaagse film. Zelfs een nieuwsuitzending zou anders zijn zonder Eisenstein.

Joseph Goebbels (minister van propaganda onder Hitler, de politieke idealen van het nazisme botsen met die van het communisme): "a marvellous film without equal in the cinema ... anyone who had no firm political conviction could become a Bolshevik after seeing the film."

Een voorbeeld (ooit gelezen): als er een reportage wordt gemaakt over rellen tussen oproerpolitie en krakers die vanop de daken stenen gooien, kan de camera de gevoelens van de kijker helemaal sturen. Als de cameraman achter de agenten staat, die de stenen die op je afkomen afweren, beschermt de politie de kijker als het ware, en ga je als kijker meespannen met de politie, niet met die gekken die stenen gooien. Maar als de camera bij de krakers staat, en je die agenten met hun schilden en wapens op je ziet afkomen, ga je meespannen met die arme krakers, die enkel uit wanhoop stenen gooien. Eisenstein, zie je.

En als je dan nog bedenkt dat hij dit allemaal handmatig deed (datwaren filmrollen van kilometers lang), en dat op zijn zesentwintigste....

Verder wel leuk dat je je mening duidelijk toelicht en beargumenteert!

Ik kan me gerust wel voorstellen dat het een enorme vernieuwer was, dat ontken ik ook niet maar in mijn ogen is hij gewoon voorbijgestreefd door andere regisseurs later. Het is zoals ik daarstraks al zei: ik kan het gewoon niet ten volle waarderen. Dat hij dit met de hand deed op zijn 26e is inderdaad wel erg knap.

Bedankt voor het compliment trouwens

Nadat ik onlangs de The Man with the Movie Camera (1929) zag, was ik nogal onder de indruk van het hele visuele gebeuren. Sowieso beschikken Russische films vaak over een prachtige cinematografie en Bronenosets Potyomkin kan daarvan de trotse grondlegger genoemd worden!

Ik moest wel even in de film komen. Nadat we enkele beelden gezien hebben, gaat het scherm steeds even op zwart waarna vertaalt wordt wat er zich precies afspeelt op de beelden. Dit voelt vaak wat loos aan, aangezien het allemaal niet heel complex is wat er zich afspeelt op het schip. Gelukkig beginnen er steeds grotere gaten te gapen tussen beelden en uitleg, waardoor ik steeds beter in de film kwam.

Het hoofdstuk: De trappen van Odessa, is niet alleen dankzij de klassieke wandelwagenscene het meest interessant, maar ook dankzij de energieke manier waarop Eisenstein een volksoproer gade weet te slaan. De andere hoofdstukken zijn ook boeiend genoeg, waarbij veel te genieten viel op het visuele vlak. De muziek was ook best fraai eigenlijk. 3,5*