The Night of the Hunter (1955)

Toen ik een jaar of 9 was zag ik op een dag ergens een schattig katje zitten en vond het wel een streeltje waard, dus reikte ik mijn hand uit om het deze vorm van affectie te schenken. Ik weet niet wat het beest bezielde, maar plots transformeerde die lieve pluis in een bloeddorstig monster met reuzachtige ogen waar meer geblaas uitkwam dan een stoomketel, met vervolgens een sprong naar mijn gezicht alsof ik volledig zou geconsumeerd worden. Sindsdien moet ik niets meer weten van die valse viervoeters. Jammer dat ik The Night of the Hunter nog niet gezien had, want dan had ik misschien geweten dat wolven inderdaad kunnen verpakt zitten in verdomd goeie schaapskleren zoals Lillian Gish aandoenlijk mijmert onder een van de vele prachtig gemonteerde beelden.

Je moet lef en talent hebben om een boogeymanverhaal te vertellen als vertederend sprookje, iets wat hier duidelijk aanwezig was in deze serieus gekaramelliseerde thriller. Met een fabelachtig mooie zwart wit fotografie, treffende filmmuziek, een perfect getimede voice over en één van de fraaiste onderwatershots uit de geschiedenis wordt een sfeer gecreeërd waarin je dieper kan wegzakken dan een elektrish verwarmde sofa in putje winter. Doorspekt met citaten uit misschien wel het grootste en wreedste sprookje ooit genaamd De Bijbel, krijgt het bitterzoete geheel nog een extra markante toets dat op een fijne manier interageert met de plot. Al vormt het samen met nog andere verwijzingen naar God en Hemel wel een serieuze theologische korst die soms net iets teveel doorsmaakt.

De plot is op zich trouwens vrij simpel en heeft met momenten wat onlogische kuren of gebeurtenissen die onwaarschijnlijk zijn, maar dat hebben katten ook die er op het eerste zicht aaibaar uitzien. Een pareltje als dit is het ultieme bewijs dat scriptconsistentie en realisme compleet verwaarloosbaar zijn naast visuele pracht en sfeerschepping. Bovendien is het een vertelling die nu eenmaal door kinderogen wordt gepresenteerd, wat het al helemaal absurd zou maken mochten we daarover beginnen azijnpissen.

Nog meer dan een perspectief, is de prent boven alles in principe zelfs één grote ode aan kinderen. Aan hun onschuld, hun ontzettend sterke ruggegraat, hun eenvoud enzovoorts. Heel tof, alleen wat spijtig dat er een scene in voorkomt die toont hoe wreed kleine rakkers ook wel kunnen zijn tegenover elkaar, waarmee het zijn eigen boodschap wat ondermijnt. Ander obstakel is één enkele bizarre reactie van Robert Mitchum die voor de rest fenomenaal acteert, en een handjevol montagecuts welke ietwat vreemd overkomen. Het is allemaal een kleine smet op deze meesterlijke film van Charles Laughton, die na een onbegrijpelijk negatieve ontvangst indertijd prompt besliste om dan maar nooit meer eentje te regisseren.

Misschien moet publiek groeien net als kinderen, of misschien juist klein genoeg blijven om grootse dingen te waarderen. The Night of the Hunter krijgt in elk geval mijn zegen, en in deze tijd gelukkig de erkenning die het wat mij betreft meer dan verdiend.


4,5*

Ik kan je daar deels wel in volgen. Toch zijn er nog voldoende dromerige momenten vind ik (het omaatje die met haar shotgun in de schommelstoel begint te zingen) en de visuele stijl blijft voor rillingen zorgen.

Bedankt voor het compliment trouwens.

Deze prent bevat enkele wonderlijke beelden die vaak doen denken aan de oude expressionistische films zoals Das Cabinet des Dr. Caligari - helaas is het geheel echter inmiddels te gedateerd en te houterig om nog echt spannend te zijn.