The Red Shoes (1948)

Hmm, ken alleen Red Shoe Diaries...

Sterke film van het legendarische Britse regisseursduo Michael Powell en Emeric Pressburger naar het sprookje van Hans Christian Andersson. Een balletgroep heeft voor ogen een balletvoorstelling van het sprookje op te voeren met een nieuwe ster en composer. Het verhaal is niet bijzonder meer, het is vaak geïmiteerd, maar de uitvoering is erg goed. Vooral de 15 minuten durende balletuitvoering is prachtig, mooier dan de meeste musicalscenes uit Hollywood. Verder zit er ook nog een erg cool shot in op een wenteltrap tegen het einde. De kleurencinematografie mag ook niet onopgemerkt blijven. ****

Dit is hetzelfde als een zwart-wit film een lage score geven omdat je niet van zwart-wit houdt, of een musical een lage score geven omdat je niet van musicals houdt, of een kostuumdrama een zeer lage score geven omdat je er niet van houdt. Dat kan toch niet? Ik houd ook niet van ballet maar ik kan wel inzien waarom dit zo'n goede film is. Spijtig dat jij dat niet kunt.
En de rest noem jij dan een origineel verhaal. Tja, dan kan je evengoed meesterwerken van Frank Capra, John Ford of Hitchcock zo'n lage score geven want daar is het verhaal ook niet altijd origineel, terwijl het toch goede films zijn.

Niet dat ik had gedacht dat dit slecht zou zijn, maar was bang dat ik er niks aan zou vinden omdat ik dacht niet van oudere films te houden. Gelukkig had ik het mis. Geweldige film Het stuk waar je de balletuitvoering zelf ziet was zelfs geniaal en ook redelijk experimenteel uitgevoerd. Heb de hele tijd geboeid zitten kijken en de film had ook nog eens een sterk einde. 4*

Om deze film goed te kunnen waarderen dien je wel enigszins van ballet en het klassieke muziekrepertoire te houden, want daar gaat het voor een belangrijk deel om in deze film. Houd je daar niet van dan kun je altijd nog de love-story appreciëren, want daar gaat het in deze film natuurlijk ook om.
Drie scenes in deze film steken er voor mij met kop en schouders boven uit en dat zijn;
1. De briljante balletuitvoering van de "Red shoes" op de prachtige modern klassieke muziek van Brian Easdale
2. De scene waarin Victoria Page met een balletsprong uit pure wanhoop van het balkon voor de trein springt. Voor mij is dit nog steeds de beroemdste zelfmoord uit de geschiedenis van de cinema.
3. De slotscene waarin we een uitvoering zien van de "Red shoes" met een spotlight op de lege plek waar Victoria Page normaal gestaan zou hebben.

4,5*

Bedankt Wibro voor uw uitleg want ik vroeg me steeds af hoe is die danseres naar beneden gevallen, een second niet goed opgelet. Ik dacht dat het een ongeluk was. Deze film is niet mijn genre (ballet) maar ik geef hem toch 4*.

Een meevaller. Na het bijzonder tegenvallende The Tales of Hoffman werd ik er weer eens aan herrinnerd dat ballet mijn ding niet is. Ik nam het die film verder niet kwalijk dat hij me niet voor ballet kon interesseren. Wellicht had ik dat wel moeten doen, want The Red Shoes weet het best leuk te presenteren. Een fan zal ik wel nooit worden, maar die grote dansscène die in het midden van de film zit was toch wel schitterend. Met name dat stuk waarin Shearer danst met een krant is gedenkwaardig. Daarnaast weet het regisseursduo ervoor te zorgen dat deze scène niet theaterachtig wordt, maar kiezen ze voor een mentale weergave van het ballet. We zien niet zozeer de echte voorstelling, maar hoe Shearers personage de muziek ervaart. Een ijzersterke keuze wat mij betrefd en natuurlijk erg filmisch.

Verder worden de spanningen en voorbereidingen backstage leuk weergegeven en is het verhaal over het algemeen vermakelijk om te volgen, al moet ik toegeven dat de lengte wel wat lang is en de film soms wat dipjes lijkt te hebben, wat ook meteen mijn belangrijkse kritiekpunt is. Een ander minpunt is dat Marius Goring alleen overtuigd in luchtige scènes, maar gigantisch door de mand valt in dramatischere momenten.

Verder heb ik er niet veel op aan te merken. Ik ben geen groot fan van dit, maar zelfs ik snap waarom The Red Shoes een natte droom is voor de balletliefhebber. Powell en Pressburger hebben een nogal afwisselend oeuvre, maar zijn visueel wel betrouwbaar. Ze zijn echter op hun best als ze niet een verhaal vertellen over een bestaande cultuur of over een oorlog, maar als hun verhaal geplaatst wordt in een soort magisch realisme (ik tel Black Narcissus hier stiekem ook bij mee). The Red Shoes heeft een hoop fantasie en het is leuk dat niet alleen de theaterdecors een sterk visueel uiterlijk hebben, maar dat de gehele film, tot aan de buitenlocaties toe erg geïnspireert aangekleed is. Het is erg kitscherig, maar toch wel mooi.

Het beste punt in de film vond ik echter Anton Walbrook. De walging die zijn gezicht laat zien als Craster tegen zijn personage Lermatov zegt dat hij van Vicky houdt is misschien wel een gedenkwaardiger beeld dan wat de Archers verder ooit op het beeld hebben getoverd. Een leuk personage ook. Shearer was hier ook beter te doen dan in Tales of Hoffman en Peeping Tom. Erg goed zelfs.
Dikke 3,5*

Ik bezocht vandaag "All About Movies" vh Boudisque in Nijmegen en wat zag ik daar liggen;
"The Red Shoes" (UK Import), de film waar ik al lang naar op zoek was, voor de schappelijke prijs van € 12,99. Onmiddellijk meegenomen uiteraard.
Toch maar goed dat die zaak - hetzij wel onder een andere naam - weer heropend is.

Nou, niet 'uiteraard', te duur, zeer schappelijke prijs: € 9,49 (inkl. porto)!

************************

=> Blu-ray release: 5 okt. 2009.

The Red Shoes begint bijna als een sfeerschets bij een balletuitvoering. In sommige stukjes lijkt het wel een ouderwetse, Britse en wat theatrale versie van zo'n ensemblestuk van Robert Altman (die trouwens ook een balletfilm maakte). Dat duurt niet zo lang, want al vrij snel gaat de film zich focussen op het echte verhaal. De kunst of de liefde. Met een script dat bepaald niet subtiel het theaterstuk uit de titel spiegelt.

Hoogtepunt is de ruim 15 minuten durende dansscene in het midden.

De film is in technicolour en een studioproductie en dat altijd wat artificiele sfeertje past wel bij de film. Met een afloop die theatraal en bigger than life is, zoals erg goed bij het geheel past eigenlijk.

Van genoten, al was het geen film die me diep raakte.

3.5*

binnenkort in nederland op dvd

Vanaf 20 juli 2010 op Blu-ray.

Schitterende film dit!

Dat ballet best boeiend kan zijn bewees Darren Aronofsky vrij recentelijk met Black Swan. Dat het meer dan zestig jaar geleden zelfs nog boeiender kon zijn, had ik totaal niet verwacht. Powell en Pressburger zijn behoorlijk hoog aangeschreven bij mij, dus ik had het misschien stiekem wel gehoopt, maar dat het zo mooi zou zijn, toont nogmaals hun grote klasse.

Met A Matter of Life and Death waren the Archers op visueel gebied hun tijd al ver vooruit. Maar met deze film gaan ze misschien nog wel een stapje verder. Ja ik durf wel te stellen dat The Red Shoes visueel de mooiste film is die ik heb mogen aanschouwen uit de jaren veertig. Het is een bestaand sprookje, die door the Archers op geheel eigen, maar zeer overtuigende wijze, van een nieuwe saus wordt voorzien. Moira Shearer is een prima gekozen hoofdrolspeelster. Ik ken haar verder niet zo goed, maar ze doet het voortreffelijk en haar rode haar geeft haar optreden nog een extra dimensie. Ook de mannen overtuigen. Anton Walbrook is echt enorm goed als de sluwe Boris Lermontov, die alles doet om het maximale te halen uit zijn dansers en danseressen. Dat zoiets ten koste gaat van de persoon zelf is van ondergeschikt belang bij hem. Ook Goiring is wel goed als de vriend van Shearer, maar sneeuwt toch ietwat onder bij de fantastische Walbrook.

Verder is de film zoals gezegd visueel erg indrukwekkend. De beroemde dansscène van een kwartier in het midden van de film is erg mooi om te zien. Er worden talloze trucjes uitgevoerd en verder valt het mooie kleurgebruik daarbij op, waarbij er natuurlijk goed aan gedacht is om de rode schoentjes erbovenuit te laten springen. Meestal houd ik trouwens niet van dit soort scènes, maar hier kan ik het goed waarderen. Ook het einde vond ik erg origineel en mooi. Ik had wel verwacht dat Shearer zich van kant wilde maken, maar dat daarna toch The Red Shoes wordt opgevoerd, maar dan zonder hoofdrolspeelster vond ik geniaal bedacht en wederom een visueel hoogtepuntje van deze mooie film.

Naast het visuele laten the Archers hier ook fijn zien hoe moeilijk de keuze kan zijn tussen je carrière en je grote liefde. Ook dat is sterk uitgewerkt in de film. Een tijdloos meesterwerk dit, dat op momenten echt pure filmkunst is. Een paar wat mindere momenten zorgen ervoor dat ik nog geen maximumscore kan uitdelen, maar ik sluit niet uit dat het er in de toekomst nog eens van komt. De mooi twee discs editie van de film is in ieder geval een aanwinst voor de collectie gebleken en the Archers zijn doorgedrongen tot de top van mijn favoriete regisseurs.

4,5* dik

Hmmm...Lang niet de klassieker die al jaren in mijn hoofd zat, maar zeker en vast een mooi uitgevoerde film.
De film scoort bij mij hoofdzakelijk op visueel vlak: nog even herhalen dat de kleuren bijzonder mooi ogen in deze film en de scènes hierdoor een niveautje hoger getild worden. Inderdaad: de beroemde dansscène van een klein kwartier is hierbij het onbetwiste hoogtepunt.
Het verhaal vond ik niet bijzonder interessant en de film overtuigde me niet om compleet meegesleept te worden door de tragiek van een gevaarlijke mix van passie en liefde. De laatste scène , waarin de balletvoorstelling wordt opgevoerd met de lege dansschoentjes, vond ik wel zeer poëtisch. Jammer dat dit soort momenten niet vaker aanwezig waren tijdens de film, nu leek het alsof de film het enkel moest hebben van haar mooie finale.
Een mooie 3,5*, maar in principe had ik meer verwacht van deze veelgeprezen filmklassieker.


3,5*

De balletvoorstellingen zijn een feest voor het oog. De rest van de film is me niet interessant genoeg. Heb er een dubbel gevoel bij.

Wel tof om dit eens na Black Swan te zien. Met The Red Shoes krijg je wel de clichematige balletfilm, die je van tevoren wel kunt verwachten. Mooie locaties, decors en kostuums, het komt allemaal uitgebreid aan bod. In het begin is het even zoeken waar de film naar toe gaat, maar na de introductie van alle hoofdpersonen rolt er nog een redelijk uitgevoerd verhaal door de film. De 15 minuut-durende balletscene in het midden van de film is overduidelijk het hoogtepunt!

The Red Shoes, een film die ik nog niet had gezien. Het leek me een Hollywoodmusical uit een tijd dat liedjes bekender waren dan de film. Na aanraden van Spetie de film toch bekeken. Het is een Engelse film en je merkt wel het verschil met films uit de VS in die tijd. Zowel visueel als qua acteerwerk is dit meer dan het theatrale van Hollywood dat zo goed als helemaal binnen opgenomen is als een wereldvreemde fantasiewereld. Op zich ook niet altijd slecht, maar een dramafilm als dit zou niet werken in de VS.

Een andere toch dan bvb Black Swan, al is de gedrevenheid en de passie voor dansen en muziek evengoed belangrijk. De film volgt in grote lijnen het verhaal van Hans Christian Andersen. Niet alleen in het ballet, maar de hele film. Het ballet zelf is trouwens prachtig gedaan en zeker niet zo klassiek als de reputatie van ballet met zich meedraagt. Begrijpelijk dat regisseurs als Martin Scorsese en Brian De Palma hier zo van houden.

Ik hou wel van dit soort films. Dit is geen doorsnee musical waar mensen huppelend door het leven gaan. De muziek wordt hier gebruikt op het moment dat er een voorstelling bezig is, daarnaast zijn het gewoon mensen zonder dat ze liedjes moeten zingen. Beelden achter de schermen, de voorbereidingen, de crew, de stress en de lat die zeer hoog ligt om mee te kunnen draaien op topniveau.

De film had 2 Oscars gewonnen, wat er waarschijnlijk meer hadden geweest als de film in de VS was gemaakt. Terecht één van de beste Britse films ooit.