Det Sjunde Inseglet (1957)

Absoluut niet, maar zowel jij als xgogax beweerden dat de film de 'menselijke psychologische houding' goed weet uit te beelden, wat onvermijdelijk zou moeten leiden tot nieuwe psychologische inzichten, want zo'n dergelijke houding vat je niet zomaar.

Ik schiet er ook geen film over, wel? Vreemde opmerking.

Gezien de voorgaande discussie waarin ik meermaals zowel puber als filmhater werd genoemd is het verre van vreemd dat ik me aangesproken voelde.

Maar je oordeelt wel over de filosofie. De filosofie (levensvragen etc) is passe (oordeel jij als 17jarige), maar je twijfelt wel aan het beoordelingsvermogen van een 39jarige mbt deze thematiek. Dat maakt jouw oordeel dus helemaal ongeldig. Gaat nergens over dit.

De bezwarende werking van de dood (en vragen over het bestaan van God) op de personages is zeer voelbaar ja. Ik hoef niet regel voor regel uitgespeld te krijgen wat er nu door elk personage afzonderlijk heen gaat. De last die ze dragen voel ik. Ik kan me daar mee indentificeren. Wil je een pyscho-analyse of een les filosofie met uiteenzettingen: misschien een boek proberen? Ik kan de film niet beoordelen om wat het NIET is, enkel om wat het wel is.

Wat je daar verder nog mee wilt doen, moet je zelf weten. Ik word niets wijzer van deze discussie.

Ah, dus het was in je bericht nergens je intentie om bepaalde users die actief deelnamen in de recente discussie te schampen? Zo ja, mijn excuses, want dan interpreteerde ik de inhoud verkeerd.

Hè, hadden we het niet over het realismegehalte van de psychologie van de personages? Me dunkt dat de filosofie/thematiek daar volledig naast staat.

Psychologische handelingen van individuen zijn nog altijd iets heel anders dan de 'menselijke psychologische houding', nietwaar? Bij het laatste ontstaan welzeker nieuwe inzichten, terwijl bij eerstgenoemde 'hoogstens' emoties opkomen. Anyway: het is duidelijk dat je op iets anders doelde dan naar mijn visie uit je bericht af te lezen viel, dus laten we de discussie maar naast ons neerleggen.

Volgens mij heb ik niet aan die discussie mee gedaan. Toen ik Det Sjunde Inseglet voor de eerste keer zag gaf de stof me zeker bepaalde nieuwe inzichten. In ieder geval: de film hielp me bepaalde bezwarende levensvragen waar ik toen echt mee stoeide een plaats te geven (en ik kon daar heel emotioneel over doen). Inzicht door middel van identificatie met de personages.

Jij noemt de levensvragen uit de film 'filosofie voor beginners', alsof een film pyschologische materie moet behandelen die je nog niet kent. Ik vind dat echt onzin omdat Bergman's film in principe gewoon een dramatische vertelling is over de manier waarop bepaalde mensen met geloofs- en levensvragen worstelen. Dat die levensvragen door jou verder al overdacht zijn doet verder toch niets af aan het drama en de kracht van de film?

Dan kun je beter een teleac cursus gaan volgen...

Je quotete [hoe vreemd het ook mag klinken, het klopt desalniettemin] een deel van mijn bericht betreffende dat onderwerp, dus je nam er welzeker deel aan.

Dat heb ik werkelijkwaar nog nooit meegemaakt, maar ik ben ook meer iemand die inzicht ontvangt via non-fictie of zelfreflectie. Nu ja.

Nee, ik noemde het zo omdat ik de vragen die de film oproept al aan mezelf gesteld heb 'vooraleer ik de basisschool verliet', en zo vele personen met mij, waardoor het voor mij (en daarin zal ik waarschijnlijk niet de enige zijn) overkomt als Filosofie voor beginners. Dat maakt het psychologisch drama er niet per se minder op, maar ik sprak niet voor niets over Filosofie.

Zeer zeker wel (in sommige gevallen), al is het niet de hoofdreden: om Onderhond's eerdere voorbeeld terug aan te halen, zou jij het interessant vinden om de hoofdpersonen de gehele film na te zien denken over het vraagstuk 'waarom zijn bananen krom?'. Waarschijnlijk niet, en terecht, want het is veel minder boeiend om vragen behandeld te zien die jij als oninteressant en/of beantwoord beschouwt.

De inhoud van films interesseert mij over het algemeen niet erg veel, maar wanneer er door gebrek aan audiovisuele kwaliteit niets anders mogelijk is dan te letten op het overige kan de inhoud, indien niet binnen mijn interessegebied vallende (wat veelal het geval is), na een tijdje toch flink gaan wringen.

Maar je vindt het wel normaal respectloos te zijn over de levensvisie van anderen. Da's nog veel erger.

Gelukkig ben jij zo respectvol tov Animosh' visie dan.

Waarom zou ik niet respectvol over zijn levensvisie zijn .

Gequote berichten met een ' ' beantwoorden is niet bepaald respectvol. De verder nog neerbuigende houding tov zijn berichten ook niet.

Tegenover respectloze opmerkingen naar anderen toe ben ik niet respectvol nee. Dan vraag je er zelf om. Dat is heel wat anders dan naar iemands eigen visie, leven of persoon.

Geniale quote dit. Nog één stap en we zijn bij "al wat je zegt ben je zelf" gearriveerd. Het is opvallend hoe snel het steeds kinderachtig wordt bij dit soort zogenaamd diepgaande films.

Logica en context zijn niet je beste punten, ik weet het.

Ik zie verder niet waarom ik hier in vredesnaam met jou over in discussie moet. Het hele gezever van mennekes die denken alles te weten en alsof dat nog niet erg genoeg is anderen daarop gaan aanvallen hier is al lachwekkend genoeg.

En nogmaals dank om mijn eerdere punt kracht bij te zetten. Beetje hypocriet gelul in één richting is het. Begrijp ook niet dat mods dit soort gejank toelaten.

Wat is daar hypocriet aan? Als je kaatst kun je de bal verwachten. Net alsof iemand anders vanuit het niets dit soort snotapen was gaan lastigvallen.

Iemand op onrespectvolle wijze aanspreken over zijn onrespectvol gedrag? Aangezien je spreekt over "gezever van mennekes" en "snotapen" is het duidelijk dat je je laatdunkend uitlaat over zijn levens/wereldvisie.

En dan is het inderdaad serieus hypocriet om hem nét daarover aan te spreken.

Nog quotes uit het eerste klasje die we in deze discussie kunnen bovenhalen? "Meester, hij is begonnen"?

Graag weer terug on-topic heren, dit heeft echt niets meer met de film te maken.

[edit] Inmiddels toch wat off-topic berichten moeten verwijderen, terug naar de film. Vecht de rest maar uit via de PM als er behoefte aan is.

Onbegrijpelijk eigenlijk dat deze film zulke verhitte discussies te weeg brengt. Deze film is door mij zeer hoog gewaardeerd omdat de beelden voor mij een enorme zeggingskracht hebben, dus niet alleen om het verhaal. En als beelden zeggingskracht voor mij hebben, dan heeft dat niets met logica te maken. Voor mij is dat gewoon een zaak van het gevoel.

Verder kan ik mij ook goed voorstellen als mensen zich beledigd voelen als zij als antwoord op hun bericht de smiley te zien krijgen. Op deze manier laat je de persoon niet in zijn waarde. Ik heb mij in ieder geval voorgenomen deze smiley niet meer te gebruiken in een discussie als ik het met de persoon niet eens ben.

Berichten verplaatst naar Film > Algemeen > Verschillende opvattingen over inhoud etc.

Mijn eerste Bergman en gelijk maar voor één van zijn bekendste films gekozen. Aan mijn score kun je al zien dat ik niet teleurgesteld was. Snap net als wibro die discussies niet goed. Deze film is voor mijn gevoel met name interessant door de beelden. De cinematografie is echt schitterend en de muziek versterkt de beelden op de juiste momenten.

De filosofische thema's van de film zijn allerminst subtiel en komen voor mij ook niet verder dan een behoorlijk simpel punt: je kunt je je hele leven druk maken over of er iets is na de dood met de kans dat er helemaal niets is, of je kunt van je leven genieten omdat je dan in ieder geval van je leven genoten hebt, wat er ook na de dood moge zijn.

Tweede Bergman en ook deze vond ik vrij sterk. Wat makkelijker dan Persona. Filosofisch is dit gewoon vrij interessante materie, pakt aardig uit. Verder een sterke cinematografie wederom.

Mijn favoriete regisseur zal hij niet snel worden, maar Bergman levert voor zover wel interessante films af.

3.5*

Laatst weer herzien, en toch de maximale score gegeven.

Als ik een top 10 zou hebben, zou deze er zeker weten ik komen.

Waarom heb je er geen?

Een zeer persoonlijke film van Bergman die misschien iets te nadrukkelijk de intellectuele hoek opzoekt.

De discussie over universele thema's als dood en geloof is tegenwoordig behoorlijk doodgeslagen, dus het zou kunnen dat de film wat gedateerd en simplistisch overkomt, maar toch blijft de film een goed en visueel prachtig startpunt om het debat weer eens naar de kern terug te brengen.

Bergman gaat de grote gebaren en zware symboliek niet uit de weg, en slaat daarbij soms bijna als een Europese Cecil B. DeMille net even te ver door. Elk beeld, elk woord heeft lading, waardoor de film soms onder zijn eigen gewicht(igheid) lijkt te bezwijken.

Ik kan me dan ook goed voorstellen dat deze film niet bij iedereen in de smaak zal vallen, maar ik vond het wel weer eens verfrissend om op een literaire, welhaast Shakespeariaanse wijze met zaken als geloof en bestaan geconfronteerd te worden.

I met Death today. We are playing chess

Ik had al vaker een aantal Bergmans in de winkels zien staan maar mijn vader zei altijd dat het zwaar filosofische films waren dus had ik altijd wat mijn twijfels om er één te kopen. Uiteindelijk toch maar een duik in het ongewisse genomen en afgegaan op het plot voor mijn eerste Bergman. Ik kan nu al zeggen dat er meer gaan volgen.

Het idee van Het Zevende Zegel vind ik bijzonder fascinerend. Het toeval is dat ik een tijd geleden aan een boekenreeks van Darren Shan ben begonnen waarin ongeveer hetzelfde uitgangspunt wordt gebruikt maar Bergman verdient alle krediet natuurlijk. Ik dacht wel dat het verhaal zich meer ging concentreren op de schaakwedstrijd zelf en dat allemaal gemengd ging worden met filosofische gesprekken en flashbacks over de ridder zijn jeugd. Met die filosofische gesprekken zat ik juist, met al de rest niet maar dit is gewoon beter uitgewerkt dan mijn idee. Vooral ook de twijfel van Antonius Block of dat God nu echt bestaat of niet wordt een aantal keren prachtig in beeld gebracht wat dan uiteindelijk resulteert in een knappe climax waarin eigenlijk iedereen zijn eigen lot lijkt te accepteren met uitzondering van diezelfde Block. De monoloog die Jöns dan nog even afvuurt hoort dan ook tot het beste van heel de film. Gelukkig moet je niet wachten tot het einde van de film om de beste scènes te zien want er zitten vaak echte pareltjes tussen. Waar ik ook nog van verschoot is dat er een aantal keren er zich vrij grappige situaties aan bod komen, meestal in de vorm van Jof. Vond het eigenlijk wel verdient dat hij samen met Mia en Mikael aan de dans van de dood ontsnapt want hij is dan ook de enige het leven neemt zoals het is en zich niet bemoeit met zaken zoals de pest of liefde. De dood zelf wordt trouwens ook wel op een interessante manier uitgewerkt. Simpelweg een man die gewetenloos is en waar niet aan te ontsnappen valt met als hoogtepunt wanneer hij op een ludieke manier de boom begint om te zagen waar Raval in verborgen zit. Het eind van die scène waar Raval sterft en er een eekhoorn op de boom komt zitten is tegelijkertijd lekker symbolisch. Eén leven gaat, een ander komt in de plaats. Prachtig gewoon.

Tot zover het verhaal. Een andere grote kracht van Het Zevende Zegel is zonder twijfel de sterke cast. Voor mij geen enkele bekende acteur (met uitzondering van Max Von Sydow) maar stuk voor stuk zetten ze erg sterke rollen neer. Zo is Bengt Ekerot gewoon ideaal als de dood en is Max von Sydow, die later echt bekend zou worden in zijn rol van The Excorcist, al even ideaal. Gunnar Björnstrand komt ook goed over als de nuchtere Jöns en dan blijft uiteindelijk het humoristische koppel, Nils Poppe en Bibi Andersson over als respectievelijk Jof en Mia. Die geven dan ook net dat humoristische tintje dat de film nodig heeft om niet te zwaar te worden. Film had voor mijn part ook nog wel wat langer mogen duren.

Alleen al voor de conversaties tussen de dood en Block is dit het kopen waard.

Dikke 4.5*

Een mooie film, maar hij miste voor mij iets teveel aan écht overtuigende beelden (al zitten er wel bijzonder mooie shots en scènes in natuurlijk) en ik had het gevoel dat de film eigenlijk best een half uur langer had mogen duren (met vooral meer schaakspelscènes, waarin de ridder en de Dood hun gesprek verderzetten). De acteurs variëren van degelijk tot erg goed, met als topper toch wel Gunnar Björnstrand als Jöns.

De film roept natuurlijk ook heel wat vragen op omtrent religie en dergelijke, wat absoluut als een pluspunt beschouwt mag worden, zeker en vast omdat de film nooit een pedant kantje krijgt. Een ruime 3,5*

3,5*

Vandaag herzien en dat was toch wel erg indrukwekkend de scénes tussen de ridder en dood zijn werkelijk schitterend. Neem daarbij de beklemmende sfeer vernieuwde close ups en de prachtige beelden en je hebt een meesterwerk.

Tegenvaller

Mij eerste Bergman, ik had er vele meer van verwacht. Het verhaal boeide mij niet zo en de stijl van de film vond ik ook niet zo leuk.

Eeen paar leuke scénes maar voor de rest heb ik mij vrij hard verveeld.

2*

Film die gemengde gevoelens naar boven brengt.

Langs de enige kant was ik onder de indruk van de cinematografische schoonheid die Bergman hier op het doek tovert met enkele grijstinten, de twee wondermooie dames (vreemd dat dit niet opgemerkt wordt ?) en het algehele mystieke sfeertje.

Anderzijds is dit een film die het zeker voor een deel moet hebben van zijn filosofische achtergrond. Deze kon bij mij niet echt doordringen. Ik vond het iets voor in de godsdienstles in het 1ste middelbaar. Een geseculariseerde remake zou mij misschien meer kunnen bekoren.