The Elephant Man (1980)

Enorm zielig, maar aangrijpend drama.

De film begint pas echt goed wanneer John Merrick meer in beeld komt. Het is allemaal zo zielig. Soms wat sentimenteel, maar dat mag wel.
Enkele personages zijn wat cliché, da's wat spijtig. De 'slechterikken' zijn heel obvious 'slecht'.
Er zit ook een aantal mooie scènes in. De 'I am a man!'-scène is zo ongelooflijk mooi. Ook het einde is dat, al past dat droomgedoe wat mij betreft niet helemaal in de lijn van de film.

John Hurt verbaast mij met zijn acteerprestatie. Ik was eerst wat sceptisch, aangezien je niets van z'n mimiek ziet. Hurt weet dat echter goed aan te pakken. Met zijn stem en ogen brengt hij meer dan geloofwaardig de gevoelens van John Merrick over. Anthony Hopkins is eveneens meer dan degelijk.
De rest van de cast daarentegen is zwak.

David Lynch zal nooit mijn favoriete regisseur worden. Verre van, zelfs. Met The Elephant Man levert hij eindelijk wel eens een "simpele" film af. Mede daarom dat het spijtig is dat hij er weer een bijbetekenis moet bijflikkeren. Ik denk dat het nog beter had kunnen zijn als het allemaal simpel afgebakend was.
Zijn zwart-witbeelden ogen redelijk sfeervol, maar doen de film ouder lijken dan hij werkelijk is. Enkele scènes doen mij aan een klassieke overacting jaren 50-film denken. Ook de muziek versterkt dat gevoel. De muziek tijdens de laatste scène is wél heel erg goed.

4

Ik heb het niet over de hoeveelste film van Lynch dit is. Het gaat om de hoeveelste die ik gezien heb. Ik had verwacht dat iemand die mij woorden in de mond legt die ik nooit gezegd heb dat wel zou begrijpen.

Fijn dat je mijn mening deelt.

Had ook niet anders verwacht.

Snap waar alle lof voor deze klassieker vandaan komt en ik sluit graag aan in de rij enthousiastelingen. De hoofdrollen worden op puike wijze vertolkt door Hopkins en Hurt en het verhaal van The Elephant Man komt, waarschijnlijk niet in de laatste plaats omdat alles vrij dicht bij het echte verhaal van Joseph Merrick blijft, knap tot leven. Enige probleem is wel dat ik nimmer in de wereld van de olifantenman terecht kwam, alsof het gedurende twee uur vrij afstandelijk bleef. Vind het lastig de vinger op de zere plek te leggen, maar daardoor bleef het echt film, terwijl een onderwerp als deze een intensievere beleving op zou kunnen/moeten leveren. Neemt niet weg Lynch een prima poging heeft gedaan het leven van Merrick te vertalen naar het witte doek.

Grappig en mischien zelfs wel ironisch dat een van de meest rechtlijnige Lynch-verfilmingen ook een van zijn beste is. Uitmuntende acteerprestaties van Hurt en Hopkins en een voortreffelijke sfeer.