Blow-Up (1966)

Het begint als soort van voorloper op een Turks Fruit. Ik nuanceer die opmerking dus wel, omdat ik ook wel de verschillen zie en ik ook niet denk dat Verhoeven Blowup perse zag. Ik heb het ook vooral niet over de (technische) uitvoering. Het waren dus ook niet zozeer klinische 'heys' en 'kijk eens' waardoor ik de vergelijking trek.

Erik en David lijken op elkaar en hebben een aantal van dezelfde issues. De sfeer vond ik sterk hetzelfde. Zijn beide films die in een realisme die voor weinigen herkenbaar zijn toch geloofwaardig zijn. Beide films gaan over eenzaamheid in een veranderende tijd (waar de tijdsgeest dus inderdaad wel op van toepassing is). De hoofdpersonages zijn beide op zoek en vinden beide iets anders dan ze beoogd hadden.

De tijdsgeest speelt mee (waardoor de vergelijking al direct niet zo vergezocht is) en is in beide films een wezenlijk onderdeel van de film.

Dan lijken inderdaad heel veel films op elkaar.

Want de meeste hoofdpersonages in evenzoveel films lijken heel erg op elkaar? Maar goed, als je hier de overeenkomsten al niet in wilt zien, kun je net zo goed ophouden met het vergelijken van films. Ik noem zaken die in de meeste films niet aanwezig zijn. Blowup was gewoon ook een voorloper voor heel veel films waarin seksuele vrijheid centraal stond. Je doet net of ik de meest belachelijke vergelijkingen trek.

Ik vind het ook een onbegrijpelijke vergelijking hoor. Als je dit nu met Roeg (of zelfs Godard) of zo zou vergelijken, dan zag ik er nog een beetje wat in.

Jij ziet de dingen die ik noem (meer dan een, vrij concreet) niet terug in het begin van de film? Wanneer zag je hem voor het laatst?

Ik vind ze in ieder geval niet dusdanig op elkaar lijken om van een soort van voorloper te spreken.

Een sterk overschatte film, waarover een hele hoop geneuzeld is in de loop der jaren.

Als tijdsdocument misschien van enige waarde, maar verder is vervelend is het enige etiket dat ik hierop wil plakken.

Ware het niet dat popgroep The Yardbirds, met gitarist Jeff Beck hier een (piepklein)rolletje in spelen, dan zou ik het nooit in mijn hoofd hebben gehaald om de film, of een deel ervan een tweede keer te bekijken.

Wie hier een hele trits sterren aan wil toekennen die mag van mij, maar meer dan anderhalve (voor The yardbirds) krijgt ie van mij niet.

Een moeilijk plaatsbare film. Ik stemde direct eigenlijk 3*, maar na een nachtje slapen en alle indrukken rustig op zijn plek laten vallen, moet ik concluderen dat deze stem niet juist is.

Blow-up laat zich eigenlijk van vele kanten bekijken. De eigen interpretatie van de kijker als in een Hitchcock thriller. Zo laat Antonioni de kijker bij zich zelf gissen: "welke factoren spelen mee in de moord, is de moord er wel of niet. Wat is de invloed van het meisje in het park, is het haar geliefde. Waarom wil ze haar foto’s. Wat zijn haar motieven? Maar ook wat drijft Thomas. Voor wie doet hij het, wat wil hij zich zelf bewijzen".
Aan de andere kant, zien wij een La Dolce Vita over Londen. De Jetset, de “lege” Feestjes, de eenzaamheid en het isolement van de Elite. Alles draait om uiterlijke schijn. Dit is de wereld waarin Thomas zich bevind. De meisjes die bij hem langskomen, de vrienden die hij heeft. Iedereen lijkt iedereen te gebruiken om verder te komen in hun kleine en bekrompen wereld.


Blowup Balanceert tussen deze 2 film werelden De psychologie van Fellini en het thriller element van Hitchcock. De sfeer van de film begraaft het Moordcomplot, en lijkt ook niet het belang van de film te zijn. De passie die Thomas, krijgt voor het moordthema, is indrukwekkend. Maar zijn kille en afstandelijke interpretaties van de kansen in zijn eigen leven, leiden (bij mij althans) alleen tot zelfreflectie. Van niets raakt hij onder de indruk. De vrouwen, (niet alleen de modellen) aanbidden hem. Maar hij focust zich alleen op de liefde van zijn ex-vriendin. Hij is egocentrisch, verwent en zeer impulsief (zoals de propeller die hij kocht)In zijn passie voor de moord, herkent hij de liefde voor zijn werk, hij lijkt zelfs gelukkig.

Toen de film in ’66 uit kwam, was het een groot succes. Antonioni laat een rebelse jeugd zien, vol drugs, flair en mode. (de non die van de stoep wordt afgereden), maar ook Antonioni’s schets van de seksuele revolutie is iets wat ik zeker wil benoemen, zoals de orgy’s, maar ook het homo paar met de hond. Ik denk toen het uitkwam, dit zeker wat wenkbrauwen de lucht in het laten gaan. Maar zal weinig mensen van mijn generatie nog verassen.

AL met al zeg ik een goede film, zeker nog een keer bekijken.
4* (waarschijnlijk naar herkijken gaat het omhoog)

Een werkelijk prachtige weergave van de jaren 60 in londen met een typisch antonioni plot waar het lekker misterieus is, en het verschil tussen werkelijkheid en verbeelding in de kunst zo klein mogelijk wordt gehouden. Is de moord die hij in de afdrukken van de foto's terugziet een werkelijkheid of slechts een verbeelding??

Goede film. Ik vond hem af en toe wel een beetje saai, maar Antonioni tovert enkele prachtige dingen uit zijn camera en een mooi, symbolisch einde

Deze film weer eens voor de zoveelste maal gezien en hij blijft fascineren. De film geeft een mooi sfeerbeeld van het swingin' Londen van de jaren zestig. Modellen, muziek, kapsels, weed etc.
Toch is dat niet datgene wat deze film voor mij fascinerend maakt. Deze film moet het van mij hebben van het mysterieuze plot. Is de moord die Hemmings zegt gefotografeerd te hebben werkelijkheid of is het slechts verbeelding van Hemmings? Volgens mij dus duidelijk verbeelding van Hemmings en het bewijs hiervan wordt voor mij op het eind van de film geleverd. Twee mimespelers beginnen te tennissen met een imaginair balletje. Op een gegeven moment zien wij Hemmings buiten het beeld van de mimespelers een "balletje" teruggooien en wij horen daarna het geluid van het slaan met de tennisballetjes, terwijl er helemaal geen tennisballetjes zijn of tóch weer wel? Kunnen wij als toeschouwer er wel helemaal zeker van zijn dat er helemaal geen balletje is? En datzelfde geldt dus ook voor de moord. Ik ga dus toch weer twijfelen. Het lijkt wel of Antonioni een spelletje met óns wil spelen. Wat is werkelijkheid en wat is illusie.
Voor mij is dit nog steeds een van de belangrijkste films van de jaren zestig die toch niet voor iedereen is weggelegd, want makkelijk is hij absoluut niet.

4,5*

Strontvervelend en strontsaai ook. De tolerantiegrenzen van wat ik trek op filmgebied, werden met Blowup duidelijk overschreden. Wat vaagheid en pretentieusheid trek ik best, maar dit ging alle perken te buiten. Wat een vervelende rol heeft die David Hemmings ook.

Antonioni op z'n Brits in een chique-hippe film die toch best wat schwung heeft. Een etmaal inkijk in het leven van een drukke fotograaf die van hot naar her rijdt en ondertussen wat fotoshoots uit z'n mouw schut. Tussenlangs beland hij ook nog in een mysterie en heeft hij z'n pleziertje met de vrouwen. Als kijker concentreerde ik me vooral op het tijdsbeeld dat Antonioni hier schetst. Erg diepgravend wordt het nergens, vragen over realiteit en betrouwbaarheid van 'het oog' lijken te worden geschampt maar nergens uitgediept. Maar dat geeft wat mij betreft in zo'n film ook niet veel, kon er op deze manier best plezier aan beleven.

(O, ik kon Vanessa Redgrave trouwens echt niet uitstaan.)

De zoektocht is wel boeiend, maar de climax valt net als het intro wat tegen. Verder, van fascinerend tot erg saai, wisselvallige film. Doe mij maar Antonioni's Italiaanse films.

3*

Helemaal mee eens gozer maar hoe jij dan alsnog op 2,5* uitkomt is mij een raadsel. Dit misbaksel verdient de laagst mogelijk score! Ik heb de dvd te koop voor de liefhebber. Hoe eerder deze film hier de deur uit is, hoe beter!

Tsja, misschien dat ik de artistieke waarde er nog wel in kan zien en het begin vond ik nog wel aardig. Maar deze film zou bij een herkijk eerder twee dan drie sterren krijgen denk ik...

Mensen die Blowup konden waarderen, kan ik overigens Performance aanbevelen. Ik bekeek hem onlangs en onwillekeurig associeerde ik Blowup met die film. Ook veel vaagheid, verveling en bovendien even controversieel!

Net gezien, en ik moet bekennen, ik moet hem voor de 2de zien om het geheel te begrijpen...

Veel symboliek in de film, waardoor het lijkt dat er nauwelijks verhaal inzit, maar er zit wel degelijk verhaal in de film. Daar moeten jullie zelf maar achter komen

Zeker een aanrader voor een filmliefhebber, niet echt voor een hollywoodkijker...

Waarom geef jij dan 1 ster? 0,5 is het laagst

Als je in NIGHTWOLF ONE's stemmenlijstje kijkt, weet je waarom.

Zeer vage en artistieke film die het helaas uitsluitend van zijn sfeertje moet hebben.

Op vlak van thematiek is Blowup zeer verwant aan The Conversation van Coppola. Maar deze keer met foto's in plaats van audio opnames. Net als The Conversation is deze film vooral een karakterstudie van het hoofdpersonage. Alleen ligt daar in deze film nog meer de klemtoon op en het thriller aspect is helemaal niet aanwezig. Dit zorgt ervoor dat Blowup niet zo boeiend is, door veel nietszeggende onsamenhangende stukjes verloor ik stilaan mijn aandacht. Het hoofdpersonage is een reddende factor van de film, ik vond Hemmings geweldig als ijdele, immorele rotzak.

Valtme op hoe vaak in de voorgaande posts detraagheid van sommige scenes alseen minpunt wordt beoordeeld. Die 'traagheid' geeft juist een goede gelegenheid de beelden op je te laten inwerken. Daarnaast vind ik het een mooie tegenhanger van het jachtige en swingende van de jaren 60 en het leven van de hoofdrol.

Prachtige rustige film over een man met mijn grootste hobby als beroep. Maar goed, dat hij wel erg slecht overkomt als fotograaf is een minpunt. Voordat hij heeft afgedrukt beweegt de camera al weer. Zou de foto's wel eens willen zien; vast allemaal bewogen.......

Maar goed, slechts een klein minpuntje. Boeiende film.

Als iemand me na het zien van Blow-up zou hebben verteld dat ik net een film van Antonioni had gezien zou ik hem voor gek verklaard hebben. Onterecht dus, dit is wel erg anders dan zijn oudere Italiaanse werk. Maar dat is geen enkel probleem!

Wat een heerlijke film is dit en dan vooral het eerste uur, waar er naast "de moord" eigenlijk weinig noemenswaardig gebeurt. Maar wat een sfeer, wat een muziek, wat een beelden. Naarmate het mysterie zich ontrafelde vond ik het eigenlijk wat minder worden, maar het blijft boeiend.

Eindelijk deze klassieker dan gezien en het viel niet tegen. Intrigerende film waarin Hemmings een mooie rol heeft als arrogante fotograaf die wel/niet een moord heeft gefotografeerd. Blowup kent een aantal geweldige scenes (het groteske atelier, de nachtelijke zoektocht naar Ron -the Yardbirds-, het mime-tennis) en heeft een bijzondere, 'verstilde' stijl. En ook wel prettig dat de film de kijker in het duister laat, er komt geen uitleg op het eind, los het zelf maar op. Of niet.

Ik had verwacht dat deze film wel lekker weg zou kijken, maar toen kwam dat einde... Ik moet hem herzien denk ik.

Een film die misschien wel nadrukkelijk aan een bepaald tijdperk verbonden is, maar toch alleen 'tijdgebonden' is waar het dat moet zijn, namelijk in de schets van het hippe milieu van het Londen van de sixties. Dat is echter alleen de vorm, de omlijsting van deze film.

Wat Antonioni hier wil laten zien over beeld en beeldvorming, en de macht en onmacht van de camera, is nog steeds actueel, en behoorlijk fascinerend, en levert enkele prachtige en schrijnende scènes op. Allereerst al die, waar de poster van de film naar verwijst: een onthutsend (en goed beschouwd tamelijk obsceen) beeld van de machtige fotograaf die zijn 'object' als het ware 'aanrandt', en (mis)vormt naar zijn wil.

Dat komt ook terug in de zo mogelijk nog schrijnender scènes met de vijf of zes modellen, die als willoze etalagepoppen gekoeioneerd worden. Of willoos? Het valt op dat al deze vrouwen (en de twee wannabees) zich maar al te graag laten vernederen om deel te hebben aan de magische macht van het beeld, om maar 'iets' te zijn, kennelijk.

Maar het hart van deze film wordt uiteraard gevormd door de werkelijk briljante episode met betrekking tot de vermeende moord in het park, en dan met name de ontwikkel-scènes, waarbij de beelden op de loop lijken te gaan met de 'verbeelding' van de fotograaf: de beelden-manipulator laat zichzelf manipuleren door zijn zelf geschapen beelden (en uiteraard ook door het gedrag van het Redgrave-personage). Mijn ruimtelijk inschattingsvermogen is niet al te best, maar vergis ik me heel erg als ons fotograafje hier de verschillende perspectieven, de blikrichtingen, door elkaar haalt, en zo zijn eigen werkelijkheid construeert? Hij lijkt hier tegelijkertijd de macht van het beeld te over- ('Ik heb een moord verhinderd!') én te onderschatten. Samen met de woorden van de 'bevriende' kunstenaar over het achteraf zien van betekenis, en de eindscène met de tenniswedstrijd, waarin de ontbrekende ballen door de kijker zélf worden toegevoegd, maakt dit alles toch tot een indrukwekkende film over beeld(vorming) en werkelijkheid, en hoe zij elkaar beïnvloeden.

Het zal zo zijn dat de ietwat kille, afstandelijke sfeer in deze film, en de personages die het karakter van pionnen of marionetten (!) niet overstijgen, bewust zo zijn gecreëerd. Je zou kunnen zeggen dat dat goed past bij de decadente setting waarin dit alles zich afspeelt, en ook volkomen 'in stijl' is met de veronderstelde 'leegheid' van de beeld-cultuur. Maar in dit geval heb ik toch een gevoel van gemis voor wat betreft de 'platheid' van de personages. Ik heb het idee dat de film nu iets teveel van een bedachte constructie heeft om mij echt te raken, terwijl dat er misschien wel had ingezeten.

Ik vind 'Blowup' daarom wel een bijzonder goede film, maar het is - vooralsnog - geen persoonlijke favoriet van mij. En misschien ligt dat dan uiteindelijk toch ook aan de door mij gevoelde afstand in de tijd.

Heerlijke film weer van Antonioni.

Laat ik vooropstellen dat het vooral een hele aparte film is, maar daarnaast wel een film die mij behoorlijk weet te intrigeren. Net als bij Zabriskie Point ligt de nadruk in het eerste gedeelte van de film om dialoog en sfeerschepping, waarna de film in de tweede helft pas echt goed loskomt. Antonioni schets ons een aantal unieke en erg mooie scènes, waarbij de worsteling van de fotograaf met twee naakte dames mij erg aan A Clockwork Orange deed denken. En zo zitten er nog een aantal mooie en best gedurfde scènes in, waarbij Antonioni gelijk zijn stempel op de film drukt.

Het tweede gedeelte van de film komt het echter allemaal pas echt goed los. Vooral het moment dat de foto’s in het park gemaakt worden zijn fascinerend. Net als de fotograaf heeft ook Antonioni veel aandacht voor de zijn stijl en fotografie. Vanaf dat moment wordt de film langzaam aan ook steeds mysterieuzer en laat de regisseur als het ware de keuze aan de kijker over hoe alles er nu echt aan toe ging. Vooral het ontwikkelen van de foto’s is daarbij fascinerend. Ik zat maar te kijken en te kijken wat de fotograaf nu zag, maar kon het zelf niet ontdekken. Het lijkt er dan behoorlijkop dat Antonioni de kijker aan het twijfelen wil brengen en zelf wil laten invullen wat er nu daadwerkelijk aan de hand is. Voor mij werkt dat in deze film bijzonder goed.

Qua acteerwerk is het ook allemaal goed. De dames doen hun ding, maar Hemmings overtuigd echt als soms behoorlijk nare vent, wiens karakter wij hier goed leren kennen. Verder heeft de film een erg sterke sfeer, die erg jaren zestig aandoet. Ondanks dat de film zich afspeelt in Londen is de film ook behoorlijk kleurrijk, waarbij het lijkt Antonioni ons wil laten zien dat het zeker geen saaie periode was. Toch kan ik me daardoor best voorstellen dat mensen hierdoor de film juist als gedateerd zien, iets waar ook best wel voor te zeggen valt, maar ik vind dat juist de charme van deze film.

Blowup schetst een mooi tijdsbeeld van de jaren zestig, is een fijne karakterstudie en vooral ook een erg kleurrijke film.

4,0* dik

Some people are bullfighters, some people are politicians. I'm a photographer

Om de een of andere reden sprak Blowup me wel aan. Ik had nog nooit iets gezien van Antonioni maar ik ben altijd wel geïnteresseerd in Italiaanse cinema dus dit leek me wel interessant. Het plot leek iets Hitchcockiaans te zijn dus toen ze hem gaven op TCM heb ik niet getwijfeld, opnemen geblazen. Eergisteren dan eindelijk eens kunnen zien maar wat een enorme teleurstelling is dit geworden..

Ik krijg het gevoel dat je deze tijdsperiode moet hebben meegemaakt om echt volledig te kunnen genieten van het beeld dat Antonioni geeft. Ik ben zelf een jaren '90 kind dus echt een compleet andere generatie maar de film kwam gewoon enorm maar dan echt enorm traag op me over. De film is gebaseerd op een kortverhaal, vraag me af van hoeveel pagina's, maar dat is er jammer genoeg ook aan te merken. Thomas is een strontvervelend personage en kon me langs geen kanten boeien. Het begin verloopt erg langzaam en wanneer je denkt dat er wat schot in de zaak komt, krijg je een redelijk wazig einde voorgeschoteld. Normaal gezien kan ik het best wel waarderen wanneer een einde voor meerdere interpretaties open is maar eerlijk gezegd, ik had hier niet echt een interpretatie aan te geven. En ook de zin om het op te zoeken was redelijk ver te zoeken. Maar toch, ik wil de film niet compleet afschrijven want The Last Picture Show was een film die ik ook compleet overgewaardeerd vond bij de eerste keer maar die is langzaamaan tot één van mijn favoriete films uitgegroeid. Enige verschil was wel dat die film door mijn hoofd bleef spoken en Blowup ben ik al grotendeels vergeten maar dat terzijde.

Van de regisseur had ik dus nog niets gezien maar ook de cast kende ik totaal niet, hoewel Redgrave ergens een belletje deed rinkelen. David Hemmings neemt de rol van de fotograaf op zich maar of het nu aan het script lag of aan zijn manier van doen, hij is enorm vervelend. Zelden zo'n ambetant personage gezien dat dan ook nog eens zo irritant wordt neergezet. Bah. De rest van de cast is eigenlijk niet veel soeps (het niveau is dan ook vrij laag met de twee stalkende tienermeisjes als dieptepunt) maar de enige reden waarom dit eigenlijk nog iet of wat van sterren krijgt is één woord: Yardbirds. Ik ben een enorm grote fan van de groep maar had er geen idee van dat ze ooit optraden in een film. In een flits zag ik hun naam verschijnen op de openingscredits maar dan was het nog even afwachten uit welke setting de groep ging bestaan want dat varieerde wel wat in de loop der jaren. Gelukkig is het hier mijn favoriete line-up geworden met Jimmy Page, Keith Relf en Jeff Beck. Het eenzame hoogtepunt uit heel de film en ergens is dat best wel triest.

Verder wil ik er niet teveel woorden aan vuil maken maar waarom dit zo wordt gewaardeerd, het is mij een raadsel. Normaal gezien kan ik altijd nog wel de goede kanten in iets zien maar hier is dat wel echt moeilijk. Blowup is traag, saai, vervelend en heeft een barslechte cast. Thank God for the Yardbirds.

1*

Vervelend is inderdaad het beste woord om deze film te beschrijven. Antonioni op z´n slechtst.

Ps. Helaas heeft de illustere gebruiker pippo il buffone zich uitgeschreven, typisch een film voor hem om eens goed af te kraken.

Dit schijnt ook zijn eerste Engelstalige werk te zijn. Iemand een idee of zijn Italiaanse periode beter is?

Ik heb zo'n idee dat jij je óók in de hysterische meute had gestort in een poging de begeerde gitaarhals te bemachtigen .

Want? Jij bent er niet toe in staat? Dat is toch je eer te na, man. Deze film verdient een betere afstraffing dan alleen de mededeling dat ie 'vervelend' is. Beetje lui hoor.