Blowup (1966)

Mwa, zijn niet echt spoilers.

Spoilertags heten die.

Ik zie geen spoilers trouwens, staat ook in plotomschrijving toch?

Het einde slaat op het medium foto dat niet meer toereikend blijkt.

Het einde slaat op de produktie die geen geld meer had.

Zeker wel. Voor deze film móet je je best doen en dat geldt trouwens voor alle films van Antonioni. Niet alles is nu eenmaal zoals het lijkt bij zijn films. Ik heb deze film trouwens in mijn kast staan en ik moet hem weer eens nodig gaan bekijken, gezien de - zoals jij zegt - niet al te positieve reakties op dit topic.

Ik ben het er wel mee eens dat er sommige dingen zijn die je jezelf in je hoofd kunt aanpraten ofzo (nog steeds geen interessant uitgangspunt voor een film overigens). Maar de dingen die de hoofdpersoon zich dan zou inbeelden kun je jezelf niet zomaar aanpraten, tenzij je aan hallucinaties lijdt.

Dus tenzij de hoofdpersoon gewoon gestoord is, kan ik jouw boodschap er nooit uithalen. Overigens zit er ook nog een heleboel in de film wat hiermee niks te maken heeft.

Ik maak geen grap.

bekijk hem dan ook even onder de professionele begeleiding van de audio commentaar van een cultuur/kunst beschouwer. Die maakt het principe van constructivistische benadering van de moord, de waarde van een enkel beeld zonder de rest van de serie beelden. En een uitleg van de (onderliggende) waarde van een beeld voor een beschouwer. En zelfs de esthetische principes van I.Kant worden tussen neus en lippen door op je afgevuurd.. Vreselijk interessant allemaal.

Ik vind het ook een onbegrijpelijke vergelijking hoor. Als je dit nu met Roeg (of zelfs Godard) of zo zou vergelijken, dan zag ik er nog een beetje wat in.

Een sterk overschatte film, waarover een hele hoop geneuzeld is in de loop der jaren.
Als tijdsdocument misschien van enige waarde, maar verder is vervelend is het enige etiket dat ik hierop wil plakken.

Ware het niet dat popgroep The Yardbirds, met gitarist Jeff Beck hier een (piepklein)rolletje in spelen, dan zou ik het nooit in mijn hoofd hebben gehaald om de film, of een deel ervan een tweede keer te bekijken.
Wie hier een hele trits sterren aan wil toekennen die mag van mij, maar meer dan anderhalve (voor The yardbirds) krijgt ie van mij niet.

Een moeilijk plaatsbare film. Ik stemde direct eigenlijk 3*, maar na een nachtje slapen en alle indrukken rustig op zijn plek laten vallen, moet ik concluderen dat deze stem niet juist is.

Blow-up laat zich eigenlijk van vele kanten bekijken. De eigen interpretatie van de kijker als in een Hitchcock thriller. Zo laat Antonioni de kijker bij zich zelf gissen: "welke factoren spelen mee in de moord, is de moord er wel of niet. Wat is de invloed van het meisje in het park, is het haar geliefde. Waarom wil ze haar foto’s. Wat zijn haar motieven? Maar ook wat drijft Thomas. Voor wie doet hij het, wat wil hij zich zelf bewijzen".
Aan de andere kant, zien wij een La Dolce Vita over Londen. De Jetset, de “lege” Feestjes, de eenzaamheid en het isolement van de Elite. Alles draait om uiterlijke schijn. Dit is de wereld waarin Thomas zich bevind. De meisjes die bij hem langskomen, de vrienden die hij heeft. Iedereen lijkt iedereen te gebruiken om verder te komen in hun kleine en bekrompen wereld.


Blowup Balanceert tussen deze 2 film werelden De psychologie van Fellini en het thriller element van Hitchcock. De sfeer van de film begraaft het Moordcomplot, en lijkt ook niet het belang van de film te zijn. De passie die Thomas, krijgt voor het moordthema, is indrukwekkend. Maar zijn kille en afstandelijke interpretaties van de kansen in zijn eigen leven, leiden (bij mij althans) alleen tot zelfreflectie. Van niets raakt hij onder de indruk. De vrouwen, (niet alleen de modellen) aanbidden hem. Maar hij focust zich alleen op de liefde van zijn ex-vriendin. Hij is egocentrisch, verwent en zeer impulsief (zoals de propeller die hij kocht)In zijn passie voor de moord, herkent hij de liefde voor zijn werk, hij lijkt zelfs gelukkig.

Toen de film in ’66 uit kwam, was het een groot succes. Antonioni laat een rebelse jeugd zien, vol drugs, flair en mode. (de non die van de stoep wordt afgereden), maar ook Antonioni’s schets van de seksuele revolutie is iets wat ik zeker wil benoemen, zoals de orgy’s, maar ook het homo paar met de hond. Ik denk toen het uitkwam, dit zeker wat wenkbrauwen de lucht in het laten gaan. Maar zal weinig mensen van mijn generatie nog verassen.

AL met al zeg ik een goede film, zeker nog een keer bekijken.
4* (waarschijnlijk naar herkijken gaat het omhoog)