Wilde Mossels (2000)

Wel lekker heftig. Mooie muziek. Maar zo ontzettend zwaarmoedig. Ik word een beetje depri van deze film.

En weer een Nederlandse film, die bewijst dat hier heel leuke dingen gemaakt worden. Misschien niet zo frequent als een oer filmland als Frankrijk, om maar eens wat te noemen, maar dat is ook helemaal niet realistisch.

Wat Wilde Mossels uniek maakt, is de combinatie van zeer fraaie vormgeving en een film die een dramatische voltreffer is. Dat komt niet zo vaak voor. Het een danwel het ander komt veel vaker voor, maar een combinatie blijkt vaak lastig. Het visuele versterkt zelfs het gevoel van troosteloosheid in een omgeving waar helemaal niets gebeurt en waar men het hele jaar uitkijkt naar de Mosselfeesten, die elk jaar weer even lang op zich laten wachten. Ik kan me zelfs wel vereenzelvigen voor een deel, met de zoektocht naar een beter bestaan. Een bestaan vol avontuur, waarin je alleen maar leuke dingen kan doen. Het contrast met het leven zoals het is en de vrienden het graag zouden willen is hier wel erg groot en natuurlijk niet erg realistisch. Vond de dosis gezonde en begrijpelijke naïviteit en de daar uit voortvloeiende valse illusies wel aandoenlijk.

Het Zeeuwse landschap zet op een vreemde manier de uitzichtloosheid kracht bij. Het is best mooi, maar voor een paar dagen, zoals ook treffend werd duidelijk gemaakt aan de hand van de weer vertrekkende toeristen. Daarna is het eerder troosteloos. Ik vond Huet en Lammers (de emotionele uitbarsting op het laatst was het indrukwekkendste dat ik van die laatste heb gezien) zeer aardig spelen, maar vond eigenlijk Freek Brom het best. Hij weet geweldig invulling te geven aan 'n ietwat onzekere jongen die er graag bij wil horen (maar dat niet helemaal doet), die graag een beter leven wil, maar zeker niet ten koste van alles. Ken hem verder niet echt geloof ik.

De film zit vol met memorabele momenten. Zoals de mislukte overval, de scenes met het konijntje, Huet die zijn schepen letterlijk verbrandt, diverse ontmoetingen (de Ier), de wat sta je nou te doen (springen) scene, de scene op het eilandje, de tweede scene met wel erg goed gekozen muziek (kende ik helemaal niet) en het enigszins voorspelbare, maar toch erg mooie eind. Het is een film met een zeer prettig tempo (niet te snel, maar gelukkig ook niet te traag), die de juiste toon op eigenlijk elk moment weet te vinden. Jammer dat de Bruyn verder films heeft gemaakt die me wat minder aanspreken, maar wellicht moet ik die toch een kans geven. 4 dikke sterren.

Naar deze film heb ik met plezier gekeken, hij is heel sympathiek maar duurt te lang en mist een echt goed verhaal en spanning. De acteurs waren heel goed.