Te Doy Mis Ojos (2003)

Ontzettend indrukwekkende trieste film en met geweldige casting en acteerprestaties!



Ik ook niet, ondanks het late uur van uitzenden. En ook ik leefde mee met beide personages. Ook met die lompe lul van een man want hoe kun je zo egoïstisch en lomp zijn en daardoor toch zo òòk je eigen geluk verknallen! Toch wekt de film zelfs voor hem enige sympathie op, want hij probeert ècht in die therapie te veranderen en daaruit blijkt ook dat zijn gedrag eigenlijk voortvloeit uit een enorm lage eigendunk....

Die scène waarin Pilar van angst haar urine laat lopen is zoveel meer veelzeggend dan wat voor krantenberichtjes of artikelen dan ook!

Ja!

Hm, op mij heeft de film niet zoveel indruk gemaakt, maar ik kan er niet echt de vinger op leggen waar dat aan ligt.
Misschien is het wel de lichte voorspelbaarheid van het verhaal, en iets clichématigs erin. Ik weet, het onderwerp maakt clichés niet erg relevant, maar het deed me niet zoveel. Het knappe is wel dat het zo'n puur drama is zonder zijspoortjes, behalve dan dat die zus met een Schot moest trouwen, waar kwam dat vandaan?. Verder was het acteerwerk ok, en er zaten idd wel wat leuke scenes in, bijvoorbeeld die waar de mannen een thuiskomscene naspelen en één ervan na tal van pogingen slechts weet uit te brengen: Hoe was je dag, krijg ik nog te eten?
Toch worden tal van aspecten er bij de haren bijgesleept om ook nog maar even genoemd te worden, zoals een niet-begrijpende politie-agent en een moeder die nog plotseling met een verklaring komt van haar verleden, waar Pilar wel fel op móet reageren. Mij kwam het enigszins onnatuurlijk over, en nu ik er zo over nadenk weet ik ook niet of ik het geheel wel geloofwaardig vind. Een man die zichzelf zo ver gekregen heeft om zijn diepste zieleroerselen op papier te zetten en zo tot de kern van zijn probleem te raken (namelijk dat hij haar niet vertrouwt), en dan zo zonder communicatie naar haar toe blijven handelen?

Een compacte dramafilm dus die het toch een beetje van het inspelen op emotie moet hebben. Het moet je net weten te raken denk ik.

Volgens mij is dàt niet de kern van zijn probleem. Eerder dat hij een enorm lage eigendunk heeft, waardoor hij eigenlijk verwacht dat zijn vrouw zo'n sukkel als hij wel zal inruilen voor een betere man.

Misschien heb je wel gelijk dat het wel wat onwaarschijnlijk is dat de man het alsnog verkloot, terwijl hij inderdaad a zover was geraakt....

Ik denk dat je daar gelijk in hebt, wat mij betreft zijn beide 'kernen' aspecten van hetzelfde probleem. Ik noemde het vertrouwen bij naam, omdat dit vrij expliciet genoemd wordt in de film. Ook het verhaal van Orpheus en Eurydice gaat daarover, prachtige scene trouwens.

Een film die goed weergeeft hoe moeilijk het kan zijn om afstand te doen van een, eens voor jou, zo dierbaar persoon waarvan je hoofd zegt: liever niet, terwijl je hart anders oordeelt. Pilar probeert haar leven op te pakken en om haar Antonio in alles tegemoet te komen, te behagen, maar vervalt al snel in de oude patronen. Stoppen met huiswerk maken met haar zoon als Antonio thuiskomt, een onderdanige rol spelen door te oberen en zich alles laat welgevallen; de frustraties van haar man aan blijven horen terwijl zij daar niets aan kan doen maar niet durft te corrigeren omdat daar in hun relatie geen ruimte voor is.

Het lijkt mij niet meer dan logisch dat je jezelf nooit meer onbevlogen in je relatie kan voortbewegen na zoiets als zij heeft meegemaakt. Pilar loopt voortdurend op de toppen van haar tenen en wrictie lijkt nooit ver weg te zijn.

Veel lof voor de regisseur, die Antonio niet zozeer neerzet als een gruwelijke gek, maar als een mens van vlees en bloed die zijn mankementen heeft. Zijn denkwijze verraadt dat hij niet helemaal normaal is. De praatsessies voegden een welkome komische noot toe en gaven nog meer het onvermogen van Antonio weer om zijn gedrag te veranderen.

Kortom, een aardige film waarin de 2 hoofdrolspelers goed acteren en de nodige humor de film licht verteerbaar houdt en alles in het juiste perspectief weet te plaatsen. Het einde kon niet op! 3,5*

Vakkundig drama dat je niet koud laat. Het boeiende thema wordt goed uitgewerkt, vooral doordat (zoals eerder vermeld) het van beide kanten wordt laten zien. De personages (de hoofdrollen natuurlijk, maar ook enkele familieleden e.d.) worden goed uitgediept. De ups en downs worden uitstekend laten zien. Een goede schets van de situatie in zo'n gezin. Het is zeer netjes gefilmd, met strak camerawerk en prima shots. Acteerwerk was ook overtuigend. Een uitstekend drama.

3,5*

Onmogelijk om een onderwerp als huiselijk geweld sterker te laten spreken dan Te Doy Mis Ojos. In plaats van een eenzijdig berichtje of maatregel erover krijgen we hier te zien wat er gaande is in zo'n gezin. Laia Marull weet dan ook volledig in haar rol te kruipen, de angst en spanningen zijn door merg en been voelbaar. De problemen met haar eigen familie en het gemis aan zelfontplooiing, maar vooral de onbetwistbare liefde voor haar man. En wat belangrijk is, het is wederzijds. We zien de andere kant van het verhaal door een ijzersterke rol van Luis Tosar, als Antonio. Die woeste ogen van hem zeggen ontzettend veel. De titel is dan ook zeer mooi, met het aan elkaar geven. De worsteling in het gezin, waar aan beide kanten hard geprobeerd wordt, met het kind middenin. Pilar zit dan weer midden in de onmogelijke situatie, waar haar zus en moeder ook absoluut niet bij helpen. Antonio blijkt uiteindelijk meer met zichzelf in de knoop te zitten. De scènes bij de psycholoog waren erg goed, maar zorgde ook voor een komische toon. Alberto Iglesias maakt het af met de prachtige muziek die toch voornamelijk op de achtergrond blijft. Icíar Bollaín weet alle kanten in de zaak te belichten, maar laat vooral het hart spreken.

4,0*

Aangrijpend drama die een intieme blik verschaft over een moeilijk onderwerp als huiselijk geweld. De omschakeling van liefde naar geweld is heel klein in deze film en de spanning aldoor voelbaar.
Laia Marull en Luis Tosar zijn beiden bijzonder sterk. En je kunt goed zien hoe doodsbang de vrouw iedere keer is in het bijzijn van haar man.
Gelukkig worden ook beide kanten van het verhaal even goed belicht en begrijp je ook de worstelingen van de man. Dat hij zijn toevlucht zoekt in geweld is natuurlijk verkeerd, maar zijn motieven zijn duidelijk en herkenbaar.