MENU

Te Doy Mis Ojos (2003)

Alternatieve titel: Take My Eyes

mijn stem
3,52
176 stemmen

Spanje
Drama / Romantiek
109 minuten

geregisseerd door Icíar Bollaín
met Laia Marull, Luis Tosar en Candela Peña

Op een winternacht ontvlucht Pilar met haar zoon Juan het huis. Ze neemt niet veel mee, daar heeft ze in alle haast geen tijd voor. Haar man Antonio is haar al snel op het spoor. Pilar is het licht in zijn leven, zo meent hij, en wat hij niet wil missen zijn haar ogen, want die heeft zij hem ooit 'gegeven'. Antonio wil haar terug, tegen elke prijs. Pilar is op weg naar haar zus Ana, die haar liefdevol opvangt. Als Ana naar het appartement van Pilar en Antonio gaat om kleding te halen, staat ze plotseling oog in oog met Antonio. Ana weet inmiddels dat Antonio zijn handen niet zo goed thuis kan houden maar weet ongeschonden naar Pilar terug te keren. Antonio doet er van alles aan om zijn vrouw terug te winnen. Hij bezoekt haar op haar nieuwe werkplek in het museum, stuurt haar bloemen en doet de belofte dat hij zijn leven zal beteren. Daarvoor is hij zelfs in therapie gegaan. Maar de wonden zijn diep en Pilar wordt heen en weer geslingerd tussen de haat en liefde voor haar man.

 
avatar van Baggerman
4,5
geplaatst op 25 februari 2009, 10:43 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Ontzettend indrukwekkende trieste film en met geweldige casting en acteerprestaties!

Greeneyelady1 schreef:
Ik heb er absoluut geen spijt van. Ik leefde erg mee met beide personages.


Ik ook niet, ondanks het late uur van uitzenden. En ook ik leefde mee met beide personages. Ook met die lompe lul van een man want hoe kun je zo egoïstisch en lomp zijn en daardoor toch zo òòk je eigen geluk verknallen! Toch wekt de film zelfs voor hem enige sympathie op, want hij probeert ècht in die therapie te veranderen en daaruit blijkt ook dat zijn gedrag eigenlijk voortvloeit uit een enorm lage eigendunk....

Die scène waarin Pilar van angst haar urine laat lopen is zoveel meer veelzeggend dan wat voor krantenberichtjes of artikelen dan ook!

avatar van josseheijmen
4,5
geplaatst op 26 februari 2009, 14:27 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Baggerman schreef:
(...) Die scène waarin Pilar van angst haar urine laat lopen is zoveel meer veelzeggend dan wat voor krantenberichtjes of artikelen dan ook!
Ja!

avatar van Legan
3,0
geplaatst op 31 maart 2009, 21:50 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Een aardige, bij vlagen best meeslepende film. Pilar en Antonio worden goed neergezet en ondanks dat je nooit echt binding met ze krijgt, leef je toch enigszins met ze mee. Ja, niet 'met haar mee', maar 'met ze mee'. Echter ondanks zijn goede bedoelingen blijft hij een bord voor zijn kop houden. Zij ook enigszins wat dat betreft. Het geheel betreft een redelijk interessant en realistisch proces. Echter echt pakken (en boeien) deed het mij niet. Wat betreft het slot, deze vond ik juist totaal onnodig en ongeloofwaardig. Een ander klein puntje betreft de Nederlandse vertaling welke van een beduidend lager niveau is dan de werkelijk gesproken teksten.

avatar van Arnie
3,0
geplaatst op 8 april 2009, 23:46 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Hm, op mij heeft de film niet zoveel indruk gemaakt, maar ik kan er niet echt de vinger op leggen waar dat aan ligt.
Misschien is het wel de lichte voorspelbaarheid van het verhaal, en iets clichématigs erin. Ik weet, het onderwerp maakt clichés niet erg relevant, maar het deed me niet zoveel. Het knappe is wel dat het zo'n puur drama is zonder zijspoortjes, behalve dan dat die zus met een Schot moest trouwen, waar kwam dat vandaan?. Verder was het acteerwerk ok, en er zaten idd wel wat leuke scenes in, bijvoorbeeld die waar de mannen een thuiskomscene naspelen en één ervan na tal van pogingen slechts weet uit te brengen: Hoe was je dag, krijg ik nog te eten?
Toch worden tal van aspecten er bij de haren bijgesleept om ook nog maar even genoemd te worden, zoals een niet-begrijpende politie-agent en een moeder die nog plotseling met een verklaring komt van haar verleden, waar Pilar wel fel op móet reageren. Mij kwam het enigszins onnatuurlijk over, en nu ik er zo over nadenk weet ik ook niet of ik het geheel wel geloofwaardig vind. Een man die zichzelf zo ver gekregen heeft om zijn diepste zieleroerselen op papier te zetten en zo tot de kern van zijn probleem te raken (namelijk dat hij haar niet vertrouwt), en dan zo zonder communicatie naar haar toe blijven handelen?

Een compacte dramafilm dus die het toch een beetje van het inspelen op emotie moet hebben. Het moet je net weten te raken denk ik.

avatar van Baggerman
4,5
geplaatst op 9 april 2009, 10:47 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Arnie schreef:
Een man die zichzelf zo ver gekregen heeft om zijn diepste zieleroerselen op papier te zetten en zo tot de kern van zijn probleem te raken (namelijk dat hij haar niet vertrouwt), en dan zo zonder communicatie naar haar toe blijven handelen?


Volgens mij is dàt niet de kern van zijn probleem. Eerder dat hij een enorm lage eigendunk heeft, waardoor hij eigenlijk verwacht dat zijn vrouw zo'n sukkel als hij wel zal inruilen voor een betere man.

Misschien heb je wel gelijk dat het wel wat onwaarschijnlijk is dat de man het alsnog verkloot, terwijl hij inderdaad a zover was geraakt....

avatar van Arnie
3,0
geplaatst op 9 april 2009, 12:52 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Baggerman schreef:
Volgens mij is dàt niet de kern van zijn probleem. Eerder dat hij een enorm lage eigendunk heeft, waardoor hij eigenlijk verwacht dat zijn vrouw zo'n sukkel als hij wel zal inruilen voor een betere man.


Ik denk dat je daar gelijk in hebt, wat mij betreft zijn beide 'kernen' aspecten van hetzelfde probleem. Ik noemde het vertrouwen bij naam, omdat dit vrij expliciet genoemd wordt in de film. Ook het verhaal van Orpheus en Eurydice gaat daarover, prachtige scene trouwens.

avatar van maxcomthrilla
3,5
geplaatst op 18 oktober 2009, 13:25 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Een film die goed weergeeft hoe moeilijk het kan zijn om afstand te doen van een, eens voor jou, zo dierbaar persoon waarvan je hoofd zegt: liever niet, terwijl je hart anders oordeelt. Pilar probeert haar leven op te pakken en om haar Antonio in alles tegemoet te komen, te behagen, maar vervalt al snel in de oude patronen. Stoppen met huiswerk maken met haar zoon als Antonio thuiskomt, een onderdanige rol spelen door te oberen en zich alles laat welgevallen; de frustraties van haar man aan blijven horen terwijl zij daar niets aan kan doen maar niet durft te corrigeren omdat daar in hun relatie geen ruimte voor is.

Het lijkt mij niet meer dan logisch dat je jezelf nooit meer onbevlogen in je relatie kan voortbewegen na zoiets als zij heeft meegemaakt. Pilar loopt voortdurend op de toppen van haar tenen en wrictie lijkt nooit ver weg te zijn.

Veel lof voor de regisseur, die Antonio niet zozeer neerzet als een gruwelijke gek, maar als een mens van vlees en bloed die zijn mankementen heeft. Zijn denkwijze verraadt dat hij niet helemaal normaal is. De praatsessies voegden een welkome komische noot toe en gaven nog meer het onvermogen van Antonio weer om zijn gedrag te veranderen.

Kortom, een aardige film waarin de 2 hoofdrolspelers goed acteren en de nodige humor de film licht verteerbaar houdt en alles in het juiste perspectief weet te plaatsen. Het einde kon niet op! 3,5*

 
AddictedToMovies
geplaatst op 15 februari 2010, 21:17 uur, permalink
Vakkundig drama dat je niet koud laat. Het boeiende thema wordt goed uitgewerkt, vooral doordat (zoals eerder vermeld) het van beide kanten wordt laten zien. De personages (de hoofdrollen natuurlijk, maar ook enkele familieleden e.d.) worden goed uitgediept. De ups en downs worden uitstekend laten zien. Een goede schets van de situatie in zo'n gezin. Het is zeer netjes gefilmd, met strak camerawerk en prima shots. Acteerwerk was ook overtuigend. Een uitstekend drama.

3,5*

 
AddictedToMovies
geplaatst op 24 september 2010, 14:14 uur, permalink
Onmogelijk om een onderwerp als huiselijk geweld sterker te laten spreken dan Te Doy Mis Ojos. In plaats van een eenzijdig berichtje of maatregel erover krijgen we hier te zien wat er gaande is in zo'n gezin. Laia Marull weet dan ook volledig in haar rol te kruipen, de angst en spanningen zijn door merg en been voelbaar. De problemen met haar eigen familie en het gemis aan zelfontplooiing, maar vooral de onbetwistbare liefde voor haar man. En wat belangrijk is, het is wederzijds. We zien de andere kant van het verhaal door een ijzersterke rol van Luis Tosar, als Antonio. Die woeste ogen van hem zeggen ontzettend veel. De titel is dan ook zeer mooi, met het aan elkaar geven. De worsteling in het gezin, waar aan beide kanten hard geprobeerd wordt, met het kind middenin. Pilar zit dan weer midden in de onmogelijke situatie, waar haar zus en moeder ook absoluut niet bij helpen. Antonio blijkt uiteindelijk meer met zichzelf in de knoop te zitten. De scènes bij de psycholoog waren erg goed, maar zorgde ook voor een komische toon. Alberto Iglesias maakt het af met de prachtige muziek die toch voornamelijk op de achtergrond blijft. Icíar Bollaín weet alle kanten in de zaak te belichten, maar laat vooral het hart spreken.

4,0*

avatar van scorsese
4,0
geplaatst op 22 oktober 2010, 1:27 uur, permalink
Aangrijpend drama die een intieme blik verschaft over een moeilijk onderwerp als huiselijk geweld. De omschakeling van liefde naar geweld is heel klein in deze film en de spanning aldoor voelbaar.
Laia Marull en Luis Tosar zijn beiden bijzonder sterk. En je kunt goed zien hoe doodsbang de vrouw iedere keer is in het bijzijn van haar man.
Gelukkig worden ook beide kanten van het verhaal even goed belicht en begrijp je ook de worstelingen van de man. Dat hij zijn toevlucht zoekt in geweld is natuurlijk verkeerd, maar zijn motieven zijn duidelijk en herkenbaar.

3,0
geplaatst op 17 november 2011, 21:52 uur, permalink
Mooi geacteerde film over een vrouw die getiraniseerd wordt door haar man en de de onmacht die daarbij komt kijken van eigenlijk alle personen.

avatar van Askikker
2,5
geplaatst op 2 juli 2012, 0:26 uur, permalink
De film deed me helemaal niks, familiedrama is eigenlijk ook niet aan mij besteed.

Die vent kan dan wel een tiran zijn, die vrouw is gewoon dom (ondanks haar interesse in kunst).
Eigenlijk is hun hele relatie ook op niks gebaseerd, totaal leeg en oppervlakkig, dat kón gewoon nooit wat worden.

Komt die man thuis, gaat ze meteen een biertje voor m pakken, alsof die sukkel dat zelf niet kan, gaat ie zitten, neemt nog geen halve slok, en gaat naar bed.
Ja, dan moeten dr natuurlijk wel klappen gaan vallen.

avatar van kos
3,5
geplaatst op 2 juli 2012, 10:35 uur, permalink
.

avatar van Knisper
3,0
geplaatst op 10 december 2012, 11:39 uur, permalink
Ontegenzeggelijk een zeer emotioneel geladen en interessante film. Toch deed de film niet veel me. Dat ligt zeker niet aan de personages, want die zijn zeer goed vormgegeven. Maar er is iets aan de film dat te typisch is. Dat Pilar zichzelf nou net in kunst, kerken en musea ontdekt bijvoorbeeld. Filmisch is dat natuurlijk fantastisch, want dit zijn mooie locaties, maar het onderwerp lijkt ook daarom gekozen te zijn. Zo zijn er meer voorbeelden van dingen die het filmisch of qua script makkelijker maken, maar daardoor juist het scenario wat gekunstelder maken. Maar dit type film, dat zeer om het verhaal draait en visueel weinig te bieden heeft, is sowieso niet zo mijn ding. Maar verder zeker een goede film.

avatar van Franklin1975
 
geplaatst op 27 november 2013, 17:37 uur, permalink
Askikker schreef:
De film deed me helemaal niks, familiedrama is eigenlijk ook niet aan mij besteed.

Die vent kan dan wel een tiran zijn, die vrouw is gewoon dom (ondanks haar interesse in kunst).
Eigenlijk is hun hele relatie ook op niks gebaseerd, totaal leeg en oppervlakkig, dat kón gewoon nooit wat worden.

Komt die man thuis, gaat ze meteen een biertje voor m pakken, alsof die sukkel dat zelf niet kan, gaat ie zitten, neemt nog geen halve slok, en gaat naar bed.
Ja, dan moeten dr natuurlijk wel klappen gaan vallen.

Er wordt natuurlijk wel een erg stereotype relatie neergezet in deze film, het beeld van een huwelijk van voor WOII waarin staat er kerk nog niet gescheiden waren. Maar misschien is het in het katholieke Spanje (want daar speelt de film zich uiteraard in af, zelfs midden in het land in Toledo, in de buurt van Madrid) minder modern dan bij ons, wie zal het zeggen. Maar dat neemt niet weg dat ik het een erg goede en meelevende film vond en vind, ook al zijn Pilar en Antonio niet de meest begaafde personen die beiden erg veel moeite hebben om hun gevoelens en gedachtes in woorden te brengen. Vandaar dat ik het ook een schrijnende film vind waarbij ik met beide personen erg kon meeleven en hoopte dat ze allebei los zouden komen en bevrijd zouden raken van deze last.

Pilar komt in ieder geval wel op voor zichzelf dat ze niet langer meer bij haar man wilde blijven en haar heil met haar zoontje zoekt bij haar zus en zo ook weer aan (vrijwilligers)werk komt, iets wat ze tijdens haar huwelijk met Antonio niet deed, ook al verdiende hij niet veel.

Een van de beste Spaanse films die ik dit jaar gezien heb, en ook al komt hij uit 2003 (de regisseuse maakte in 2000 al de korte film Amores Que Matan, wat de basis voor deze film is gebleken), hij zou ook zomaar in 2010 gemaakt kunnen zijn. Tijdloos. Een film te koesteren en om lief te hebben, al is het een serieus onderwerp en een groot probleem in Spanje.

avatar van gauke
4,0
geplaatst op 6 januari 2014, 16:27 uur, permalink
gauke schreef:
fascinerend spel door rasacteurs.


Een prachtig en ontroerend werk over een huwelijk met geweld en partners die schijnbaar tegenstrijdige gevoelens hebben. Als toeschouwer heb je lief en lijdt je met het twistende echtpaar mee en hoop je dat ze een oplossing vinden of uit elkaar gaan. De regisseuse oordeelt niet en laat beide kanten van deze relatie zien en ziet bovendien enige humor. Zoals hierboven aangegeven fascineert het spel en is de cast eersteklas.

avatar van BBarbie
4,0
geplaatst op 25 januari 2014, 8:18 uur, permalink
Heftig huwelijksdrama dankzij het o zo herkenbare verhaal. Van lieverlee worden de verschillen en de daaruit voortvloeiende spanningen tussen de huwelijkspartners gefileerd. Een uitstekende film mede door de voortreffelijke vertolkingen van de beide hoofdrolspelers. Van Luis Tosar verwondert mij dat niets. Laia Marull kende ik nog niet.

avatar van arno74
4,0
geplaatst op 24 februari 2014, 22:48 uur, permalink
Unieke en originele film. Het onderwerp (huiselijk geweld) heb ik nooit zo realistisch, en evenwichtig, in een film gezien. Het gaat altijd gepaard met thriller- of horrorelementen, wat hier niet het geval is. De film is boeiend en indringend en dat zonder gebruik te maken van noemenswaardige subplots.

Dat Pilar een onbetaald baantje als vrijwilligster in een klein museum vindt is niet vreemd, de film speelt zich af in Toledo, een stad met een rijke culturele geschiedenis die op toerisme draait, met de schilder El Greco als belangrijkste historische persoonlijkheid.

De muziek is ingetogen en daar hou ik van, geen emotioneel beladen luide melodieen die de kijker het commando geven om te voelen zoals in veel andere films, en geen overgedramatiseerd tranentrekkend gedoe. Acteerwerk is voortreffelijk, niet alleen van Tosar en Marull, maar ook van Candela Peña die de zus speelt, en fysiek ook erg op Laia Marull lijkt.

4 dikke sterren.

avatar van david bohm
3,0
geplaatst op 23 september 2014, 13:29 uur, permalink
Sterke film over een huwelijk waarin huiselijk geweld een grote rol speelt. De film wordt vrijwel volledig gedragen door het acteerwerk van de cast waarbij de casting van Antonio met zijn agressieve uitstraling uitstekend gedaan. Naast het acteren nog wat mooie plaatjes van Toledo.
Wat bijdraagt aan de kracht is het realistische beeld dat wordt gegeven van agressie in huis zonder daar veel geweld voor nodig te hebben. De vernedering voor Pilar is haast voelbaar.
Het onderwerp is goed gekozen, want een enorm probleem in Spanje.