Nói Albínói (2003)

Plezirig en vermakelijk filmpje. 3,5*

Prachtige, ijzige film die me wist te intrigeren, te raken en af en toe hard te laten lachen. De fotografie levert erg mooie plaatjes op. Wat dat betreft is er in IJland ook veel te halen.

Voor mensen die weg zijn van bepaalde aspecten van Donnie Darko (de hoofdpersoon, de stilte, de shots, de drama-filosofie, de humor) is dit denk ik wel een tip. Voor mij straalt er wel een groot deel van hetzelfde gevoel vanuit.

''In The Ghetto'' van Elvis Presley, dat in deze film wordt gebruikt, kan mijns inziens worden gezien als ''in the fjord''. Een plek waar door mensen wordt gedroomd over een beter bestaan onder in dit geval letterlijk 'barre omstandigheden'. Drive by's zijn 'natuurlijk' vertegenwoordigd door lokale lawines.

Als we de lyrics erbij pakken is er meer...

As the snow flies
On a cold and gray chicago mornin’
A poor little baby child is born
In the ghetto

People, don’t you understand
The child needs a helping hand
Or he’ll grow to be an angry young man some day
Take a look at you and me,
Are we too blind to see,
Do we simply turn our heads
And look the other way

Well the world turns
And a hungry little boy with a runny nose
Plays in the street as the cold wind blows
In the ghetto

And his hunger burns
So he starts to roam the streets at night
And he learns how to steal
And he learns how to fight
In the ghetto

Then one night in desperation
A young man breaks away
He buys a gun, steals a car,
Tries to run, but he don’t get far
And his mama cries

Door de vader van Noi wordt opgemerkt dat je altijd een condoom moet gebruiken, waarbij je z'n eigen schuld kunt opmerken. Verder helpt ook niemand van de omgeving Noi in zijn (andere soort) honger en dan komt het laatste couplet (laatste dat ik heb neergezet tenminste) ook voor in de film.

gisteren gezien bij de vpro! vlak voor lilja 4 ever (ook zo'n prachtige film! noi albinoi is een prachtige koude film over een suf dorpje en zijn inwoners. zwartgallige humor in een uitzichtloos gehucht. geweldige personages in een kille sfeer. er gebeurd eigenlijk niets, en toch ook weer heel veel... deze film is anderhalf uur genieten (als je van dit soort film houd natuurlijk! een 4

Een aardige film met een sterk einde. Hoewel er een paar leuke scènes in de film zitten, werd het tegen het einde aan toch een beetje saai en herhalend. Wat dat betreft was ik wel blij met het einde. Het ontwaakte mij als kijker, en waarschijnlijk Nói als personage.

Aardig maar absoluut niet helemaal geslaagd. Sterkste punten in de film zijn de scenes met bij vlagen gortdroge humor bloed over de tafel, met walkie talkie op begraafplaats etc. .

Maar er zijn ook nogal veel scenes die niet alleen nergens over gaan maar waarbij je ook zoiets hebt van, wat een irritante figuren zijn dit allemaal. Die zatlappen pa met z'n slappe geouwehoer, de hoofdpersoon die een beetje de asociale kneus van het dorp is die alles sloopt en jat en dan ook nog eens net zo lang zit te kloten op school dat ie weggestuurd wordt en dat nog raar vindt ook .... en dat is dan hoogbegaafd..

Hoogbegaafdheid manifesteert zich nogal gauw in verveling (lees: gekloot) wanneer iemand niet op de juiste plaats zit.

Dat snap ik. Maar niet als je er vervolgens van opkijkt dat je van school wordt gekickt.

Is ook weer waar...

Hmmm... Wat is er zo aantrekkelijk aan leegte en eenzaamheid? Desolate oorden? Deze vraag wordt door deze film niet beantwoord, maar dat is ook niet nodig. Het geeft de film wel de nodige sfeer. Het einde is voor mij niet geheel logisch of zo, maar hoe moest deze film anders aflopen?

Ik geef de film een vier. Ik denk dat de film ergens een achterliggende gedachte heeft die ik over het hoofd zie, dus ik ga hier nog eens diep over nadenken .

Een boeiende, mooie, grappige, treurige film. Zowel mijn vriendin als ik het vonden deze film vier sterren waard

Aan de oppervlakte een 'coming of age' film, maar daar net onder ontspint zich een verhaal over isolatie en apathie binnen een kleine gemeenschap met daarin een tegenstribbelend hoofdpersoon. Laat je niet af schrikken door het trage tempo, want deze surrealistische, kille maar toch hartverwarmende film is meer dan de moeite waard.

erg goede film, lijkt een beetje op abel, die nederlandse film.

WAARSCHUWING!!!!!
Bekijk deze film niet net zoals ik met gekneusde ribben want ik heb om sommige stukjes zó moeten lachen dat ik daarna de film even op pauze moest zetten ivm de pijn.
Zou jij Nói's toekomst willen voorspellen??, nou ik weet het niet ik wou het net wat rustiger aan gaan doen,
Mijn god wat een geweldige film zeg, de troosteloosheid van bijvoorbeeld die afgebladderde houten keetjes waar ze in wonen en hoe de mensen daar met elkaar omgaan, brrr.
Maar toch de humor voerde bij mij absoluut de boventoon.
Zo gauw ik weer ben hersteld ga ik hem als de gesmeerde bliksem herzien, hoewel ik denk dat ik qua herstel na het zien van deze film weer een stuk ben terug gegooid.

P.s: Wat een prachtige kop had die Nói trouwens.

Mooie kleine tragikomedie, echt genieten.

Erg aardige, kleine film. Geïsoleerde, ijzige gemeenschap waar de vrouwen opvallend afwezig zijn (wat volgens een medekijker wellicht liefdeloosheid betekent), een buitenbeentje met kaal hoofd die nauwelijks op enig begrip van zijn omgeving stuit, en een stelling van Kierkegaard om mee te beginnen. Vanaf het begin weten we niet veel, waarom zijn die vrouwen bijvoorbeeld bijna allemaal weg? - maar het is direct duidelijk dat we een eenvoudig verhaal voorgeschoteld krijgen met de vraag: wat komt er terecht van deze Nói?

De droogheid van de film is flink Scandinavisch te noemen, en lijkt denk ik nog het meest op films van Kaurismäki. Schitterend lelijke behangetjes, bizarre situaties (een graf delven met een thermoskannetje heet water om de grond te ontdooien, of die pan met bloed over de tafel) en vooral veel stilte, aangevuld met mooie en rustige muziek.

Het einde vond ik juist zeer treffend en ontroerend, het is toch juist mooi dat zijn isolement, verbeeld in zijn kamer onder de grond, tegelijk zijn redding en ellende betekent?

Fijne film dus.

Sfeervolle tragikomische film over het leven van een ogenschijnlijke nietsnut in een klein kustplaatsje in IJsland. Genoeg leuke personages en onderkoelde humor om de aandacht erbij te houden. De surrealistische locatie en het onvoorspelbare script zorgen daarnaast voor een flinke meerwaarde. Tegen het einde biedt een onverwachte wending ook nog een dosis drama. Geslaagd debuut van regisseur Kari.

Hoofdpersoon riep bij mij nogal wat anti-pathie op.
Intelligent? waar is z'n vermogen tot zelfreflectie dan?
Nee, deze Noi gaat een beetje als wezenloze zombie door het leven.
De hele dorpsachtergrond is een soort IJslandse versie van wat we hier al kennen van van Warmerdam.
En toch is de humor best heel leuk, het einde erg sterk en kabbelt het allemaal best aangenaam door.

Dat vind ik een heel merkwaardige redenatie. Je kunt best intelligent en sociaal of emotioneel volslagen onbekwaam zijn. Daar ken ik meer dan genoeg voorbeelden van (vanuit mijn beroep).

Meer dan aan Kaurismaki deed de film me denken aan Hadaka no shima. Thema's als zinloosheid, gevangen zitten in je bestaan en mens versus natuur komen allemaal overeen. Ondanks de grappige scenes (de bankoverval is nog niet genoemd?) is het dan ook een harde film. Het enige hoopvolle perspectief moet van dat kijkertje komen, dat zegt genoeg. Verder bevat Noi Albinoi een paar erg mooie, haast achteloze shots van die berg. Muziek is ook prima, maar het is uiteindelijk de humor die de film kijkbaar houdt. Ruime drie van mij.