The Omen (1976)

Nadat ik eerder al de remake had gezien, vond ik het dringend eens tijd om de originele versie te zien. De remake wist ik best te smaken, vandaar dat ik wel benieuwd was naar de oudere versie. Deze originele versie viel me zeker niet tegen, maar geef mij toch maar de remake.

Deze versie vind ik eigenlijk op geen enkel moment maar een tikkeltje spannend worden, wat toch wel jammer is. Verder zijn sommige scènes toch wat gedateerd, dan denk ik bijvoorbeeld aan het moment waarop Katherine naar beneden valt in haar huis... Dat ziet er gewoon erg slecht uit. Ook de muziek is aan de magere kant: je verwacht toch op zijn minst een spannend deuntje in een film als deze, maar dat gevoel had ik totaal niet. Wel goed aan de film zijn de acteerprestaties: vooral Gregory Peck doet het zeer goed. De klasse straalt gewoon van die man af, zodat hij de film toch nog naar een niveau hoger tilt.

Toch wel beter dan de remake.
Eng is die nu ook weer niet. Hij gaf me wel wat kippenvelmomentjes. Damien vind ik er lief uitzien, maar tegelijkertijd ook sadistisch. Hoe hij zijn moeder laat vallen.
Goede thriller. Geen horror. 3.5*

Op zich wel een aardige en spannende horror, maar ik had vooraf een grotere rol verwacht van Damien. Wat een angstaanjagende blaag is dat, met die priemende ogen en sinistere lach! Hij komt helaas (zeker in het tweede deel van de film) te weinig aan bod, terwijl zijn 'acties' de grote attractie is. Al met al toch wel is The Omen meer dan redelijk. Gregory Peck is altijd oke om te zien en de film bevat een paar knap uitgevoerde scenes, die de moeite waard zijn.

Muziek aan de magere kant Voor mij behoort de score van Jerry Goldsmith tot de beste soundtracks voor een horrorfilm ooit gemaakt. Die droeg juist extra bij aan de spanning en bezorgde deze film juist dat sfeertje dat van zo'n mysterieuze horror-/antichristfilm verwacht mag worden.

Waardering; 4,5* na herziening.

Uitstekende film waarin een geadopteerde baby iets meer blijkt te zijn dan alleen een kind. Een spannend verhaal waarbij het theologische tintje goed werkt. Ook wordt het geheel geloofwaardig neergezet wat de onheilspellende sfeer alleen maar versterkt. Dat geld ook voor de muziek van Jerry Goldsmith. De film ziet er verder goed uit en ook het acteerwerk is prima. Mede door een aantal originele en memorabele dood-scenes een klassieker binnen het genre.

Een prachtig metafoor voor het leven, en dit specifieke geval een metafoor voor voortplanting/opvoeding.

Ik heb nooit de oudere delen gezien van The Omen.
alleen uit 2006, ik weet dat ik die erg goed vond
dus ik ben erg benieuwd naar het aller eerste deel
vanavond denk is bekijken,

Pffff ik vond hem beetje tegevallen.
ik had eerst alleen het deel uit 2006 gezien en als ik nu dit deel zie ziet het er allemaal zo onwijs nep uit.
maar toch ga ik nog zeker het 2e deel kijken.

helaas geef ik deze film 2,5*

De film is berucht omwille van twee schokkende scènes en die zijn vandaag de dag inderdaad nog altijd schokkend, maar daarnaast is de film een zoveelste variant op het thema "een door de duivel bezeten kind". Het niveau van bv. The Exorcist haalt deze film nergens, het middenstuk is zelf bij momenten slaapverwekkend.

Maar dankzij die beruchte scènes, de finale de muziek blijft de film best onderhoudend maar is toch niet de horrorklassieker die men er soms van maakt

? Deze nep en die remake realistisch?

In de VS, waar het geloof nog sterker is dan in Europa, moest dit zelfs in de jaren '70 nog een sterk effect hebben gehad. Wie gelooft in de hemel, gelooft in de Duivel. Films als The Exorcist, Rosemary's Baby en deze The Omen mixen horror met drama en mikken op de enige geloofwaardige horror voor veel mensen: hel.

We zijn ondertussen al 40 jaar verder en ik wil gewoon een goeie film natuurlijk. The Omen heeft de nodige potentie nochtans. Gregory Peck is een sterk acteur en het idee van een duivelskind is op zich niet zo slecht. Er zijn enkele goeie scènes ook, maar het wordt nooit een echte topfilm. Daarvoor is alles wat gedateerd en heeft het oculte geen echt horroreffect meer. In tegenstelling tot The Exorcist werd er niet meer aan de sfeer gewerkt. Geen memorabele scènes en dat jongetje waar het om draait komt helemaal niet uit de verf. Wat de film dan toch nog goed maakt zijn de zogezegde ongevallen. Ik moest even denken aan Final Destination met momenten. En Gregory Peck is ook wel aangenaam om bezig te zien.

Hellehonden, profetiën en de antichrist. The Omen is een horrorfilm die haar klassiekerstatus absoluut waard is. Het thema is erg interessant, de verhaallijn is boeiend en de spanning is soms om te snijden. Aanvankelijk vond ik The Omen traag op gang komen, maar later bleek het een crescendo te zijn, een sneeuwbaleffect van spanning.

De plotontwikkelingen in de film vind ik verreweg het beste. Echt eng is The Omen anno 2012 nog maar zelden, al had het zeker zijn momenten (op het kerkhof). Er mag dan ook gezegd worden dat de muziek erg sterk is. Damien is een fantastische antichrist die een heel interessante invloed heeft op zijn omgeving. Het zijn niet de meest originele toevoegingen, maar wel effectief. Met name de honden en de kwaadaardige nanny waren goed. Prima geacteerde horror/thriller met een glansrol voor Gregory Peck. Soms dut het wat in en soms mocht het best spannender of gruwelijker.