Rosemary's Baby (1968)

Ik vind deze film beter en spannender in elkaar gezet dan The Exorcist.

Als horror fan deze ook maar eens gekeken.

Op velen verzoek de spoiler op bol.com niet gelezen en daar ben ik naderhand erg blij mee bedankt allemaal! Tja het is me dan toch gelukt een oud horrorwerkje te vinden waar ze mij enthousiast over konden maken.

De film begin erg traag en komt traag op gang. Ik had de eerste 100 pagina's van het boek al gelezen toen ik aan de film begon en dus wist ik al wat er ging komen. Ik wist nog niks van de hele questie met de buren af. De spanning loopt steeds hoger op en ik was blij dat ik de filmbeschrijving hierboven niet gelezen had. Dat vind ik toch ook een behoorlijke spoiler hoor! Je weet dat er iets staat te gebeuren alleen hebt geen idee wat. Ik leefde ontzettend mee met de hoofdrolspeelster ook al is het een vrouw. Tegen het einde toe wordt de film echt eng. Rosemary begint langzaam door te draaien en zelf was ik er ook behoorlijk van onder de indruk.

Acteerwerk is erg goed. De buurvrouw had een iets minder fors gezicht mogen hebben alleen vooral Rosemary's acteerwerk in het 2de deel was fenomenaal te noemen.

Dan die baby op het eind , eindelijk kan ik niks zeggen over de graphics wat een opluchting dat ze hem niet lieten zien. Je kunt in die tijd geen goed uitziende baby in elkaar zetten en dat heeft Polanski goed aangevoeld.

Ik vind dat trouwens in tegenstelling tot vele wèl echt horror. Misschien niet qua gore maar door het psychologische deel. Dit is waar de horror op moet steunen en niet op de effecten. Black swan vind ik vanuit dat opzicht toch ook behoorlijk horror.

een van de betere horrors die ik heb gezien, bijna maximale beoordeling.

4.5*

Polanksi is de koning van de psychologische horror/thriller. Hoewel dit absoluut niet van het kaliber Repulsion of Locataire is, is het wel weer een fijne thriller. Duurt geen minuut te lang, hoewel sommige stukjes in het midden bijzonder niet-boeiend zijn. Sowieso heb ik een hekel aan hysterische vrouwen in een film en deze spande wel de kroon. Heel moeilijk om dan sympathie op te wekken. Heel erg luchtig en de spannende momenten zijn schaars, vandaar dat het psychologische spelletje niet werkt. Net zodra je er inkomt, raak je er weer uit. Het sterke einde werd jammer genoeg ook niet bekroond met een grande finale. Ik vond het maar een zwak einde.

Na het zeer tegenvallende Pianist en Chinatown en het aardige, maar niet denderende Repulsion moet ik concluderen dat hij wellicht mijn regisseur gewoon niet is. Hopelijk kom ik nog wat films tegen als Locataire.