2046 (2004)

Het levert wel mooie foto's op.

Het gedweep met deze film is nogal lachwekkend. Als jij hier allerlei visuele kunsten in ziet verwerkt, moet je dat vooral koesteren. Ik zie er verdomd weinig aan af. Zoals gezegd: meeste scènes spelen zich hoofdzakelijk in één nogal statische ruimte af, of die nu fancy verlicht is of een hotelletje uit 1930

Sorry, maar user AC1 kwam met die suggestie, voordat je al je bekende frustraties en verontwaardigingen weer op mij gaat botvieren..
Wat ze met deze film doen zal me een rotzorg zijn. Het liefst verbranden en het voorbeeld nooit meer navolgen.. maar het ging er gewoon om of het mogelijk is, sterker, of de film zich ervoor leent. En op dat punt lijkt me dat ik vrij duidelijk ben.

Van dit soort teksten wordt een filmliefhebber erg triest. Een film van Wong Kar Wai naar de brandstapel brengen? Je vriend Kubrick draait zich om in zijn graf.
Over my dead body mate !

Wong Kar-Wai blijkt een onvoorspelbare regisseur.

De eerste twee films die ik van de man heb gezien waren zeer goed. In the Mood for Love staat bovenaan en My Blueberry Nights doet daar net voor onder. Chungkin Express viel daarentegen best tegen. Ik wilde op safe spelen en besloot om 2046 als volgende te bekijken, omdat deze het meeste leek op In the Mood for Love.

De vergelijking is goed te begrijpen. Ook deze film draait om het lastige liefdesleven van Tony Leung en speelt zich gedeeltelijk af in hotelkamers gedurende de jaren '60. En audiovisueel komt deze film ook dicht in de buurt van die film en dat vormt het grootste pluspunt van de film. Fantastische soundtrack en zeer mooi camerawerk, betoverend gewoon.

Maar het verhaal van 2046 pakte mij niet zoals dat van In the Mood for Love. De liefdesperikelen spraken me na een tijdje gewoon helemaal niet meer aan. Dit is geen verhaal over pijnlijke liefde, maar dat van oncontroleerbare lust. Daarnaast duurt de film zo lang dat de film enorm gaat slepen. De fantasiewereld die erbij wordt gehaald vond ik dan weer wel interessant, vooral doordat het er visueel heel mooi uitziet.

Geen slechte film, maar het viel me gewoon erg tegen. Door de lengte niet goed genoeg voor 3,5*, dus 3*. Ik heb nu geen flauw idee wat ik van de volgende Kar-Wai moet verwachten.

Bedankt voor de tip!

En herzien. De vorige keer had ik deze film gezien voordat ik In the Mood for Love had gezien en dat kwam het drama niet helemaal ten goede. Chow gedraagt zich namelijk in deze film nogal als een player en dat zijn voor mij meestal niet de meest sympathieke rollen, en als ik die andere film eerder had gezien had ik er wat meer begrip voor kunnen hebben. Ja, het kan ook uit deze film zelf afgeleid worden, maar de boodschap is wat duidelijker als je deze film ziet na In the Mood for Love.

Deze herziening is zeer geslaagd en niet alleen vanwege bovenstaande, ik moet zeggen dat deze keer de cinematografie me ook een stuk beter beviel. De vorige keer, ruim en jaar geleden, vond ik de SF-gedeelten er al prachtig uitzien, maar nu vond ik de gedeelten in de jaren 60 ook een stuk mooier. Sterker nog, ik vind die gedeelten ook mooier dan In the Mood for Love. Net iets verfijnder, het heeft denk ik vooral te maken met de belichting die ik wat mooier vond. Verder heb ik me deze keer niet gestoord aan hoe prominent de muziek aanwezig was, ik vond nu de muziek gewoon erg mooi.

Samenvattend slaat het drama wat beter bij me aan, al moet ik zeggen dat ik het drama in voorganger In the Mood for Love mooier vond. De cinematografie vond ik deze keer echt prachtig en daarom een flinke ophoging naar 4,5*.

Inmiddels de derde keer dat ik 'm zie. Met vijf jaar tussen wel. Veel minder onder de indruk deze keer, maar dat ligt misschien aan het feit dat ik minder geconcentreerd was. Hoe dan ook blijft het een mysterie. Kunst of kitsch? Ultragestileerd of overgestileerd? Grijpbaar menselijk of ongrijpbaar ethersisch? Prachtig dramatisch-muzikaal ingevuld of pretenieus gedweep met Westerse muziekgeschiedenis? Christopher Doyle of Wong Kar Wai? ...
Mooi, maar ik heb er deze keer niet veel kunnen uithalen. Triest - waar is de tijd dat ik nog veel ideePen had over de dingen?

Wong Kar Wai is een meester in het scheppen van sfeer. De schitterende fotografie van Christopher Doyle. de heerlijke zwoele westerse muziek uit de beginjaren zestig, ariafragmenten uit de opera Aïda van Verdi en de schitterende soundtrack van Shigeru Umebayashi plus de love-stoy met aantrekkelijke Aziatische dames maken voor mij deze film tot een van de meest sfeervolle en melancholische films van de Aziatische cinema. Je moet hier uiteraard wel voor in de stemming zijn. Deze film die min of meer een vervolg is van de eerste twee delen van de romantische trilogie van Wong Kar Wai vind ik zonder meer zijn beste film die bij herziening alleen maar beter wordt. Het is niet de makkelijkste film van deze regisseur. Het volgen van het verhaal vereist de nodige concentratie. Deze film moet je dus niet bekijken met slaapoogjes.

5,0*

Blijft visueel geniaal.

Al blijft het ook een beetje knagen dat de futuristische scenes nog véél mooier zijn dan de jaren '60 scenes. Het is wat mierenneuken, maar ik blijf het toch een beetje jammer vinden, hoe mooi de film verder ook mag zijn.

Verder een erg warme, aangename en fijne film. Knappe sfeer, sterk acteerwerk en mooie muziek die op aparte manier ingezet wordt. Wie hoopt op stomende romances komt waarschijnlijk wat bedrogen uit, de personages zijn niet open passioneel en ook de verschillende romances zijn niet bepaald idyllisch.

Kar Wai's mooiste en beste film, kijk uit naar z'n nieuwe maar lijkt me niet dat die boven 2046 zal eindigen.

4.5* en een uitgebreide review

Chungking Express vond ik absoluut niet goed, maar dat heeft ook veel te maken met het vroege werk van Doyle, wat ik niet echt aantrekkelijk vind. Pas wanneer Doyle het drukke heeft laten varen ben ik Kar Wai ook veel meer gaan waarderen.

Fraaie sequel van Fa Yeung Nin Wa (2000), waarvan een belangrijk deel feitelijk een fictieve prequel is van die film. Minstens zo goed, zo niet beter, dan de oorspronkelijke film, al vond ik de sci-fi scènes wat minder geslaagd (maar dat komt wellicht omdat ik niet zo veel heb met dat genre).
Opnieuw een bijzonder sfeervolle film dankzij een heel mooie cinematografie en een lekkere soundtrack. Bovendien eerste klas geacteerd door Tony Leung, Faye Wong en mijn favoriete Ziyi Zhang. Wel jammer dat Gong Li maar een klein bijrolletje heeft.
Filmkunst met een hoofdletter F.