The Third Man (1949)

'The Third Man' in Blu-ray: 27 Gig.

Nauwelijks beter dan de dvd, gelukkig.

Volledig mee eens. Is hetzelfde als dat sommige oude films ingekleurd worden. Dat kan ook totaal de sfeer verpesten van zo'n film vind ik.

Totdat ik films in HD keek, had ik dezelfde mening.

Maar het probleem zit het 'm niet in het verlies van 'ouderwetsheid' (of beeldauthenticiteit), maar gewoon dat er door het vergroten van het (DVD)beeld naar HD-formaat de scherpte verdwijnt en het beeld er gewoon flets uitziet.

Vergelijk het met een telefoonclip (320px) die er scherp op je mobieltje uitziet, maar op je monitor/TV er brak uitziet. Hetzelfde geld voor de stap van DVD naar HD.

Het gaat hier dan niet om charmes en ouderwetsheid maar gewoon een minimum kwaliteitseis waar het materiaal aan moet voldoen, wil het er een beetje goed uitzien.

Het verlies van de zgn. charme zou er pas zijn als er een scherptefilter overheen zou komen wat het kunstmatig maakt, maar met de meeste HD-films heb ik dit niet ervaren.

Off-topic, maar hopelijk is dit misverstand over HD de wereld uit.

Geneuzel, ouderwetsheid zit niet in het verlies van beeld- en geluid-info. Wat is er mis mee, om van een recente en/of klassieke film in zo maximaal mogelijke kwaliteit te genieten.?!

Gezien 't prijskaartje wil ik mijn meest fav films in Blu-ray, en daar hoort THE THIRD MAN ook bij.

Off topic, maar kijk nu ook '30-'50s DVD's op een 46" full-HD scherm met een 1080P max. DVD-player, gekoppeld met HDMI kabel. Je bent afhankelijk van de transfer- kwaliteit. Er zit veel bagger tussen, vooral (dure) unrestored R-2 DVD's.
Zie mede de comparisons bij DVDBeaver.

Blu-ray discussie verder maar hier: http://www.moviemeter.nl/forum/9/7930

Yep. Sowieso moet het in HD-formaat zijn.
Voor zo'n scherm zijn er nu eenmaal minimale eisen en die haalt een DVD niet. Dat zie je er direct van af.

Wat het verder niet onkijkbaar maakt of zo, hoor. Alleen niet optimaal.

Ik weet niet wat ik van deze film moet vinden.

Ik verwachtte een mooie thriller a la film noir, met een mooi plotwendingetje a la "the usual suspects". Deze film had zo perfect kunnen eindigen, moest Holly Harry achteraf zogezegd niet hebben doodgeschoten maar wel dood bleek te zijn, en Holly stinkend rijk zou worden samen met hem, ik zeg maar wat...

Maar echt geen enkele simpele plotwending hier, wat mij met heel lege handen achterlaat.

En laat dit geen kwestie van tijdsgeest of whatever zijn.
Ik heb Casablanca en Citizen Kane bekeken. Dit vind ik beide pareltjes in vergelijking met The Third Man.

Had ik dan te veel verwacht van deze film? Waarschijnlijk wel, ik had al veel gehoord van de film, en de titel The Third Man sprak mij wel aan. En het begin (eerste 45m) van de film sprak mij zeer aan, ondanks de meligheid factor 10³, waar het mysterie stuk voor stuk wordt ontrafelt.

En ja de muziek, ik weet het ook niet meer... Het voelde aan als een parodie op een andere film met al dat gepingel. Geen greintje spanning was er aanwezig er vergelijking met bv Psycho van de meester Hitchcock.

Pluspuntje, en dat zijn dan ook de enige van deze film is de cinematografie, en het smerig karaktertje van Welles. De rest liet me koud, bitter koud.

Ik heb mijn mening zeer grondig gestaafd, ik begrijp de voters die voor deze film heel veel punten geven en heb daar veel respect voor. Dus ik wil jullie ABSOLUUT niet in discrediet brengen. Ik hoop dat jullie hetzelfde doen bij mijn mening.

2 sterren.

Ten eerste is dat het soort plottwist dat erg typisch voor deze tijd is, maar niet echt voor de jaren '40. Ten tweede, ik ben ook blij dat die twist er niet in zit, want de film werkt daar totaal niet naar toe. Dat Holly naïef en onschuldig is is belangrijk voor het verhaal en zo'n einde zou dat door de grond geboort hebben. Het zou ook de tragedie van het einde weggehaald hebben want nu voelt Holly zich gedwongen een oude vriend te doden die vroeger vaak voor hem opgekomen is.



Dat Harry Lime nog blijkt te leven lijkt me toch een gigantische plotwending?



Wat er precies melig aan zou kunnen zijn weet ik niet, maar heb je liever een mysterie waar alles in een klap wordt opgelost? Lijkt me niet echt een spannende opbouw.

Daar geef ik je gelijk, maar ik zag hem wel van mijlenver aankomen. En ik ben waarschijnlijk niet de enige die dit zou opmerken. Maar ik kan geloven dat in 49 deze plotwending nogal hard aankwam vandaar dat je hem kan beschouwen als een soort "trendsetter" voor vele anderen...

vandaar mijn herwaardering van de film waardoor ik de score 0.5 verhoog.



Melig slaat op die romantische sfeer omtrent het vrouwelijke personage Anna en Holly en zo... Filmscènes die waarschijnlijk vroeger onmisbaar waren voor de film, maar nu hedentendage overkomen al een zak diepvrieserwten in de diepvries. Dan denk ik spontaan ook aan Rebecca, Casablanca enz...

En aan de opbouw is niets mis, zeker niet. Zoals ik zei was het eerste deel van de film best aangenaam, maar ook niet echt subliem.

En wat denk jij ervan moesten ze bijvoorbeeld bij de achtervolginsscenes een theme van (ik zeg maar wat) Jaws ofzo hebben ingeplugd. Zou het effect qua spanning dan niet verhogen? Want ik blijf erbij, het thema van de film(die we horen in het begin) vind ik wel aangenaam, maar TOTAAL niet passen bij die welbepaalde achtervolging.

Films bevatten tegenwoordig nog steeds een romantisch zijverhaaltje in de 90% van de gevallen?
Daarbij is de romance tussen Holly en Anna bedoelt als een relatie die voor geen meter werkt. Anna lijkt zich er geeneens van bewust te zijn dat Holly in haar geïnteresseerd zijn. Dat is de bedoeling, aangezien Holly zichzelf identificeert met het soort personages waar hij boeken over schrijft. Dergelijke personages hebben altijd een (plichtmatige) romance in de verhalen, dus Holly probeert er zoeen met Anna te forceren.


Het zou ongetwijfeld gewerkt hebben, maar het is juist eens leuk te zien dat een film iets totaal anders probeert. Naar mijn gevoel werkt het ook. Niet zozeer om de boel razend spannend te maken, maar het geeft een bepaalde energie aan de scènes.



Dat Welles de derde man was had ik ook geraden, maar niet dat hij Harry Lime zou zijn. Dat is het verschil. Dat kun je ook alleen weten als je dat van te voren ergens gelezen had.

uitermate zwak, er gebeurd weinig interessants. Ik wachtte continu op het deel waarin de film me op zou pakken en mee zou sleuren in een waar spektakel wat ik verwachtte van een film met dergelijke hoge score > niet dus!

Een heerlijk schouwspel (en luisterspel - dat muziekje blijft maar door je hoofd spoken), waarbij schitterend gebruik is gemaakt van claire obscure in de sfeervolle decors van een verwoeste stad. Een sterke rol van Cotton. En leuk, de optredens van lokale Weense sterren als Paul Hörbiger (de portier) en Annie Rosar (zijn vrouw). The Third Man is ook het verhaal van vriendschap: wat doe je als je oude jeugdvriend die je zes oorlogsjaren niet gezien hebt en die je een baan belooft, veranderd blijkt te zijn in een gewetenloze zwarthandelaar? Is hij dan uiteindelijk ook niet meer dan 'een stipje, waarvan het niemand iets uitmaakt of het stopt met bewegen'? Het tragische antwoord van Holly Martins blijft knagen...

Lichte tegenvaller.

Echt thrillen vond ik het niet maar dat heeft de film volledig aan zichzelf te danken. Ik begrijp nog steeds niet wat men wou bereiken met dat vreselijk irritant gitaardeuntje maar het verpest veel.

Jammer want visueel vond ik het wel mooi voor de jaren 40. Het camerawerk is mooi en stijlvol (vooral de scheve shots) en het gebruik van schaduwen en water was subliem.

Het verhaal blijft dan zowat hangen in dezelfde sfeer. Pure film-noir maar iets te weinig spanning opnieuw. Maar wanneer Welles opeens opduikt krijgt het allemaal een enorme boost natuurlijk. Die boost levert goede cinema op maar vond het einde nogal vaag.

Het acteren is goed maar voor wereldprestaties was het in enkele scènes te stijf.

3,5*

Is de transfer naar BluRay bij deze de moeite waard?

Uitstekende film-noir die het van mij toch vooral moet hebben van de schitterende cinematografie van Robert Krasker. Het na-oorlogse Wenen, waarvan de lidtekens van de oorlog duidelijk te zien waren, werd op magistrale wijze gefilmd. Nog nooit heb ik zulke mooie zwart/wit beelden gezien van een stad - zeg maar gerust spookstad - bij nacht. De hele film trouwens is volgens mij op lokatie opgenomen en straalt hierdoor ook een geweldige sfeer uit. De sitarmuziek van Anton Karas droeg ook voor een belangrijk gedeelte bij tot die sfeer en niet te vergeten de Weners met hun Weense accent. Dit maakte de film bovendien ook zeer realistisch. Ook over het acteren van de hoofdrolspelers vielen voor mij alleen maar positieve dingen te zeggen. In het bijzonder over het acteren van Orson Welles, hoewel hij pas laat in de film zijn intrede deed.
Beste scènes; Het gesprek tussen Holly Martins en Harry Lime in het Reuzenrad en uiteraard de achtervolging op het einde in de Weense riolen.
Door de Britse critici is deze film uitgeroepen tot de twee na beste film aller tijden. Meer dan terecht, maar voor mij is het gewoon dé beste.

Waardering; verhoogd naar 5,0*

Uitstekende beschrijving van deze film zoals ik hem nu toch al meerdere keren heb gezien en in herinnering blijft achtervolgen. Ja, die scenes die je noemt in het bijzonder.

Kijk es hier...

Lees dat er weer wat meer grain in zit, beetje jammer. En wbt dat beeldformaat ook een beetje jammer. Men zegt vaak dat je het zo moet zien, in de originele aspect ratio, omdat het zo was. Vind ik nonsens persoonlijk. Erger me er ook al aan bij de BluRay's van sommige Disney-classics en MGM-musicals.. Zie het meer als gemakzucht en een mogelijkheid voor de uitgever nog sneller te kunnen cashen.

Iig bedankt, altijd leuk zo'n link.

Erg genietbare film noir, al heb ik enkele kleine opmerkingen. De 'tilted camera' vond ik bij momenten op niets slaan; ik weet dat zoiets één van de visuele kenmerken van film noir is, maar ik herinner me van andere films dat dit soort shots toch vooral gebruikt wordt om mentale instabiliteit, dronkenschap of spanning (intern of extern) te onderstrepen of te symboliseren. In The Third Man zitten toch een heleboel 'tilted shots' die geen enkele andere extra betekenis hebben dan visuele pracht. Dat hoeft niet erg te zijn, maar het is jammer dat deze shots de kracht van gelijkaardige shots op spannende momenten wat wegneemt (omdat ze er niet helemaal uitspringen). Ook de muziek vond ik af en toe niet passen bij de sfeer die de beelden en de plot trachtten op te roepen; op zich heerlijke muziek die bij het grootste deel van de film lijkt te passen, maar soms durfde het toch eens aardig vloeken.

Maar voorts heb ik erg genoten van deze film, die kon bouwen op een boeiende plot (al is de formule een tikkeltje vertrouwd), de heerlijke visuele elementen die eigen zijn aan film noir en de fantastische eindscène in de riolen met natuurlijk als hoogtepunt de echo's van de politiemannen die weerklinken uit alle duistere gangen. Het eindshot van deze film is trouwens magistraal.

4*

Heerlijke film-noir, goed verhaal en goed geacteerd, mooie beelden van Wenen/Berlijn boven- en onder de grond!! Prachtige zwart-wit beelden (soms nog intenser dan kleuren)
Ik heb er van genoten!!

Een hoogtepunt van de filmgeschiedenis in het algemeen en van de Film-Noire in het bijzonder. Met name de eindscene is schitterend: zo voorspelbaar, zo eenvoudig, maar zo doeltreffend.

Viel me toch iets tegen, cinematografisch is het zeer mooi maar het verhaal is echt slaapverwekkend.

Een meesterwerk!!