Meningen

Duplicity was een heel vermakelijke, originele en intelligente spionagefilm met een satirisch ondertoontje, en bleef constant boeiend.

Er zit nauwelijks echt 'spanning' in de film en een thriller is het zeker niet, maar daar draait het ook niet om. De film steekt slim in elkaar en de regisseur weet je constant op subtiele wijze te verrassen. De dialogen zijn vlot, geestig en origineel en de acteurs doen prima werk. Vooral de bijpersonages, zoals de rivaliserende CEO's, zijn leuke karikaturen die nergens echt te ver gaan.

Het verhaal op zich, met veel onderling bedrog, afluisteren en undercoveroperaties, is (opzettelijk) overdreven ingewikkeld en moet je ook zeker niet te serieus nemen, maar de uitvoering is goed met flashbacks die je steeds op het verkeerde been zetten en je keer op keer weten te verrassen zonder 'goedkoop' aan te voelen.

Er is duidelijk chemie tussen Roberts en Owen, en het liefdesverhaaltje van de film is ook best origineel en in tegenstelling tot veel 'romantische thrillers', waarbij het een geforceerd aanhangsel is, wordt het verweven met de plot; de hoofdpersonen merken constant dat ze elkaar niet kunnen vertrouwen in hun relatie doordat ze leven als spionnen, en dit was best grappig. Jammer genoeg blijft de regisseur dit iets te lang benadrukken en verzandt de film op een gegeven moment zelfs in een clichématig moralistisch lesje.

Aan het eind verdrinkt de film jammer genoeg in een overdaad aan plotwendingen en begint het hele gedoe van 'wie bedriegt wie' nogal in de herhaling te vallen. De film is dan ook ronduit lang voor dit genre (twee uur) en had best een halfuur korter mogen duren.

Al met al een knap staaltje werk van Gilroy dat stukken beter was dan ik verwacht had, alleen een beetje jammer van het einde. 3.5*