Meningen

Zwierig in beeld gebrachte prent maar van enige emotionele gravitas of kritische beschouwingen over het mensdom die je normaal wel terug vindt in Wes Andersons betere films viel bitter weinig meer te merken, Grand Budapest Hotel is vooral een doldwaze klucht en voor het eerst had ik bij één van 's mans films echt het gevoel naar een prent te kijken van een zelfverliefde regisseur die meer geïnteresseerd is om uit te pakken met zijn kleurrijke, quirky decors en (onderhand voorspelbare voor iedereen die hem al een tijdje volgt) edgy tics qua camera-werk dan ook maar enig inhoudelijk punt te maken.

De meeste personages zijn niet veel meer dan bonte, ééndimensionele typetjes waardoor schuchtere pogingen om meer te zijn dan een rollercoaster rit van een comedy al vrij snel onderuit gehaald te worden. Ergens probeert de film een interessant punt te maken over de clash tussen ouderwetse hoffelijkheid en de onderkoelde, harde moderniteit van een dreigende oorlog maar dat punt wordt al snel ondersneeuwd door een weinig memorabele one-liners spuiende Ralph Fiennes en behoorlijk brak gefilmde acties-scenes - nooit weet de film echt een passend evenwicht te vinden tussen beiden. Dat zou qua humor allemaal nog positief kunnen uitpakken ware het niet dat de bijtende, cynische spitsvondigheid die je in eerdere films van Anderson doorgaans terugvond ook ver te zoeken is, de film is daardoor waarschijnlijk zijn meest toegankelijke werk tot nu toe (oscar-nominaties ahoy!) maar de humor is al bij al vrij flauw en voorspelbaar omdat alle personages als in een flauwe sitcom exact handelen zoals je in de eerste 5 seconden na hun introductie al verwacht dat ze zullen handelen.

Wat het zelfgenoegzame sfeertje in de film helaas nog erger maakt zijn sommige (kleinere) rollen waarvan je je afvraagt wat ze in godsnaam verloren hebben in deze film. Pakweg het personage van Bill Murray lijkt er enkel in te zitten omdat Wes Anderson nu eenmaal zijn goede vriend Bill Murray in deze film wou hebben en omdat zijn aanwezigheid nu eenmaal de hype gaat aanzwengelen. Dit is niet de eerste keer dat hij dat doet (zie ook diezelfde Murray in The Darjeeling Limited) maar het heeft er mijns insziens wel nooit zo dik opgelegen. Leuk dat Anderson een werkfeestje houdt met zijn vrienden maar het is niet bevorderlijk voor de kwaliteit van de film.

Conclusie: paar schone beelden zoals altijd maar dit draagt bitter weinig bij tot de rest van Andersons repertoire en ik hoop dat hij de volgende keer weer wat meer de diepte gaat opzoeken in plaats van een weinig geïnspireerde victory lap te houden met een paar bekende gevierde acteurs want The Grand Budapest Hotel is in zijn kern mijns insziens een ontzettend lege film. En intussen kijk ik dan maar nog eens naar de Royal Tenebaums of Moonrise Kingdom.