Meningen

Na de oscar toekenning ben ik alsnog deze film gaan bekijken (ik had ooit de intenties), maar het is niet en film die beklijft in positieve zin. Je krijgt geen echte connectie met de pianist als ook de chauffeur. Het eerste uur is de film zeer langzaam en komt niet goed op gang. Het blijft zich herhalen in standaard racisme issuestjes van de jaren '60, zonder dat het extreem indringend wordt. Ook blijft het zich herhalen in (standaard) onderlinge interactie tussen de twee spelers in zogenaamde grappige scenes. Daarbij is vreemd dat dde types inconsistent zijn in hun gedrag. Tony is op het ene moment de zelfverzekerde Italiaan die zijn eigen plan trekt, op het andere moment de zachtaardige pit/volgzame jongen die goed luistert naar zijn ''baas'' / pianist op vreemde momenten (leg de steen terug / stop de auto / schrijf dit op voor je vrouw ... etc..). Het is bijzonder dat dan onze eigenzinnige Italiaan dan wel luistert. Vice vesa geldt voor de Afro-Amerikaanse pianist die ''in control'' is, maar toch uit de problemen moet worden geholpen op verschillende momenten (homofiel vriendje / in een bar in de blanke zone). Het eerste uur laat feitelijk geen ontwikkeling zien voor beide karakters en de film kabbelt een beetje voort. Het tweede uur komt er wat meer actie in het verhaal als de Tony wat meer actie laat zien. Maar ook in het 2de uur herhalen situaties (in wat hogere intensiteit) zich in geijkte situaties. Daarbij heeft de regie voorzien in onderlinge interactie tussen de 2 spelers voor de welbekende ''lach''wekkende situaties, maar zijn daardoor juist irritant. Een film dat geplaatst kan worden als een zogenaamd feel-goodie (vooral het einde), gelijk films als Notting Hill e.d., zonder dat het me op een enkele moment heeft kunnen raken op belangrijke thematiek door die voortdurende incosistentie in de gedragingen van de hoofdrolspelers ende onnatuurlijke chemie tussen de 2 spelers. Kortom: ik heb er niet van kunnen genieten.