L'Homme du Large (1920)

Er bestaan er meerdere van : kunstwerken die l'homme du large heten...dat schilderij van Magritte kwam 6 jaar na de film pas, wat ik van de Magritte buffs wil weten is wat de connectie is, voorzover aanwezig, tussen dat doek en deze film. En natuurlijk wil ik van hen ook weten wat ze van de film van auteur l'herbier zelf vonden...

Film die hij maakte geinspireerd door een verhaal van Balzac en spelend in het bij de impressionisten zo geliefde Bretagne, geschoten geheel op locatie nog voor Epstein ter plaatse kwam koekeloeren, met zelfs wat docu- achtige footage van paasrituelen/ folklore, met als eigenlijke protagonist le large, de oceaan waaraan alles - bijna- zich afspeelt en die voor visser Nolff een soort surrogaat God is.

Het hierboven vermelde, simpele verhaal wordt in feite verteld in flashback : in den beginne zien we de stoere visser Nolff ( het verbaast ons niet dat vertolker Karl 102 is geworden !), natuurmens, als een soort mystieke kluizenaar aan zee staan, we leren dat hij ook echt kluizenaar is geworden en een zwijggelofte heeft afgelegd. Gelukkig is dit een silent en komen we vervolgens alsnog te weten wat de goede man bezielde om zo'n leven te leiden. Dit aan de hand van een simpele fabel over Goed en Kwaad, God en Satan, Zonde en Verlossing, Vlees en eh...Vis.

Een strijd die vooral wordt uitgevochten via Catelain de zoon, op de weg van het boze gebracht door debutant- jawel- Boyer, maar we zagen in het begin al dat Catelain op tedere leeftijd reeds krabben folterde. Net als de rest een tamelijk flat character, staande voor een bepaald type. Vooral de vrouwelijke rollen zijn- we hebben een gay regisseur/ scenarist- amper ingevuld, en de moeder is een creatie die we van een dergelijk figuur mogen verwachten ! De femme fatale/ danseres komt al helemaal amper uit de verf en de zus is een kwezelachtige trut.

Maar het betreft hier een vorm van visual storytelling met de nadruk op visual, en wat dat aangaat een mijlpaal en terechte klassieker. L'herbier slaagt er hier in om film te transformeren tot autonoom medium, inclusief de - niet zo talrijke voor die tijd- integratie van de tussentexten in het beeld via grafische vormgeving ervan door auteur Autant- Lara, en de camera( filter) is hier bijna letterlijk een stylo die o.a. overgaat in rozetvorm. Ook de tinting voegt hier- zeldzaamheid- wat toe : zie het vuurrood- als de hel- dat wordt gebruikt in de kroegscènes, gecontrasteerd met het lila van de goodies. De kloosterscène is dan weer in het wit, enz.. Men lette ook op e.g. de editing tijdens de sleutelscène in de kroeg, die vooruitloopt op wat de Sovjets voor ons in petto zouden hebben later. Dat geroemde kruisbeeld boven zee daarentegen deed me wat aan de camp van Dali denken, buitendien zal de permanent aanwezige religieuze symboliek niet iedereen aanstaan . Maar daar tegenover staat dan tegen het eind het bijna abstracte "verzoening " symboliserende shot dat toch wel verbluffend was.

Enfin, weinig zinvol om hier nog verder over te leuteren, u kunt het immers allemaal zelf zien dankzij de DVD van Gaumont met de gerestaureerde print begeleid door score van Duhamel ,die is uitgebracht met eldorado. Ik vond deze een stuk beter dan gene en tot nu toe l'herbiers beste film. Maar voor een second opinion zijn er de usual suspects om ons, raaskallers, de weg te wijzen