How to Disappear Completely (2013)

Nu ik deze titel steeds tegenkom neurie ik steeds Radiohead in mijn hoofd. Is de titel daar ook aan ontleend?

@myself: Nee dus

Deze film deed mij gek genoeg wat denken aan Only God Forgives. Waarschijnlijk zal deze ook voor dezelfde verdeeldheid zorgen. Ondanks dat het soms een beetje goedkoop oogt en de dubstep en witch house intermezzo's in het begin een tikkeltje geforceerd aanvoelen, vond ik het steeds intenser worden tot een bijna hypnose. Het krijgt vervolgens ook een vrij grotesk karakter en is dan behoorlijk in your face, maar ik vond het allemaal zeer geslaagd werken. Wat eerst met de grond gelijk wordt gemaakt, blijkt op het einde toch een veel kleiner kwaad te zijn, of zo Meteen al de eerste positieve verrassing van het IFFR binnen.

Daar moeten we het eens over hebben. Zelden een zwartere film gezien dan deze (de laatste stukken dan met name). De eerste twee, drie minuten waren fenomenaal. En dan bedoel ik echt fantastisch. Daarna blijft het tot twintig minuten goed en fris, maar daarna voelt alles als een herhalingsoefening van de complete Thaise (ja, de Thaise) cinema van de afgelopen 10 jaar van Tee Rak (2010) tot het hele oeuvre van Joe Apichatpong en Pen-ek Ratanaruang.

Bedoel je "contemplatieve" misschien?

Ik had dus het idee dat er eerst werd afgerekend met het koloniale verleden om vervolgens in een dictatuur te belanden. Maar goed, ik weet verder nog te weinig van de geschiedenis van de Filipijnen en van de regisseur om dergelijke interpretaties kracht bij te zetten.

Intrigerend begin en wat een muziek! Héérlijke, duistere electronic soundtrack van Eyedress die me er meteen in zoog en echt alle volgende geluidsfragmenten zijn ook raak. Om de een of andere reden vond ik het er goed bij passen, misschien omdat er door de muziek en film heen vaak een harde krekel-achtige sound is verwerkt als verbindend element. Heel erg genoten van deze score in combinatie met de grijze, vaalkleurige look van de film en een paar scènes waarin we de fantasie van het meisje zien. Prima te volgen allemaal maar alleen het einde kan ik niet helemaal plaatsen (ze zit in het bootje op de plaats van de oude vrouw; het is haar gelukt om in fantasie weg te gaan?).

Zoiets kwam ook in me op. De wens van het meisje om weg te vluchten van haar alcoholistische vader die haar misbruikt en van het eiland waar het altijd regent en grauw is, lijkt sterk een metafoor te zijn. Misschien eentje voor het afstand nemen van de cultuur, geschiedenis en religie van de Filipijnen: een Amerikaanse kolonie (het toneelstuk), veel orkanen, erg katholiek. Het lijkt me ook geen toeval dat haar belerende en vooral religieuze moeder ziek is.

Hoe dan ook is How to Disappear Completely een aardig bezwerend, onbestemd tripje op het grote doek (zelfs op een katerige zondagochtend). En gelukkig geen kitscherige pretpark-kleuren-horror waar ik vooraf een beetje bang voor was, verre van dat zelfs. Vind het meer drama/mystery dan horror trouwens. Alleen de scènes met de skaters duren iets te lang.

PS haar dronken vader met die haan komt ook over als een subtiele sneer naar het christendom. Het verlangen om te ontsnappen is niet zozeer een individuele kwestie (de personages hebben dacht ik geen namen) als wel een breder getrokken opvatting die tegen de grote traditionele stroom in zwemt, vormgegeven door een jong meisje dat zich nog niet helemaal weet los te rukken van die tradities (gezien de oude vrouw uit het 'sprookje' die ze af en toe blijft zien), en ondersteund door een érg sterke soundtrack. Gave film.

Hoewel ik de film qua plot een beetje kwijt was tegen het einde heb ik hier ook echt van genoten. Ook in mij kwam de verwijzing naar het koloniale verleden op, maar het is ook een vreemd soort rebellerende jeugd-film. De hele film heeft iets revolutionairs. Er moet afgerekend worden met het oude, dat op allerlei niveaus niet werkte. Om te eindigen met een stuk dat tegelijk verontrust als relativeert. En met een bijzondere soundtrack.

Dit is de tweede film van Martin die ik zie en hoewel dit lang niet zo experimenteel als de vorige is, is het zeker niet zo recht vooruit als het plot leest (en trouwens ook zeker niet contemplatief). Het heeft mijn interesse in Martin wel flink aangewakkerd. Naast Mendoza en Diaz (en misschien Seno) een Filipijn om wèl in de gaten te blijven houden.

4.0*

Is deze eigenlijk ook maar ergens te vinden?

Corcicus Voor zover ik weet niet.

Waarom zetten ze die film niet gewoon voor $4 dollar op Vimeo of iets dergelijks? Ik kan daar echt niet bij, na al dat werk.

Ja, dit klinkt inderdaad erg veelbelovend. Zou mooi zijn als dit ergens te vinden was.

Mij lukt het niet, vooralsnog. Zelfs niet op de in dit soort dingen gespecialiseerde pindakaas.