Yako, Cazador de Malditos (1986)

Er bestaan er gelukkig aardig veel van : rape and revenge flicks...dit is er weer zo eentje, voortgekomen uit de mexploitation school van de Almada's, die hier een eerbetoon krijgen via de filmaffiche bij de bios in het begin. Galindo werkte als regisseur ook vooral in dit genre.

Bovendien een film uit 86, wat betekent dat het Rambo eerbetoon hier niet mag ontbreken, met name in de tweede helft die zich in het immer gevaarlijke woud afspeelt en waar Yako zijn wraakmissie zal vervullen.

De makers wilden hier schijnbaar ook een datemovie van maken : in het begin worden we vergast op wat eighties teenie musical achtige flauwekul via Yako's vriendinnetje Feretti, een aanstormende musicaldanseres die auditie doet. Getrouwd zijn zij en Yako nog niet, haar zwangerschap lijkt eerst een relatiebreuk ten gevolge te hebben maar de 2 komen nader tot elkaar op een...hiketocht in redneckland.

Het onvermijdelijke gebeurt : een stuk of 10 rednecks- houthakkers zelfs !- gaan onscreen zo hard over de arme heldin heen dat ze er niet meer van bijkomt, terwijl Yako- het is een datemovie- na te zijn afgerost toe mag kijken.

De man zweert wraak op de klanken van ...het zwanenmeer en vanaf dan is het Rambo time : Yako trekt een first blood Neanderthaleroutfit aan en itt wat de poster suggereert voltrekt hij zijn wraakmissie in harmonie met de natuur, gebruik makend van gekende gadgets als de zelf gefabriceerde kruisbogen, spiesen en klemmen, waarmee hij de booswichten een naar einde bezorgt. Yako is erg creatief en rekent niet alleen met iedere schurk afzonderlijk af, hij doet dit steeds op andere wijze: spiesen, doodschieten per kruisboog, doodslaan, verzuipen, wurgen enz.. Waar hij zijn commando/ survival skills precies leerde wordt niet duidelijk, in east LA schijnbaar.

Dit alles was nog niet absurd genoeg, want Yako wordt doodleuk voorzien van een nieuwe love interest : de blonde Goldsmith. Let wel : het lijk van zijn Grote Liefde is amper koud. Behalve een eerbetoon aan Rambo ook nog een volstrekt absurd en narratief nergens op slaand eerbetoon aan the deer hunter, u begrijpt wel wat dat inhoudt denk ik.

Na het corny telenovela begin biedt de film in de tweede helft dus wat wij mogen verwachten : rape, torture, murder and mayhem in de outback, gelukkig niet voorzien van production values, wel van idiote dialogen uitgesproken door non- acteurs en aandoenlijk onhandige, vertederende eerbetonen aan genreklassiekers. Niet alleen wat we zien is absurd, ook wat we horen is vervreemdend. De soundtrack bestaat grotendeels uit een potpourri van klassieke evergreens, vaak op de vreemdste momenten ingezet.

Deze authentieke trashklassieker is voor het grotere publiek toegankelijk dankzij de Duitse DVD, die slechts dubs bevat en geen subs, de campsfeer daarmee ongetwijfeld nog versterkend.