Gesmoord (2011)

*KLIK*

Een experimentele, bij vlagen kippenvel bezorgende audiovisuele verbeelding van rouwverwerking.

Door te spelen met kleurenfilters, slow motion beelden, belichting, voice overs en elektronische soundtrack weet Daneels een sfeer te brengen die heen en weer schiet tussen dromerig en nachtmerrieachtig. Zo brengt de film de emotionele instabiliteit van de personages krachtig over. De beelden zijn bijna stuk voor stuk op mijn netvlies gebrand. De voice overs geven je een inkijk in de gedachtenwereld van zowel de moeder als de kinderen (een beproefde techniek die bijv. ook door Malick subliem gebruikt is in To the Wonder). Bijvoorbeeld een kind dat zich tot zijn overleden vader richt (vrije parafrase): 'Papa, ik mis je. Moeder doet zo raar sinds je weg bent: ze zingt, gaat met kleren aan zwemmen en er woont een wolf in haar.' Ongrijpbaar en poetisch, maar prachtig de beleving van het kind gevangen.

Deze sterke punten zijn echter evenwel de zwaktes van Gesmoord : na enige tijd wordt de audiovisuele stijl (slow-mo + filter + soundscape)een doorzichtige truc (een gevaar dat altijd op de loer licht bij dit soort experimentele films). De muziek is mooi, maar eigenlijk zijn het Air van Bach en de muziek van Arvo Pärt al te vaak in films gebruikt om nog echt te kunnen functioneren in een experimentele film.

Aanrader!

Ik vond het dus verschrikkelijk. Om de reden die IDM al aanhaalt. Alle en dan dus ook echt alle beelden zijn de hele speelfilmlengte door bezwangerd van zogenaamde "veelbetekenendheid", die plat is en daarmee inhoudsloos wordt: Alles is bedacht, niets is echt.

Ik werd er helemaal kriegel van: de slowmotion (zo'n 80% van de film is in slow motion!), het gefluister/gemijmer, de verzadigde kleuren. Maar ik kan me anderzijds ook goed voorstellen dat mensen die met To the Wonder en Post Tenebras Lux uit de voeten kunnen hier ook helemaal voor kunnen vallen.

Dus in die zin zou het inderdaad best een aanrader kunnen zijn.

Al tijdens de eerste minuut vroeg ik me af of het verstandig was niet meteen op de stopknop te drukken. Ik heb het niet gedaan. Spijt? Mwah.

Gesmoord is een experimentele film vol voor de hand liggende beeldspraak terwijl er haast continue (onverstaanbaar) gefluisterd wordt. Inhoud van het gefluister is overigens essentiëel, gelukkig is er ondertiteling.

Manlief (danwel papa) is dood, en hoe gaan mama + kids daar mee om. Mama vlucht naar een surreële wereld (he kijk, elvenoortjes, om dat te verduidelijken!), terwijl de kids denken dat ze op vakantie zijn. Deze scenes op het platteland nabij een zwembad zijn spuuglelijk gefilmd met een huis tuin keuken camera.

De flashbacks, binnenhuise en begraafplaats scenes daarentegen zijn haast prachtig gestileerd. Het komt de kracht van de film ten goede. Maar als Daneels het toch flikt een Hollywoodiaans einde te breien aan de beeldenbrij, is een diepe zucht op z'n plaats.

Ideeën zijn er volop, maar de uitwerking laat te wensen over. Hit and miss!

Van wie was trouwens het operastuk? Was niet te vinden op de aftiteling (of elders). [nee, niet Air van Bach]

Inderdaad, als liefhebber van die films die MR vermeld kon ik dit ook wel trekken.

De openingsscène vond ik vreselijk en als dat de toon van de film was geweest had ik hem vroegtijdig afgezet. Zeer abstracte, moeilijke film wel. Weinig narratief veel gevoel. Enkele prachtige beelden, maar ook enkele zeer lelijke, waardoor ik niet goed weet wat ik ermee aan moet. Omdat ik enkele keren kort ontroerd werd moet ik dit toch 3,5* geven, daar dit niet zo makkelijk gebeurt de laatste tijd.

Er zitten enkele hele subtiele mooie stukjes in, zoals de scène waarin de kinderen bij mama slapen en eentje de hik heeft . Zo'n zaken pakken mij bij de keel.

Hier ben ik het wel mee eens eigenlijk. Alleen het Hollywoodiaans einde heb ik niet kunnen zien omdat de dvd toen was vastgelopen.

Ik heb de film gezien op Vimeo On Demand (https://vimeo.com/ondemand/23349) en heb er enorm van genoten. Zoals 'Ikdoemoeilijk' mooi verwoord is Gesmoord bij vlagen kippenvel bezorgend. Eindelijk nog eens een aparte en uitdagende, maar tevens toegankelijke film. Dat de film hier en daar een steekje laat vallen neem ik er graag bij.

Ik Doe Moeilijk, wist je dat jouw bericht op deze pagina hier is gequoot?

Nee, ik wist het niet. Maar ja, een beetje vleiend is het wel.