Flarden van Thomas (2013)

Misselijkmakende magnetiseur.

Het gevoel waarmee het indrukwekkende 'Flarden van Thomas' je achterlaat is dubbel. Je bent geraakt en snapt als kijker dat dit niet enkel het doel kan zijn, maar toch. Hoeveel ellende kan je als toeschouwer verdragen? Dit is namelijk allesbehalve lichte kost, ondanks een vreemd zittend komisch jasje dat middels rare maar eveneens sterke dialogen bestaansrecht krijgt. Sowieso begint de film surrealistisch als een klein jochie verstoppertje speelt met zijn ouders die veel te diep opgaan in het spel. Of, pardon, zichzelf. Het ventje blijkt voor hen volkomen onzichtbaar te zijn.

Het is duidelijk, meer dan flarden krijgt Thomas zijn omgeving niet van hem mee. Zijn ouders denken hem te begrijpen maar doen dat allerminst. De filmmakers lijken met een raar restaurantbezoek, waarbij het omgevingsgeluid af en toe overheersende prikkels afgeeft, voldoende aanleiding te geven voor een ontwikkelingsstoornis of iets van die strekking. Des te schrijnender is het dat het joch terecht komt bij een pedofiele magnetiseur. De filmmaker weet met suggestieve beelden enorme impact te maken waarbij de maag meerdere malen ineen krimpt.

Toch werkt de film niet voldoende want er wordt een beeld geschetst dat, wat betreft dit misselijkmakende thema, aan een kant zeer realistisch aandoet maar anderzijds bevreemdt. Het liefst zou je de dader door het beeldscherm heen trekken. Emoties waar regisseuse Margot Schaap en scenarist Titia Rieter ook vast op uit zijn, maar waarop nog meer? Niet dat dit '(on)gemakkelijk' scoren is, maar een en ander voelt onevenwichtig aan ten opzichte van de negerende ouders, die soms een klein glimlachje kunnen oproepen. De film kabbelt zo te lang voort, beklemmend maar zonder echte vooruitgang.

Redelijk.

Met dank aan One Night Stand & Herrie voor het recensie-exemplaar.

Het zware thema vond ik totaal niet passen bij de kinderlijke 'villa achterwerk' stijl. Die twee uitersten combineren zal ongetwijfeld bewust gedaan zijn, maar mij werkte het alleen op m'n lachspieren, waar je dan weer een heel raar gevoel van krijgt gezien de zware thematiek.

Flarden van Thomas begint en eindigt nergens. Een traag stuk met interessante invalshoeken qua vertelling maar de kijker wel op de proef stelt. Het constante gekuch van de hoofdrolspeler wekt irritatie op en scenes lijken nergens naar toe te gaan. Spel is overtuigend en het gebruik van minimaal camera werk is effectief.