History of the Eagles (2013)

Komt morgen op TV; op NED3 om 20.25 uur.

Goede documentaire over the Eagles waarbij alle ups en downs aan bod komen.Mooi dat alle ex-leden er ook aan meegewerkt hebben.Vooral Don Felder.

Legendarische band en één van mijn favoriete bands.

Interessante docu met ook wat dingen die ik nog niet wist. Verder blijft het allemaal erg oppervlakkig en is het een standaard "iedereen zegt hoe de platen tot stand gekomen zijn en wat voor problemen daar allemaal bij kwamen kijken"-docu.

Prachtige docu met als hoogtepunt het a capella oefenen van Lyin' Eyes in de coulissen.

Staat nu ook op Netflix Nederland!

Schitterende documentaire over mijn favoriete band!

Werkelijk schitterende muziek bij een simpele doc over een stel saaie mannen die telkens pareltjes speelden. Het tijdsbeeld is heerlijk. Wat van die oude 70's amateur beelden en ik ben meteen verkocht.

Hoogtepunt: Meisner trok het liedje Take it to the Limit niet meer.

Vannacht was ie weer op NPO, ruim 3 uur lang. Had 'm al eerder gezien. Leuke inkijk in de So. California music scene van die tijd, en hoe een band van veelbelovend naar de grootste money maker kon groeien. Beetje bevooroordeeld natuurlijk omdat het vooral het verhaal is aan de hand van de twee oprichters Don Henley en Glenn Frey, hoewel platenbaas David Geffen nog ff gezegd mocht hebben dat Henley een eeuwige malcontent is. Kan me indertijd herinneren dat veel mensen ervan baalden dat Don Felder (nog de gitaarleraar van Tom Petty geweest) uit de band was gezet. Maar The Eagles draaiden toch echt om het schrijverstalent en de stemmen van Henley en Frey. Overigens vind ik ze zonder elkaar ook minder tot hun recht komen. Jammer dat hun toernees een soort Greatest Hits nostalgia trip zijn geworden. Ze zouden evergreens als Hotel California en Desperado een keer moeten durven skippen ten faveure van minder bekende nummers en ook wat oude Tim Schmit songs (uit diens Poco tijd). Neil Young trekt zich geen zak van z'n publiek aan en speelt waar ie zin in heeft. Als je nummers van Harvest verwacht, zet je maar lekker thuis een plaat of cd op. Droevig te zien en de laatste tijd te lezen dat het met eerste bassist Randy Meisner zo slecht is gegaan en vooral nu gaat. De hereniging in 1994 (alweer) bleek voor Joe Walsh elk geval een life saver. Ik zag de dag ervoor de Johnny Cash docu (overleden op z'n 71ste). Jemig wat zag die er tegen zijn levenseinde echt oud uit. Henley (nu 68) ziet er nog steeds uit als iemand in z'n fifties. It pays to stay healthy. Overigens was de band ook in Ahoy te zien in de docu. Ik zag een ANWB reclamebord hangen... Ook waren fragmenten van het concert in de Vliegermolen te zien (1973?). NL zong z'n deuntje mee m.a.w. Zo, weer met de voetjes op de grond beland.

Hoewel ik geen fan van ben van de "Eagles" (ik vind wel een paar van hun liedjes mooi waaronder natuurlijk hun bekendste nummer "Hotel California"), vond ik dit wel een mooi, leuke, leerzame en interessante muziekdocumentaire om te zien en dan vooral m.b.t. hun geschiedenis (veel oude beelden passeren dan ook de revue), het tot stand komen van liedjes, einde van de band in 1980, comeback in 1994 en natuurlijk ook de bandleden zelf. Daarbij komen zowel de huidige bandleden aan het woord als ook voormalige bandleden, die al dan niet noodgedwongen de "Eagles" hebben verlaten. Vooral Don Felder (vanwege geld) had er zichtbaar nog veel moeite mee.

Degene die het meesten aan woord komen zijn de bandleden Don Henley (zanger, drums en tegenwoordig zelfs gitaar) en vooral Glenn Frey (gitaar, keyboard en zang.), die ook de oprichters waren en de meeste liedjes schreven, en ook Joe Walsh (Gitarist) komt veelvuldig aan het woord. De laatste beschikte ook over humor, terwijl de eerste twee erg serieus zijn en ook veel aan geld denken. Daar kon Don Felder niet goed mee omgaan en zeker niet omdat hij minder (en volkomen terecht) verdiende bij de comeback tour dan Don Henley en Glenn Frey en met de laatste had hij het ook regelmatig aan de stok. Dat zorgde min of meer ook voor het einde van de "Eagles" in 1980.

De documentaire duurt met bijna twee uren behoorlijk lang, maar eerlijk gezegd heb ik me er goed mee vermaakt en dat ondanks dat ik geen fan ben van de "Eagles".

Volgens het boekje. Muziekfragmenten en oude interviews door beelden van de bandleden anno nu. Echt diepe ontboezemingen komen er niet langs, maar vooral reclame voor het publieke imago dat de (oud-) bandleden hebben. Alles is dan ook even creatief verhelderend én rock and roll. Net zoals bij die tig andere fantastische bands of zangers uit de jaren zestig en zeventig. Of zoals mijn vader zei: 'Elke keer dat ze een mooi nummer draaien, lullen ze erdoorheen. Daar kijk je een muziekdocumentaire toch niet voor!'

Mooi die verhalen over al die Westcoast rockbands en artiesten. Enorme kruisbestuivingen waren daar aan de gang.

Deel 2 is minder. Ouwe lullen rock pur sang.

Ik ben absoluut geen fan van de band en kan Hotel California, hoe mooi ook, niet meer aanhoren, maar dit is een uitstekende documentaire. Opgesplitst in twee delen, van oprichting tot ontbinding en vervolgens de wederopstanding in 1994. Het eerste deel is duidelijk het beste, voorzien van prachtig archiefmateriaal en mooie verhalen. De reunie lijkt meer een geldkwestie dan een spontane hereniging, waardoor het tweede deel wat plichtmatig aandoet. Maar goed, het eerste deel is zo meeslepend en boeiend dat je dit zonder probleem op de koop toeneemt. En vooruit, ik ben door de docu de veelal gezapige muziek van de band wel wat meer gaan waarderen.