Palio (1932)

Hij bestaat nog : de palio...als u zich ooit naar Siena heeft begeven in de zomer om een kijkje te nemen, heeft u waarschijnlijk 1 miljoen mensen en 0 paarden gezien bij een temperatuur van tegen de 40 graden in de schaduw, misschien had u zich beter tot de film kunnen beperken.

Film van auteur Blasetti, gekend als aartsvader van het latere historische drama / de peplum en zelfs pionier van het neo-realisme met 4PFLN.

Dit werk past vooral bij zijn latere historische kostuumepen, is trouwens het oudste dat ik van hem heb gezien. De openingssequentie maakt meteen duidelijk dat dit een film van hem is met in het middelpunt de campanile van de Sienese kathedraal, daarna overgaand in een soort semi-gotische intro van het komende spektakel. We zien de held zich per ros naar Siena vanaf het omliggende land begeven op weg naar zijn lief en.....daarna stokt het .

Wat volgt is immers grotendeels een wat vervelende combi van romance, propaganda en een typische jaren dertig klucht. Gloria en Celano als het liefdeskoppeltje staan garant voor het eerste en gedeeltelijk tweede, de bijfiguren voor het derde. Propaganda zeg ik : de film past geheel in de fasjistiese lijn , de gezonde volkshelden Gloria- Fiora en Celano- Zarre staan tegenover een stel intellectuele schurken uit de verdorven grootstad, met name de walgelijke, materialistische en goddeloze arts Brizzolari . Deze gewetenloze schoft gaat zo nodig over lijken om Celano uit te schakelen voor competitie. Hij huurt daarvoor een zo mogelijk nog verdorvener chanteuse in , Nucci- Liliana.

Na deze flauwekul krijgen we in het laatste kwartier voorgeschoteld waar we voor kwamen: beelden van de palio zelf. Niet zoveel als we zouden willen, de techniek stond nog voor weinig . We zien een pan van de palio in een stijl die in een notendop reeds bevat wat RR allemaal nog zou uitspoken, let trouwens ook op de semi-docu stijl in de processie. Maar toch is de race helaas voornamelijk een kwestie van het beruchte "race per foppaard in de studio en wel in close-up dan heeft niemand het door hopen we " procédé ...toch jammer. De finale zien we niet eens, we vermeien ons dan bij een biddende Gloria die Blasetti de gelegenheid geeft nog meer van de beroemde kathedraal en campanile te laten zien.

Het slot spreekt voor zich, al hoort het geloof ik niet in een synopsis thuis. Ik zou er verder niet het etiket komedie opplakken wat de Italiaanse handboeken trouwens ook niet doen. Al geef ik toe dat de "herrijzenis " van Zarre wel onbedoeld hilarisch was.

Goed begin en curieus slot, daartussen visueel nog steeds aardig maar narratief vervelend. Niet van het niveau LCDF/LCDB/4PFLN/1860.