Hassel - Privatspanarna (2012)

Er stond wel heel erg duidelijk in de filmomschrijving dat deze reconstructie van de moord op Olof Palme een komedie was. Toch verwachtte zo'n 95% van de zaal een politieke detective-thriller. Je kunt je dan afvragen of het noodzakelijk is je te excuseren voor je uitbundig gelach in je uppie....

Want languit lachen, dat kan ik maar zelden bij een komedie. Bij de beginscene rolden de tranen al over mijn wangen, en bij de hilarische optiteling (oh my fucking god) wist ik het niet meer waar ik het moest zoeken (gepaard met het feit dat ik de enige persoon was die aan het lachen was, hoe kafkaësk is dat!).

Waar zal ik eens beginnen, want in feite is deze 'simpele' film 1 grote grap dat voortkomt uit verschillende 'gronden'.

1. De populariteit (en verHollywoodianisering) van de Scandinavische thrillers/detectives. Men weet tegenwoordig wel hoe geld valt te verdienen, zelfs in Hollywood (met als perfecte voorbeeld natuurlijk de remake van The Girl with the Dragon Tattoo). Daar moet een einde aan komen, aan deze hoererij, dacht regisseur Måns Månsson. En hij bedacht een snood plan...

(spannend he)

2. En wel in de persoon van 'Roland Hassel'. Het icoon van de Zweedse crime-tv en -films sinds de jaren '80, en waar het eigenlijk allemaal mee begon. Zweden zat wekelijks gekluisterd aan de televisie. Måns Månsson kocht alle rechten op om de naam 'Roland Hassel' te gebruiken, zodat niemand, maar dan ook niemand meer het icoon van de jaren '80 zou kunnen misbruiken op deze vreselijke manier zoals ik boven heb uiteengezet. Sterker nog, Måns Månsson gaat een stapje verder, hij gaat het icoon op een andere manier 'misbruiken'. Hij weet zelfs acteur Lars-Erik Berenett, de enige echte Roland Hassel, te strikken. Op 1 voorwaarde: dat hij veel tekst heeft. Niet wetende wat Måns Månsson in petto had, is het nu niet verwonderlijk dat Berenett zich heeft gedistantiëerd van dit project. Want de stoere detective, is nu een mopperende, incompetabele oude zeurkous die o.a. ruzie heeft met computerstem van het taxibedrijf en zich druk maakt om de hoogte van de beloning voor het oplossen van de moord op Olof Palme.

3. Olof Palme. Zijn (politieke?) moord heeft een veel groter democratisch litteken achtergelaten in Zweden dan bijv. de moord op Fortuyn alhier. Meer ook, omdat de moord onopgelost is gebleven en de beweegredenen onbekend zijn. Ook al wordt aangenomen dat het hoogstwaarschijnlijk een politieke moord is; Palme staat bekend om zijn uitgesproken meningen. Een reconstructie van zijn moord op ridicule wijze wordt niet door het Zweedse volk gewaardeerd. En al helemaal niet als de leider van de reconstructie, die tevens de rol van Olof Palme op zich neemt, verdacht veel lijkt op Olof Palme. Shock and awe is complete!

4. En dan nog het beeldkwaliteit. Niet om aan te zien die groffe opgeblazen korrels. Een knipoog naar de jaren '80? Zo iets, maar eigenlijk meer een ode aan de methode van Harmony Korine's Trash Humpers (oei, daar ejaculeren een aantal mede-gebruikers van deze site), aldus de regisseur. Het geeft een extra dimensie aan de amateuristische (en hilarische) reconstructie.

Hilariteit alom. Om op deze manier om te gaan met het grootste trauma van de Zweedse samenleving is lef. 27 jaar na dato is het taboe nog erg groot.