Dark Bar (1988)

Ze bestaan dus : films die dark bar heten maar niet gay pretenderen te zijn...afgaande op het aantal stemmen was de community al op de hoogte van dit feitje. De aandoenlijke onhandigheid van de titel- wie moet hierbij niet aan een samentrekking van gay bar en dark room denken- is symptomatisch voor de bijna dadaistische incompetentie van Fiorenza .

Sommigen die het goed voor hebben met hun medemens noemen deze film auteuristisch en denken dat Fiorenza opzettelijk non- narratief bezig was. Ik geloof deze lieden echter niet. Ten eerste : waarom zou Fiorenza- die het nooit verder had gebracht dan assistent regisseur bij enkele c- films- zich in godesnaam voor een auteur houden, en ten tweede : let eens op die zgn. intelligente ( sic ) editing. Voorbeeld : een grietje wordt geslasht op n.b. het schijthuis van een stampvolle discotheek- moet je de deur maar op slot doen- , we horen hier vervolgens 15 minuten niets meer over . Let wel : die discotheek was stampvol en er was welgeteld 1 vrij damesschijthuis over, nobody gave a shit, letterlijk...pas de volgende ochtend ( ! ) komen wat schoonmakers langs, 2 maken en passant onder werktijd op het naastgelegen schijthuis een wippie , een cut later die echter wordt geacht continuiteit te suggereren horen we een gil, schijnbaar had het lijk op de plee ernaast ze gesommeerd om het was rustiger aan te doen ... hoe intelligent gemonteerd is dat allemaal?

Enfin, slechts 1 voorbeeld uit talloze volstrekt nergens op slaande sequenties die schijnbaar random aan elkaar zijn gemonteerd. Het leek nochtans aardig te beginnen als een neo noir/ giallo met een opgejaagde Cupisti gestalked door een gloved maniak , maar allengs ontaardt het tot volstrekt absurde bocht waarin de giallo elementen vrijwel geheel verdwijnen. Cupisti is hier de enige competente actrice, Suma bakt er geen hol van en wat Apollo Hatch- met brilletje en manke poot- hier doet was me al helemaal een raadsel, op de meest gekke momenten opduiken en met zijn manke poot om de haverklap zijn belagers eruit rennen, schijnbaar.

Toch een paar redeeming qualities : de sequentie in de eponieme bar als die klaarblijkelijk is overgenomen door het eighties lesbo punk circuit* en de oogballen in cocktailglazen rondgaan, en vooral de score die ver boven par is voor het genre, een betere film had verdiend.

De fotografie werd natuurlijk NIET verzorgd door de grote Tonino delli Colli, zoals sommige enthousiasten beweren, maar door Franco.

Opgenomen in Zürich, al heeft Fiorenza het allemaal zo ge-edit dat je volstrekt niet weet waar je bent.

Slechts geschikt voor mensen die overal auteurisme menen te kunnen bespeuren/ eighties lesbo punks die zich te goed doen aan oogbalcocktails cinema buffs.

* : frappant trouwens dat alle grietjes in een film met gay associaties er uit zien als lesbo's...al zien we weinig naakt behalve een verplichte douchescène met Suma.