Tussen 10 en 12 (2014)

Knappe maar zware film die op een genadeloze wijze onder je huid weet te kruipen en je voortdurend een ongemakkelijk gevoel bezorgd ondanks dat er eigenlijk niets gebeurd en er zelfs amper gesproken wordt. Een onderwerp als rouwverwerking is al zovaak op zoveel verschillende manieren uitgewerkt maar deze benadering was nieuw voor me. Bijna een wat Elephant achtige manier van personages volgen. Je weet als kijker (samen met de zoon des huizes en zijn vriendin) wat er aan de hand is maar de overige gezinsleden (vader en moeder, die we ook één voor één volgen in hun dagelijkse routine) nog niet en vervolgens maken we een tochtje achter in de politiewagen onderweg naar ze toe om het slechte nieuws te brengen, misschien vijf minuten aan film maar ze lijken een eeuwigheid te duren doordat we in de tussentijd enkel close ups van gezichten te zien krijgen die niet goed weten hoe ze moeten reageren op de hele situatie en wat ze moeten doen om troost te bieden. De sfeer is op die momenten zo enorm geladen dat ik af en toe mijn hoofd moest afwenden om er niet langer meer getuige van te hoeven zijn. Vooral de vriendin figuur heeft onmiddelijk je medeleven omdat ze in feite jou als kijker (buitenstaander) symboliseert. Haar uitbarsting op het einde (na een speelduur lang aan stilzwijgen) ging dan ook door merg en been. Prachtig!
Het heeft echter ook een bepaalde keerzijde voor me die ik niet helemaal kan plaatsen/verklaren behalve dat het me hoe langer het duurde ook behoorlijk loom maakte en de relatief korte speelduur veel langer aan deed voelen. Nog maar een halve dag later heb ik ook niet echt veel vat meer op die beschreven impact waardoor ik hem eerlijkheidsgehalve (nog) niet op het voetstuk van meesterwerk kan plaatsen ondanks dat mijn stukje dat misschien wel deed vermoeden, maar dat Hoogendoorn, zoals de kennisenkring van ons aller Verhoeven al voorspelde, een talent is moge duidelijk zijn. Ruw diamantje dit. (3,5*)

Zo, wat een debuut van Hoogendoorn! Dat belooft nog wat. Ijzersterke rol met name van de vriendin. 4☆

Geen verkeerd debuut nee. Vooral ijzersterk geacteerd, wat er samen met de statische, lange shots voor zorgt dat de pijn soms echt voelbaar is. De vader en de vriendin van de zoon sprongen er wat mij betreft uit.

Knap minimalistisch filmpje dus, al lag ik er ook weer niet helemaal ondersteboven van. Op audiovisueel vlak toch echt wat te kaal en flets naar mijn smaak. Maar wel 3*.

Een goede drama/familie film...

Prima en stille verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel een bekende acteurs...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Naar deze film was ik al een hele tijd benieuwd, en met dank aan uitzendinggemist.nl eindelijk kunnen zien. Prima rustige en redelijk minimalistische film die met weinig locaties de beladen sfeer goed weet neer te zetten. Er lijkt ogenschijnlijk weinig te gebeuren maar toch houdt het je aan de buis gekluisterd. Alleen de scene in het koerriersbedrijf vond ik net te lang duren, verder is het een prima debuut. 3,5*

Ik vind het een erg mooie, aangrijpende, kleine film. De stijl deed mij denken aan filmhuisfilms, wat ik positief vind. Het is een zwaar, emotioneel verhaal, op invoelbare en realistische wijze gebracht. Goed camera- en acteerwerk. De stilte die over de film heen hangt, is als een dreigende donderwolk. Ik voelde de zwaarmoedige sfeer zo intens. Ik vind het een erg trieste, sterke film. Knap debuut! 4*

Fantastische film. Ik hoorde destijds goede berichten maar zie hem pas zeveneneenhalf jaar nadat ik de film opnam op mijn TV-ontvanger. Jammer genoeg is deze van net na de instorting van de Nederlandse markt voor fysieke media en verscheen er nimmer een dvd of blu ray. En ik vraag me af waarom er geen opvolger is. Zelfs geen short. Als dat financieringsredenen heeft is dat een schandaal. Niets minder dan dat.

De film is een waarnemende film over extreem nieuws waardoor je leven in elkaar klapt en je leven net voor, tijdens en net na heet ontvangen van dat nieuws. We zien een gezin het nieuws ontvangen. Eerst de broer (en zijn vriendin) en daarna de vader en als laatste de moeder het verschrikkelijke bericht te horen. Zorgvuldige kaders en bijzonderder goede timing zorgt ervoor dat alledaags ogende scenes in de context hartverscheurend worden. Met ruimte voor detaillering als de zoon de de asbak leegt in het toilet en de vriendin die denkt dat dat niet goed is en de peuken er weer uithaalt of de lopende band met te sorteren post die bij de moeder gewoon door blijft draaien. Hoe de camera soms gepast afstand houdt en soms zelf haast intiem dichtbij komt. Hoe de film zich afspeelt op veelal inwisselbare plekken die gewoon doordraaien. De brug gaat open. De kapper knipt mensen. Er fietst iemand langs. De agent die het nieuws moet brengen vraagt aan zijn collega of hij het goed deed. De wereld stopt voor de hoofdpersonen, maar niet voor de rest van de wereld.

Ik heb een nieuwe favoriete Nederlandse film geloof ik.