Acciaio (2012)

Aardig.

Ik heb vaak wel een zwak voor deze films. Adolescenten volgen in een Italiaans kustplaatsje. Ik had de film alleen wat impressionistischer verwacht, meer gebruik makend van hun woonplaats maar ook die scenes worden veel te vroeg afgekapt.

Alessio's segment is daar vooral debet aan, al is het wel een oprecht personage. Al zorgt de industriële toon voor een troosteloos effect wat dus negatief werkt voor wat ik het attractiepunt van dit soort films vindt. Zijn geromantiseerde visie van de liefde en zijn grondige gevecht voor arbeiders is tekenend voor zijn personage maar out of place voor mijn preferenties.

Wel fijn verder, al vind ik Bellas Mariposas dan een veel effectievere prent. Al heeft het allemaal te maken met mijn verwachtingen, wat de film pretendeert en doet is gewoon erg solide.

Het boek was uiteindelijk vele malen beter, intenser, diepgaander en sterker.

De verfilming is slechts een paar aangeplakte fragmenten uit het boek, zodat het uiteindelijk toch nog een film van anderhalf uur kon worden. De twee actrices die Anna en Francesca spelen zijn bloedmooi en weten hier en daar nog voor de flow te zorgen... Beetje vervelen in Piombino, experimenteren, vluchten voor de drukkende thuissituatie en de eerste liefde.... opzich is dat nog wel goed te doen, maar nogmaals: Als je het boek gelezen hebt voelt het een beetje aan als los zand. Sterker nog, Silvia Avalone weet de lezer nog meer beelden te geven dan de film met zijn shots. Nu wil ik niet zeggen dat de film slecht is, maar toch mis je dan wel een hele hoop. Weet niet hoe ik dit zou ontvangen hebben als ik het boek niet had gelezen.

Het einde is in deze film ook iets te afgeraffeld.

Maargoed, nog wel het kijken waard... de twee meiden echter vind ik wel erg goed en passend bij mijn beeld die ik bij de personages in het boek had gevormd.

3,0*