Atarashii Kutsu wo Kawanakucha (2012)

Tja.

Volgens mij begin ik elke recensie van een recent Japans drama de laatste tijd op eenzelfde manier, maar er zit allemaal wat sleet op. Ook deze film ontsnapt er niet aan. De film kent ongetwijfeld enkele hoogtepunten, maar over het geheel gezien mist het toch weer wat.

Op zich is het altijd wel interessant om te zien wat een regisseur in een vreemd land ziet. Vaak hebben die er toch een wat andere kijk op. Parijs is me niet onbekend, maar Kitagawa doet er te weinig mee. Hij aapt iets teveel een Europese visie na, waardoor de film wat tussen schip en wal invalt. Ook het acteerwerk had iets beter gemogen, camerawerk schoot vooral iets tekort in het middendeel.

Naar het einde toe wordt het wel een stuk beter. Kitagawa die constant rond zonnetjes heendanst en speelt met lens flares, de muziek die iets beter aankomt en een aantal scenes (zoals bij de Pont Marie) die absoluut raak zijn.

Maar het is weer een film van bijna twee uur en dan kan je er zeker van zijn dat ze het hoge niveau nooit aanhouden. Met pieken is dit een erg mooi drama, maar wat ertussenzit is gewoon wat te doorsnee. Moet korter, trager en terug wat puurder. Maar Kitagawa weet het laatste half uur toch wel de meubelen te redden, eindscene is er gelukkig ook volledig op.

3.5*

Geen onaardig filmpje dat qua sfeer mij af en toe deed denken aan Before Sunrise (1995) dat zich in Wenen afspeelde. De film begon goed maar bij het nogal saaie ietwat dramatische middengedeelte dwaalden mijn gedachten soms behoorlijk af. Dat duurde mij een beetje te lang. Deze film moest het van mij ook voornamelijk hebben van het gedeelte wat zich in de straten van Parijs en op de Seine afspeelde. Dat vond ik erg mooi. Ook het einde trouwens hoewel dat toch wel enigszins voorspelbaar was.

3,5*