Na Wylot (1973)

deze titel stond al heel lang op mijn lijstje, en het Kinopolska DVD-boxje al heel lang in de kast, met hoge verwachtingen dus, maar toch, als ik geweten hoe briljant deze ontdekking weer is, had ik em veel eerder uit de kast gepakt!

De aanpak is zeer experimenteel, op elk vlak, maar met name ook narratief en wat betreft de geluidsband. En weet daarmee tot de essentie door te dringen van twee personages die zichzelf buiten de maatschappij gesloten voelen en uiteindelijk zichzelf dan ook maar geheel buiten de maatschappij plaatsen. Dit wordt niet verteld, maar duidelijker heb ik het toch niet echt eerder gezien in een film.

Qua vormgeving is het zeer expressionistisch. soms met elementen van stomme cinema, soms met heel kinetisch editing (deed me ook aan Svankmajer denken). De bijna cinema verité blik op een groep losers (aan het begin) deed me denken aan regisseurs als Korine, Tarr, Aristakian, misschien ook Herzog. Framing is af en toe best radicaal ook. Er is een scene dat de cameraman opeens een ommetje gaat maken om dan toch weer bij de protagonisten terug te komen... met veel vaart val je van de ene verbazing in de ander. Alleen bij het stuk in de rechtszaal tegen het einde lijkt er, geheel passend, wat rust te ontstaan. Maar dan worden er juist weer de meest interessante dingen met framing gedaan. Dit is mijn soort cinema!

Verrassend hoog cijfer hoor. Waarschijnlijk ben ik met mijn cijfer wat te streng geweest, maar hoewel ik Królikiewicz hoog heb zitten, heb ik niet die film gezien waar alles klopt. Deze en Dancing Hawk zou ik echter nog weleens willen herzien (wat er uiteraard nooit van gaat komen).

Audio-visuele cinema in optima forma. Zowel qua geluid maar vooral beeldend krijg je

heerlijke, effectieve kunstgrepen voorgeschoteld. Elke scene heeft wel iets speciaals,

die je uiteindelijk als slotakkoord naar de rechtszaal brengen waarbij wat subtieler

ook heerlijke visuele foefjes worden uitgehaald. De in beeld gebrachte situaties zijn zeer

uiteenlopend en verschillend met alle juweeltjes op zich, met als constante factor een

indringende sfeer waarbij de regisseur aldoor een combinatie weet te vinden tussen

naargeestige somberheid en kunstzinnige schoonheid. Zo zie ik een film graag, om mee

aldoor verbluft te worden door eigenzinnig filmisch vernuft.

Komt uit bij Radiance in augustus