La Vie de Bohème (1945)

Er bestaan er meerdere van : verfilmingen van la vie de bohème...die van Kaurismäki is nu ongetwijfeld de gekendste, maar er is ook deze- tamelijk vergeten- antipode ervan, vervaardigd door auteur l'herbier. Gebaseerd dus niet op de Puccini opera maar op het werk van Murger, dat tegenwoordig eigenlijk nog slechts gekend is vanwege die opera.

Een film uit oorlogstijd maar niet uit 45 : dat jaar kwam hij uit ja, maar werd geschoten in 43. Door problemen met de montage en allicht politieke troebelen duurde het 2 jaar voor hij werd vertoond. Een film derhalve uit dezelfde periode als LEDP en tevens een melodrama bijna in dezelfde tijd spelend, de geschiedenis heeft de voorkeur gegeven aan de eerste van Carné en deze genegeerd, gelet op de gedateerdheid ervan niet zo vreemd.

Dit ondanks de decors van de gekende Wakhevitch die door de pundits worden geroemd als geslaagde evocatie van 19-e eeuws Parijs, daar waar de film werd opgenomen in de Victorine studio's in Nice. Wat de Italiaanse bijdrage hier geweest zou zijn, is me verder ongekend.

Zoals ik al zei is er lang geklooid met de editing, het verbaast ons dan ook niet dat deze wat vreemd overkomt zeker voor een film uit die tijd, komt erg fragmentarisch over en was wat dat betreft zijn tijd- wie weet onbedoeld- vooruit. De regisseur trachtte een duidelijke vorm te bewaren door de film in 4 aktes/ hoofdstukken onder te verdelen aan de hand van- origineel- de 4 seizoenen te beginnen met de lente, deze jaargetijden worden verrassenderwijs ook ingeluid met vallende blaadjes, sneeuw, enz. De betekenis ervan is duidelijk en loopt parallel aan de wederwaardigheden van de bohémiens, meer bepaald de gedoemde amour fou tussen Rodolphe/ Jourdan en Mimi/ Petit.

Die laatste vaak bekritiseerd, niet omdat ze het zo heel slecht doet maar vanwege te oud, en idd. zou iemand als Micheline Presle met wie Jourdan ( die jullie ook kennen uit octopusssy...)- verder een logische keus als de jeune premier- dat jaar ook speelde in Felicie Nanteuil, een betere keus zijn geweest. Verder een tamelijk- nu - ongekende cast , met de prominentste bijrollen voor Salou als de bohémien- filosoof, Delair- Clouzot in een standaardrol als hyperactief vriendinnetje van Mimi, en Pascal als Musette.

Die laatste ook als enige zingend in beeld- overdubd- wat tamelijk vreemd is in een verhaal dat iedereen als opera het gekendst is en wat magertjes, wel horen we de muziek van Puccini steeds op de achtergrond. Dankzij die opera hoeven we het niet over de algemeen gekende inhoud te hebben en hoe het afloopt weet een kind. Opvallendste sequentie ongetwijfeld die waarin de 2 jonggelieven hun amour fou beginnen in de tovertuin die het Luxembourg voor hen is geworden, in Hollywood romance stijl. Maar de speelduur die nogal royaal is bevat ook veel ruimte voor schijnbaar overbodige flauwekul en comic relief, zoals de running gag met de uitvinder van de Saxofoon ( weet je hoe die heette ?)

Zo komen we op wat nu wel het zwakste punt is van de film: de algehele gedateerde sfeer ervan, zowel de joligheid in het begin, de romance daarna en het hysterische melodrama op het eind komen nu hopeloos stoffig en retorisch over, om niet te zeggen ronduit kneuterig. Dit ondanks het dynamische camerawerk zeker in het begin, als de film nog om aan te zien is komt dit puur door de visuals.

Liefhebbers van ouwerwets melodrama kunnen dit zo nodig zelf beoordelen dankzij de Franse DVD zonder subs, resp. de rip met fansubs.