Chi Lavora È Perduto (1963)

Is het echt waar, is dit legendarische bijna debuut van Brass hier toegevoegd? Nee, dat kan niet waar zijn...waarschijnlijk zit ik weer te spacen in mijn eigen droomwereldje en zie ik de wensdroom van een intens gefrustreerde en wanhopige stakker. Geeft niet: it is a happiness to wonder, it is a happiness to dream.

Terzake: NV geinspireerde gogardiaanse film over een laat adolescerende anti-held die ons met zijn moeilijk te volgen hersenspinsels practisch continu als voice-over begeleidt, waarbij moeilijk valt uit te maken wat fictie en wat realiteit is. Bonifacio is iig een beroepswerkloze tekenaar die zijn leegloperij beschouwt als een daad van verzet tegen klerikaal-fasjisme en kapitalistiese uitbuiting. Uiteraard is hij lid van de PCI en beschikt hij over een Bertoluccineske mentor, die echter mal geworden is. We krijgen ook door waarom: de helden zijn verminkt door de strijd tegen het fasjisme met de partizanen, de anti-held is psychisch verminkt door zijn klerikaal-fasjistiese opvoeding.

In NV stijl krijgen we ook een anti-love story te zien waarbij Brass de toenmalige kijkertjes choqueerde door de abortus kwestie aan te snijden. Nog gekker: de censor dwong Brass zelfs om de hele titel van de film te wijzigen !

Uiteraard is er in deze film uit 63 weinig sofcore te bespeuren, maar Tinto heeft zoveel aandacht voor jongedames aan het strand als mogelijk is. Ook vooruitlopend op de latere exploitant is de scene in het dolhuis en eentje waar een stoet lammen, blinden en melaatsen op het strand voorbij trekt.

De decoupage werd verzorgd door Brass zelf en kan zelfs naar NV begrippen experimenteel voor die tijd worden genoemd.

De film besluit dan met het geluid van een sirene en het obligate citaat: Arbeit macht Frei.