Lo Chiamavano Tresette... Giocava Sempre col Morto (1973)

Ze bestaan : films waarin Rosalba Neri een ....snorretje draagt. Zoals beneden zo boven, dus dat lijkt me verder geen probleem : waxen en aan de slag. Wel een probleem is dat Neri hier maar een minuut of 5 in beeld is.

Het betreft hier zoals u begrijpt een van de talloze post Trinita westernkluchten, de titel zegt al genoeg. De film richt zich duidelijk op de jongsten, de bodycount bedraagt welgeteld 0. Wel worden we doodgegooid met tig flauwiteiten, de meesten weinig geslaagd maar af en toe zitten er aardige vondsten in. Meer bepaald de running gag met de meta- muziekdoos waar Tresette- Hilton mee rondbanjert, die uiterst polyvalent is en ook als o.a. machinegeweer kan dienen, doorheen de film echter continu als folterwerktuig fungeert voor de arme Norton- Spirito, wie in het begin reeds de kleren van het lijf worden geschoten door zijn doodsvijand Hilton. Het begin van een hele reeks beproevingen voor deze in het zwart gehulde stakker.

Meer bestemd voor binnenlandse consumptie was het geintje om de bendes waarmee Hilton en zijn buddy Huerta geconfronteerd worden steeds een ander dialect te laten spreken : eerst de Sicilianen van Borghese en Neri, later Napolitanen, Sarden, Baresen en tenslotte Romeinen in monnikspij olv. Nello Pazzafini.

Merendeels echter is dit te flauw voor woorden, nog kinderachtiger vaak dan Franco en Ciccio. Alles eindigt dan ook met een confrontatie tussen Goed en Kwaad die wordt uitgevochten per...taart. Het Kwaad wordt trouwens vertegenwoordigd door bankier D 'Orsi en zijn lieftallige compane Galli.

Hilton en Carnimeo gingen nog even verder met de tresette saga, die echter stierf met de rest van het subgenre.

De score van Nicolai met oa een tango was wel aanstekelijk overigens. Cameravoering werd geleverd door Stelvio Massi.

Er is een goede DVD uit in IT zonder onderschriften wederom, al zal er ook niet teveel vraag naar zijn.

Vanmiddag hier de Amerikaanse dvd van bekeken in redelijk goede kwaliteit.

Mijn persoonlijke Spaghetti western favoriet Hilton ditmaal in de rol van Tresette, hoewel hij, volledig in het zwart gekleed, er precies hetzelfde uitziet als toen hij Sartana, of Alleluja speelde. Echter met dit verschil dat het karakter én de gehele film nóg meliger en kinderachtiger zijn.

Waren de Alleluja films telkens al op het randje, deze Tresette film is de gehele speelduur er volledig over. Film is dan ook totaal niet serieus te nemen, verwacht geen gewelddadige shoot-outs etc. want die zitten er totaal niet in, wat je wel krijgt zijn over the top knokpartijen en tegen het eind zelfs een taartgevecht in een bakkerij.

Verder is de running gag dat een gunslinger en tevens aartsrivaal van Tresette telkens weer opduikt en op een zo'n gênant mogelijke manier het onder spit delft, waarbij Tresette vaak van flauwigheden en trucjes gebruik maakt. Denk hierbij bv. aan een bokshandschoen die plotseling uit een kistje gesprongen komt en midden in de tronie van de bewuste gunslinger belandt.

Verder wordt Hilton in deze film gekoppeld aan een sidekick, gespeeld door Cris Huerta, waarbij deze laatste met zijn gezette bouw en boertige manier van doen, sterk afsteekt bij de veel slickere en handige Hilton, wat een aardig contrast geeft.

Ik herkende trouwens zeer veel bijrolspelers uit Spencer/Hill films, niet zo gek wanneer je bedenkt dat hier dezelfde soort van knokpartijen in zitten, maar dan zo mogelijk nog meliger.

Verwacht geen spannende film, want daar is het allemaal veelte flauw en kinderachtig voor, maar op zich was het hier en daar wel geinig en Hilton kan nou eenmaal bij mij niet heel veel fout doen.

Met moeite een mager zesje, ofwel drie sterren.