Hail (2011)

Matige film over een man die zijn leven weer op de rails probeert te zetten nadat hij uit de gevangenis komt. Gezien op het filmfestival inclusief interview met de maker. De eerste helft is documentaire achtig en saai. De tweede helft is meer psychedelisch, abstract en gewelddadig.

De tweede helft komt ook eigenlijk als een verrassing, want in de eerste helft is er niets wat er op wijst dat hij zo gaat eindigen. Het breekt dan weliswaar wel de saaiheid, maar om nou te zeggen dat de film daarmee vooruit gaat. Wel een mooi shot van een (dood !) paard dat uit een vliegtuig gegooid wordt en gevolgd wordt door skydivers. Dat is wel iets om deze film te gaan bekijken. Heel bijzonder!

Verder is het camerawerk, zeker in de bioscoop, zwaar irritant. Misschien was de cameraman blind. Hij had in ieder geval erg veel moeite om scherp te stellen, en meestal lukte dat dan ook niet. Bovendien was de camera vaak ook belachelijk ver ingezoemd. Of werd er mogelijk zelfs een macrolens gebruikt, wat de onscherpte dan wel verklaart. Want scherpstellen op een bewegend voorwerp is erg lastig met een macrolens.

Maar zelfs een breed shot van de zee, waar verder niets gebeurt, kon kennelijk nog niet met een statief. Waardoor de horizon constant irritant beweegt.

Reinbo noemt dat "fantastisch mooie cinematografie". Ik ben eerder geneigd om het amateuristisch prutswerk te noemen. Maar smaken verschillen wellicht.

Nee, deze film is niet voor herhaling vatbaar.

Een tikkende tijdbom, deze Hail. De film neemt uitgebreid de tijd om zich in je te nestelen en ontaard tijdens het laatste halfuur in een waanzinnig stukje compromisloze cinema dat nog het meest aan een combinatie van Seul Contre Tous en Red, White & Blue doet denken. Machtig sounddesign (behoorlijk luid ook) en een manische brei van abstracte beelden die de gemoedstoestand van Dan uitstralen zijn het ijzingwekkende gevolg van het functionele, maar relatief tamme eerste uur.

Erg indrukwekkend. Nogal wat beklijvende beelden ook, zoals het paard en enkele out of focus shots die zoals gezegd soms ook wat aan een Grandrieux doen denken. Het is in ieder geval niet moeilijk te raden waar Courtin-Wilson zijn inspiraties vandaan heeft.

Opbouw had misschien net wat korter gemogen, want hoewel allesbehalve slecht steekt het wel een beetje af tegen de vernietigende finale. Maar dat was ook de bedoeling waarschijnlijk. Hoe dan ook een geweldig intens drama. 4*.