Gandu (2010)

Die Gaspard Noe-vergelijking heeft heeft waarschijnlijk veel te maken met de neiging tot choqueren. En met drugs als belangrijk thema. Verwacht geen visuele tour de force als pakweg Enter The Void. Zover is de regisseur (nog lang) niet.

Gandu is een kleine, erg provocatieve film. Misschien wel een middelvinger naar Bollywood. Een rauwe schets van een rapper die groot wil worden maar feitelijk in een hopeloze wereld leeft. Omgeven door mensen die de hoop hebben opgegeven, door prostitutie en drugs. Met zeer explicitie seksscenes die in India niet door de censuur kwamen. Meer een sfeerschets dan een verhaal. Qua vorm vol met ideeén, zowel visueel als inhoudelijk. Zo wordt het verhaal af en toe onderbroken door interviews met (willekeurige?) mensen over de thema's van de film samengevat in één enkel woord. Is het een hiphopmusical in de zin dat er regelmatig een rapnummer voorbij komt dat naadloos in het filmverloop past. De film is in grotendeels in zwartwit, maar speelt af en toe met kleur. Verder freezeframes, teksten door het beeld, ritmische montage of juist statische beelden, extreme close ups en nog veel meer.

Gandu is een boeiend geheel maar vliegt ook regelmatig finaal uit de bocht en vervalt af en toe tot nogal holle provocatie. En het is vooral in de tweede helft nogal zelfbewust, dat moet je kunnen hebben.

Ik hou het voorlopig op 3.0* maar de film wordt een tijdje nadat ik hem zag wel wat beter in mijn hoofd. Misschien komt er nog eens een halfje bij.

Vette film! Uit India nog wel, wie had dat nou gedacht?

Ik, als multiculturele dvd-verzamelaar kijk graag dingen uit andere landen en inmiddels mogen er al genoeg landen deel uit maken van mijn dvd-verzameling en is het altijd leuk om verschillende onderwerpen (actie, horror, drama, indie, vage films, drugsfilms of misschien zelfs Science Fiction) (ver) buiten Hollywood te ontdekken. Alleen India ontbrak... ik bleef maar zoeken naar een Indiase film met een interessant onderwerp, maar wat je 9,9 van de 10 keer tegenkomt is, in het begin nog wel een interessant onderwerp, maar wanneer je weer voor de zoveelste keer ondekt dat ze daar weer een zooi ONGELOFELIJK slappe, zoete, zeikerige, irritante musicals hebben tussen gekwakt (ik noem het gewoon roggelen in een bord eten) haak je weer flink af. Vaak ook op een jaren 50 wijze gefilmd als je even een kijkje neemt op Youtube, bloedirritant acteerwerk, en ik heb het dan nog wel eens volgehouden om een sort-of Spionagefilm van 180 minuten (ja, wat wil je anders als er zoveel tijd over moet blijven voor dat gejodel en toneelspelletjes) in delen te bekijken wat begint met een James Bond kunst intro met dansende dames, nou meid, hoe verzin je het! Met ook nog een bloedirritante gitaarmuziek die lijkt weg te zijn gelopen uit een goedkope jaren 60 spionageserie, en dat voor een film uit 2005. Verder zie ik ook erg veel exacte kopieën van Amerikaanse films/onderwerpen, of gewoon alleen maar jatwerk. (De naam Bollywood komt ook ergens vandaan) Steeds niet opgegeven want er zou toch wel ergens een Indiase film zijn die niet zo bloedirritant is als al dat muffe flutzooi wat ik ben tegengekomen, en dan, met dit alles, durven ze nog te beweren dat India het grootste filmindustrie ter wereld heeft. Hahahahahaha!

Zo even op de Gandu-wijze mijn frustraties eruitgooien die ik heb opgelopen tijdens mijn zoektocht naar een echte Indiase film. Maar dan lijkt er toch nog wel een beetje hoop te zijn. Zo valt mijn oog op Gandu; vergelijkbaar met Enter the Void? Bizar? Middelvinger naar Bollywood? En zelfs ook nog verboden in het eigen land? (Ja, wat wil je als je alleen maar films gewend bent waar je over het algemeen de diarree van krijgt) Hebben!! En inderdaad, dit is toch wel even een hele aparte kijkervaring... Wat voor genre ik er aan kan koppelen weet ik nog steeds niet...

Gandu is een onsuccesvolle amateurrapper in Calcutta, die, in plaats van dat er om de zoveel tijd een musical ingekwakt word waarvoor je je hele gebid voor moet laten behandelen bij de tandarts, er nog wel even een stevig rapje uitgooit met harde teksten. Al zou je haast denken dat het gewoon Rock-muziek is, want van een beatbox is geen sprake. Dat hij gefrustreerd word is al duidelijk genoeg, want het is een pessimist bij het leven (wat wil je ook als je in zo'n gore uithoek van de stad woont). Op de Larry Clark-toer kijkt ie een beetje porno, rukt zich wat af, laat zijn maagdelijke stoerigheid steeds de boventoon spreken en hangt wat rond met de optimistische fiets-taxichauffeur Riksja, die ook de blote tieten-verhalen naar zijn oren geslingerd krijgt en waar hij zo zijn jointjes, en naderhand wat crack mee rookt midden op een spoorweg, en verder verveeld, verveeld en nog eens verveeld. Zijn moeder haat hij intens, zeker om haar nieuwe vriend. Afijn, een niet zo'n rooskleurig leven zeg maar.

Komt daar hoop in of een beetje zonlicht? Nee! Alhoewel.. toch wel een klein beetje nadat hij eindelijk een keer van bil is gegaan.

Het verhaal is gewoon overduidelijk uitzichtloos, en Gandu zakt steeds verder in een neerwaardse spiraal en dat wordt ook op een hele creative wijze neergezet met het vele gespeel van shots, cuts en de zwartwit montage, en kleur, bij een ongecensureerde scene, waar India vast erg van geschrokken is. Soundtrack was goed! Verder ook veel grimmige en broeierige beelden van Calcutta, en hier en daar wat onderhuidse humor. Het trippy-sfeer is vaak ook erg goed aanvoelbaar en die crack-trips die Gandu had waren erg creepy. En of je dit nou werkelijk een vergelijking met Enter the Void kan noemen... Trainspotting kom ik er ook in tegen en wat elementjes van Larry Clark.

Erg toffe film. India moet dit vaker doen. Het feit dat deze al verboden is in eigen land zegt toch echt wel iets over dat die Indiazen gewoon totaal geen smaak hebben of misschien wel xenofobisch zijn voor films waar eens eventueel andere muziek (of geen muziek) in word gebruikt ipv steeds weer die smartlappenmuziek. Fuck Bollywood!

4,5*

Fijn.

Inderdaad leuk om te zien dat alternatief Indië eindelijk ook wat aandacht krijgt. Lange tijd verscholen gezeten achter Bollywood en klassieke arthouse, maar via wegen als Netflix (die hierin waarschijnlijk vooral goedkoop vulsel zien, maar dat deert mij verder niet) toch eenvoudig beschikbaar.

De link naar Noé vind ik eerder iets dat van een DVD-hoesje komt. Leuk om het alsnog aan de man te brengen, maar echt inhoudelijk is zo'n oneliner niet. Kon in Gandu niet echt veel van Noé herkennen, al zag ik duidelijk wel een positievere film dan de mensen hierboven. Sowieso geen neerwaartse spiraal, integendeel zelfs. Gandu evolueert van loner/loser naar iemand die het geluk aan z'n kant krijgt.

't Is wel een beetje een "pretty fly for a hindu guy" figuur. Graag stoeren willen doen, maar veel meer dan een posertje is het niet. De link met Bollywood zit nog wel in de plaats die de muziek inneemt in de film, maar in plaats van het jolige Bollywood gejodel krijgen we hier eerder punk met wat hiphop invloeden.

Veel narratief is er niet, ook visueel wordt er redelijk veel geklooid met editing, fijne zwart/wit beelden en wat shockerende kleurstukjes tussendoor. Credits die pas na 60 minuten vol over het scherm gegooid worden en teksten die vol in beeld mee de visuele beeldtaal versterken. 't Is een film van een aantal jonge mensen die vermoed ik minder inspelen op de negativiteit die er soms te zien is en meer op de vorm mikken. Begon wat taai, maar het laatste half uur werkte de flow van deze film wonderwel en werd het eigenlijk steeds beter.

Gewoon fijn dit soort films, de rest van Mukherjee krijgt ook zeker nog een kans.

3.5*

Pas mijn derde film uit India, maar heel wat anders dan die andere twee (uit Bollywood en Tollywood). Zwart-wit, behoorlijk gestileerd, en rauwe muziek. De basis is gitaar, met daaroverheen rap. Nu vind ik rap in andere talen dan Engels (ook op de Jeugd en de Huilende Rappers na dan) meestal vrij suf en semi-stoer klinken. Dat is hier toch ook wel het geval, maar het stoort uiteindelijk niet zo erg als gevreesd. Misschien ook omdat de gitaren erg fijn zagen.

Het verhaal is erg vaag, en het grootste probleem van deze film wordt gevormd door enkele tussenstukken die nauwelijks weten te boeien. Uiteindelijk dus een maar half geslaagd experiment, wat ik normaal 2,5* zou uitdelen, maar vanwege de durf van de film (zeker in zo'n land) doe ik er toch een halfje bovenop. 3* dus.

Ik heb het gevoel dat ik iets gemist heb tijdens het kijken van deze film, wat weet ik niet maar het kwam op mij over als een onsamenhangend geheel zonder doel. Het enige waar de film deze minimale voldoende aan te danken heeft is zijn de visuele kwaliteiten, de combinatie tussen de soms grauwe en soms vrolijke scenes is sterk en de (rap)muziek voegt hier daadwerkelijk wat aan toe. Met de sfeer in de film is zodoende niks mis maar het diende echter nergens voor.

Zeer bizarre en op vlak van het plot een chaotische trip. Visueel heeft de film wel wat te bieden met een strak tempo, de vele beats (letterlijk zelfs) en de split screens. Provocerend ook bij momenten in het traditionele sex, drugs en rock & roll. Beetje platvloers ook met wat opruiende taal en sexscènes die op zich weinig toevoegden. Maar al bij al op technisch vlak meer dan verdienstelijk.

Waar ik me meer aan ergerde was het afwezige plot, of ik kon het moeilijk ontwarren in de chaos door. Ik mist ook een doel of een richting waarheen de regisseur heen wou. Wat is zijn beweegreden? Onsamenhangende film waarbij Mukherjee best nog wat progressie kan in maken.