Cortigiana di Babilonia (1954)

Ze heeft soort van echt bestaan : Semiramis,...historici althans menen dat deze figuur teruggaat op de Assyrische koningin Shammuramat, die touwens even voor 800 BC zou hebben geregeerd, terwijl de film in de achtste eeuw BC zou moeten spelen. Er zijn heel veel Assyrische koningen- duh- met Assur in hun naam, Assurbanipal is wellicht de gekendste, en ging de geschiedenis in als Sardanapulus. Of liever: de legende, net als Semiramis . Met historische accuratesse heeft dit natuurlijk geen hol te maken, maar dat verwacht je hopelijk ook niet als je een peplum gaat kijken.

Dat we hier te maken hebben met a-historische camp kunnen we reeds afleiden uit de casting van ginger Rhonda Fleming , die niet meteen geloofwaardig is als Babylonische geitenhoedster. Haar love interest hier is Montalban als Amal, dappere Babylonische krijger die gezworen heeft zijn land van de walgelijke tiran Assur te bevrijden. Dat lezen jullie goed geeks : lang voor Khan was Montalban nog een actieheld, de kenners/ liefhebbers net als Fleming ook gekend uit noirs en westerns. De casting van 2 nog niet geheel in Hollywood uitgerangeerde en enigszins gerespecteerde acteurs doet vermoeden dat het hier een productie betreft met meer budget dan gebruikelijk bij vele latere pepla, kwam ook vrij vroeg nog voor het ontstaan van een hele peplumindustrie in Italie. De decoratie hier is duidelijk exuberanter dan in de doorsnee genreproducten, al slaat deze historisch gesproken natuurlijk ook weer nergens op. Bij voorbeeld : zo bleek men in Babylon voor 700 BC reeds volledig de klassieke bouwstijl te beheersen, waarvan we altijd meenden te weten dat deze pas in de Griekse tempels en Romeinse overheidsgebouwen werd geperfectioneerd...dat komt simpelweg omdat de makers hier doodleuk enkele restanten van de beruchte neo- klassieke misbaksels uit de tijd van Mussolini als decors gebruikten.

Camp in optima forma dus en wel amusant, het verhaal volgt natuurlijk het gekende stramien waarin het liefdeskoppel alle hindernissen en booswichten overwint, de voornaamste booswicht van dienst is hier niet zozeer de onnozele Assur- Lupi maar eerder de perfide adviseur Sibari, vertolkt door de gerespecteerde karakteracteur Carlo Ninchi. Bitch van dienst is Tamara Lees als Lisia, ex- favoriete van Assur en jaloers op Fleming.

Hoogtepunten uit de film zijn de Salomé dansjes van de fitte Fleming ter ere van Astarte- ja meerdere- en het onvermijdelijke krokodillengevecht van Montalban. Hij werd wel een beetje geholpen door het feit dat de krokodillen in de vijver waren opgezet...ik ben een opgezette krokodillen cinema buff, dus voor mij was dit feest.

In zijn algehele verdwazing dus tamelijk amusant, misschien iets te grotesk voor de genreliefhebbers. Ik zag een tv- rip in goede kwaliteit, maar ik weet niet of hij op een fatsoenlijke DVD verkrijgbaar is. Wie wel iets weet : gooi het in de groep.

Fotografie Pogany in kekke, bonte kleurtjes en dik aangezette score Renzo Rossellini, zoals het hoort.