La Morte è di Moda (1989)

Er bestaan er aardig wat van : rampzalig slechte eighties gialli...deze behoort helaas tot die categorie en biedt vrijwel niets van wat de genre tifosi verwachten/ eisen.
Het betreft zoals hierboven door Bungel reeds gesuggereerd een zgn. psychologische thriller van het " hoe krijgen wij de getuige knettergek" type, sowieso niet mijn favoriet en hooguit de moeite als cast en crew enigszins van niveau zijn, wat hier verre van het geval is. Die ouwe Franciosa zakte wel dieper en dieper, verzorgt hier als inspecteur samen met de verplichte domme sidekick voor de "comic " relief, houdt zich liever bezig met vissen en besluit ook met een flauw grapje daaromtrent.
Protagoniste Leopard is niet eens overdreven lekker en bakt er niets van, rampzalig genoeg blijkt ze niet eens een lingerie model te zijn maar rond te paraderen op de catwalk in haute couture- die modesetting is een eerbetoon aan de Bava traditie, maar de stijl van de grootmeester ontbreekt hier geheel.
Na de "moord " die wij als kijkers niet zien volgt een variant op het whodunnit procédé met de nodige red herrings en te opzichtig verdachten, hier in de eerste plaats O'Keeffe als psychiater die er uit ziet als een nineties soap dokter en anno 89 nog heilig gelooft in de helende krachten van hypnose als was het 1889...goed, er zitten wat giallo- style sequenties in waarin we POV de aanstaande slachtoffers stalken, maar de slashings die volgen zijn vrijwel geheel off-screen en sowieso schaars. No gore, no sleaze ook.
Alles besluit dan met de dader uit de hoge hoed- wie een beetje thuis is in het genre zal gekozen hebben uit 2 kandidaten. Goed, ik gokte op de verkeerde. Waarna de genreconforme absurde uitleg volgt : Gloria nam het misdrijf waar dankzij haar hoge paranormale begaafdheid en kon dankzij die gevoeligheid een 30 jaar oude moord "zien " via de "vibraties " -sic- uit een andere dimensie ! Hoe verzin je het.
Dit slaapmiddel dat slechts voer is voor verdwaasde completisten en in Japan met engelse dubs werd uitgebracht, werd ook nog eens voorzien van een afschuwelijke titlesong, en tussendoor wat diëgetische Verdi.