Libido (1965)

Heb de originele poster gevonden.

Mooi ! Briljante klassieker, briljante poster. Ik heb begrepen dat veel mensen de onlangs uitgebrachte DVD- de eerste release op dat formaat ooit zelfs- van cinekult al hebben, maar misschien wist niet iedereen dattie geen Engelse subs heeft...geeft niet, wijst zich vanzelf.

Dit giallo meesterwerk van Gastaldi de legendarische scenarist heeft naar genrebegrippen veel functionele dialoog en een volkomen coherent plot, en behoort in dat opzicht zeker tot de beste gialli überhaupt. Bovendien is de protagonist een 24-jarige, debuterende Giannini !

Hij speelt hier een 20-jarige knaap die vlak voor zijn meerderjarigheid een soort rite de passage moet ondergaan: de confrontatie met zijn hierboven beschreven jeugdtrauma, een afsluiting van zijn therapie want de arme stakker- impotent, melancholisch, latent homosexueel en behept met zo'n beetje alle mogelijke trauma's - heeft zijn jeugd doorgebracht in dolhuizen.

Deze therapeutische reis was mede een ideetje van curator Pignozzi aka Alan Collins, die om de lat nog wat hoger te leggen ook zijn blonde vriendinnetje heeft meegenomen, een echte bimbo die natuurlijk Brigitte heet en wordt gespeeld door mevr. Gastaldi die de jongeman per ongeluk of expres voortdurend cockteast...dat ze als twee druppels op het hoertje lijkt dat door papa werd afgeslacht terwijl zijn zoontje toekeek, spreekt voor zich. De intrige volgt een spoor dat nog een miljoen keer is gevolgd, maar zit toch net iets anders in elkaar dan je zou verwachten, of althans ik verwachtte, net..

De 3 genoemden zijn samen met Boschero die het vriendinnetje van Giannini speelt ( maar waarom heeft een impotente erfgenaam eigenlijk een vriendinnetje ? ) de enige acteurs in deze film die zich vrijwel geheel op 1 locatie afspeelt, een mysterieus landhuis aan de zgn. Bretonse kust, die overduidelijk niet Bretons is overigens. De namen zijn dan ook Frans, papa heette - hou je vast- Georges Corot ! Roept bedoelde associaties op.

Fotografisch vond ik dit dan niet 1 van de beste gialli, niet van Bava niveau en met een absurde hoeveelheid aan extreme close-ups, wat verwacht je in Italiaanse genrecinema...maar dan nog boven par in het genre, begrijp me niet verkeerd.

Dit alles werd voorzien van een geslaagde score door Rustichelli, terwijl deze in een paar weken gedraaide film naar een idee van n.b. mevr Gastaldi wordt ingeluid door een citaat over sexuele stoornissen van de aartsvader van de absurde genrecinema: Sigmund Freud. Let ook op die fetish !

Vroege giallo. De intro start met een lange quote van Freud en dan weet je al meteen waarover het zal gaan. Trauma, schuldgevoelens, seksuele repressie. Het basisidee van deze film kwam van de echtgenote van de regisseur, Mara Maryl, die hier ook een rol voor zich neemt. Het ziet er low budget uit maar de film doet zijn voordeel met de mooie locaties (kasteel, kliffen). Mooie b&w fotografie. De acteerprestaties zijn ok. De score met dat orgeltje is een beetje cheesy en geeft zoveel jaren later onmiddellijk een camp gevoel. Het script bevat voldoende pit om de aandacht gaande te houden met een aantal twists. Fascinerend werkje.