Las Viboras Cambian de Piel (1974)

Ze bestaan : met chili gekruide spaghetti's...dat wil zeggen een chili western gebaseerd op de Europese modellen. Heel veel zijn er bij mijn weten niet van, althans vergeleken met de gigantische output aan klassiek en autochtoon geinspireerde chili westerns uit de jaren 50/60. Rivero is de westernkenners ook vertrouwd dankzij rio lobo, regisseur Cardona jr. behoeft bij de cult buffs ook geen introductie.

Die laatste staat garant voor de mij dierbare trashvalues, die zich hier echter helaas overwegend manifesteren op komische wijze. Jazeker : het overgrote deel van de film blijkt gewoon een Trinita geinspireerde klucht te zijn, met Rivero als een soort autoparodistische vrouwenmagneet en bon vivant, die zich uit verveling aansluit bij Guerra en Armendariz. Die laatste 2 zouden voor de serieuze noot moeten zorgen, bezig als ze immers zijn met een heuse wraakmissie, waarvan sheriff Bulnes het slachtoffer zou moeten worden.

Ook deze missie echter lijkt in het begin eerder komisch te zijn, en in plaats van revolvers zijn vuisten hier het voornaamste wapentuig, bij voorkeur gebruikt in saloons en bordelen allicht. Die laatstgenoemde locatie zorgt zelfs voor wat sleaze als Rivero- helaas gays- zijn potje strippoker wint tegen een stel hoertjes. Nog wat meer tongue in cheek humor : de "padre "wordt hier gespeeld door Cardona's vader en collega, in gezelschap van collega Urueta. De jolijt wordt slechts even onderbroken door welgeteld 1 shoot out die op zich niets voorstelt, maar wel resulteert in de waarschijnlijk meest gory sterfscène uit de westerncanon tot dan toe.

Pas in het laatste kwartier ongeveer slaat de sfeer volledig om, en is het Peckinpah wild bunch/ Alfredo Garcia time. In concreto : de bodycount gaat van 1 naar...een miljoen, leek het wel. Een van de grootste slachtingen ever in het genre , en dat is mooi. Helaas te laat en te weinig.

Production values pover allicht, vergelijkbaar met de goedkoopste spaghetti's.

Vreemd genoeg horen wij op de achtergrond in de verder weinig voorstellende soundtrack het geluid van een...ratelslang en geen adder.

Is toegankelijk via de slechts van Engelse audio voorziene DVD onder de titel guns and guts. Een must see is het niet, slechts de moeite vanwege de 2 geweldssequenties.

Komt in oktober uit op blu ray bij Vinegar Syndrome.