La Sfida dei MacKenna (1970)

Er bestaan er veel van : nergens op slaande spaghettititels...dit is er zo eentje want in de hele film komt geen Mac Kenna voor, laat staan meerdere zoals de titel suggereert. En wat Mac Kenna's gold hier mee te maken heeft ? Niets, bij mijn weten.

De film gaat in feite over ene Jones, vertolkt door Johnny Ringo Ireland die het na in klassiekers als o.a. gunfight at the ok corral te hebben opgedraven nu eens in een heuse Klimovsky spaghetti mocht proberen...niet echt wat je noemt een stijgende carrièrecurve. Klimovsky maakte heel wat spaghetti's , maar is nu vooral gekender vanwege zijn horrorwerk met Naschy waarin zijn lak aan production values wat beter tot zijn recht komt.

Geschoten in Spanjolenland en Almeria gelukkig, met in de cast nog enkele gekende gezichten : Camardiel als de tirannieke Mexicaanse pater familias, Woods als diens spiegepatische zoon, Giordano als diens dochter en Incontrera als de hoerenmadam met wie Ireland- jaartje of... 25 ouder dan haar slechts- de Ware Liefde dreigt te beleven...

Zo komen we ook op de makke van de film : hij doet wat denken aan een soap. Op zich valt het te prijzen dat scenarist Mulargia- tevens zelf ervaren spaghettiregisseur- er iets serieus van wilde maken en ditmaal wekt het verhaal eens niet de indruk ter plekke in mekaar geflanst te zijn. Edoch : het geheel blijft te schematisch om dramatische impact te hebben, en het resultaat is meer telenovela dan auteursfilm. Wat ook betekent dat er weliswaar geen comic relief valt te bespeuren- hoera liefhebbers !- maar ook weinig actie. Buitendien is Ireland hier geen ex- gunslinger, maar een ex- priester dus het zou wat bizar zijn geweest als hij hier een gigantische bodycount had geleverd...maar dan hadden ze het een ander moeten laten doen !

De katholieke en misogyne insteek van het verhaal dat door een waas van melancholie is omgeven lijkt me duidelijk en blijkt behalve uit Ireland's voormalige professie getoond in korte flashback vooral uit het katholieke werk van barmhartigheid dat Ireland in het begin poogt te verrichten , hoe misogyn het slot is zult u zelf zien.

De cast is goed, Ireland gooit er niet met zijn petje naar en ook de rest functioneert naar behoren, waarschijnlijk blijft Woods als spiegepaat het meest in de herinnering hangen. Incontrera heeft zeer veel text voor spaghetti eye candy en doet dat redelijk, Giordano mag zich vooral beperken tot het slachtofferschap - slachtoffer vooral van een broer met een Tony Montanacomplex.

Score De Masi met wat routineuze en obligate trompetklanken.

Al met al een degelijke maar weinig opwindende eurowestern vooral voor de Ireland fans, al is er bij mijn weten nog steeds geen fatsoenlijke uitgave op DVD laat staan meer.