Guaglione (1956)

Mooie poster vind ik het

Smaken verschillen, maar wel degelijk is het een poster waar over na is gedacht : de katholiek-liturgische kleurensymboliek doet mijn hartje bloeden...geel is de kleur van de ontrouw, blauw die van de trouw en de onschuld. En wie zit tussen de 2 vuren ? Niemand minder dan een 17-jarige Terence Hill ! Jazeker, niet eens zijn eerste rol als protagonist trouwens en ook niet de oudste film die ik van hem heb gezien, wel de eerste waarin ik hem helaas zie janken als een zeiknicht die is verdwaald in een donkere kamer.

Zijn aanwezigheid is anno nu ook nog de enige reden om hier naar te kijken, het betreft hier een typisch product uit die tijd . Meer bepaald een van die Napolitaans gesette melodrama's waarvan het scenario de uitwerking was van een liedje, i.c. Guaglione ( jochie ) dat in 56 het Napolitaans songfestival had gewonnen en hier wordt uitgevoerd door tenor Claudio Villa.

Behalve Mario Girotti zoals hij allicht nog in de credits vermeld staat nog enkele toen of later gekende gezichten : o.a. Titiana De Filippo als de moeder van Franco, Tamberlani als zijn vader, Rubini- u wellicht het gekendst uit spaghetti's - als de reine Marisa die hem bemint, Dorian Gry als de goddeloze soubrette die Franco bijna naar de verdoemenis voert, en zelfs de latere Bondgirl Paluzzi als vriendinnetje van Rubini ! Bijna onherkenbaar, nog niet eens meerderjarig waarschijnlijk.

Meer voor liefhebbers van belcanto die om de haverklap te horen is dan voor Terence Hill tifosi, dat lijkt me duidelijk.

Hé, Mario Hill lijkt op die poster meer op Jeffrey Hunter dan op Terence Girotti