Una Colt in Mano del Diavolo (1973)

Ze bestaan dus schijnbaar ook : Amerikaanse westerns met Italiaanse crew, grotendeels Europese cast en opgenomen in Italië...ik zou eigenlijk niet weten wat de Amerikaanse bijdrage- behalve protagonist Woods- hier was, veel geld hebben ze zo te zien niet ingebracht want dit is duidelijk een zeer goedkope productie uit de nadagen van het genre. Ik zou er eerder het etiket made in Italy op plakken.
De synopsis klopt niet geheel : weliswaar is Woods ene Henry Koster *, maar hij is niet echt bezig aan een wraakmissie. In feite leren wij pas later waar hij wel aan bezig is, we weten slechts dat hij als dwangarbeider in een groeve van een wisse dood is gered door niemand minder dan Attilio Dottesio- die jullie ook kennen als kamparts in practisch alle nazisploitation films- die hier de rol van Jeremy vertolkt, waaruit volgt dat Woods hem niet zoekt, want de brave man moet zijn hulp aan Woods met de doodstraf bekopen. Jeremy geeft Woods 2 parels mee, en prevelt Silvertown... en dat is de locatie waarnaar Woods zich begeeft.
Dat is de uitgangssituatie, niet geheel genreconform krijgen we vervolgens een reconstructie/ whodunnit voorgeschoteld die niet echt werkt omdat iedereen die de genrewetten enigszins kent meteen begrijpt wie de boze geest van dienst is ( Berger dus )...al hebben we booswicht Wang nog als afleidingmanoeuvre, deze toendertijd als gemene olientaal in de genrecinema zeer gevraagde booswicht vertolkt hier ene Warner, hij en zijn gang mogen dienen als bodycountleveranciers. Een body count die doorheen de film niet zo heel hoog is, actie is er weinig en pas op het eind krijgen we een siege shoot out, later gevolgd door het verplichte laatste duel tussen de held en de bad guy, die trouwens afwijkt van de gekende normen. Ironie : de antagonist van Woods in dat laatste duel is " de slechtse schutter van het westen " , zoals hij ook wel demonstreert !
Dit is een zeer bescheiden productie, nog bescheidener dankzij de Italiaanse DVD release die slechts 72 minuten duurt en waar druk in gesneden is. Dat je de film ondanks dat toch probleemloos kunt volgen en het tempo dan nog zeer laag is met veel gebabbel, zegt veel over hoe spannend de oerversie moet zijn geweest...
De cameravoering is trouwens niet standaard spaghetti, erg bedaagd en met een vaak 180 graden langzaam pannende camera.
Onopvallende score Piccioni, nee geen lounge dit keer.
Deze weinig opwindende c- spaghetti uit de terminale fase is slechts completistenvoer, en de DVD bevat geen anderstalige onderschriften dus hij zal vermoedelijk wel ongekend blijven.

* : haha, hij heette wel degelijk Roy Koster. Henry Koster was natuurlijk een gekende regisseur. My bad.