Vukovar, Jedna Prica (1994)

Naast een Nominatie voor de Crystal Globe op het Karlovy Vary International Film Festival in 1995 won de prent drie Prijzen: één op het St. Louis International Film Festival in datzelfde jaar, één op het Tromsø International Film Festival in 1996 en één op het Verona Love Screens Film Festival in 1996. Vooral voor de intelligente regie en het knappe scenario van Boro Draskovic was er veel lof.

Films als dit, gemaakt een handvol jaren na de val van de muur, maar dan in een land waar die gebeurtenis (en breder: de val van het communisme) meer teweegbracht dan hereniging, zijn voor (film)historici vreselijk waardevol. Het wegvallen van onderdrukking betekent immers niet noodzakelijkerwijs vrede, verlichting en voorspoed, zo zagen we meer recentelijk na de Arabische Lente. Wat een ontgoocheling. En Vukovar, Jedna Prica (1994) laat dat heel goed zien.

We beginnen met een soort Servische Romeo en Kroatische Juliet die met de rest van de stad de val van het communisme toejuichen, maar "Almost overnight, the powder keg of ethnic hostilities that had been held in check by communist rule begins to blow", zoals de New York Times het zegt. Een belangwekkende film dus, want dit is iets van alle tijden. Helaas dat er bijna niet aan te komen valt, laat staan in mooie kwaliteit. Joković heeft een prettig gezicht om naar te kijken, trouwens, en dan bedoel ik niet alleen dat ze een knappie is.

Een film gemaakt op locatie, terwijl de geschiedenis nog gaande was. Lees vooral ook even de review van James Berardinelli voor reelviews.

Die fucking eindscène...

3,8*