Malamore (1982)

Ze bestonden nog : films van Eriprando Visconti...niet voor lang meer want dit was zijn laatste, een paar jaar na het overlijden van de grote oom. Die ook hier weer fungeerde als het grote voorbeeld voor een decadente kostuumfilm, meer bepaald tijdens WO1 geset in de Veneto even achter het front ( al werd alles opgenomen in een villa in Lombardije ! ).

In feite bereikt de gekende Visconti thematiek hier zijn absolute top/ dieptepunt en wordt- ik denk onbedoeld- tot een volslagen karikatuur, of wat dacht je van een aristocratische, impotente, melancholische dwerg die ondanks zijn impotentie vaste klant is in een bordeel en bij de hoertjes in slaap valt ? Voor wie dit nog niet genoeg vindt zijn er dankzij de oorlog ook genoeg andere verminkten om het op te leuken, blinden en lammen galore. De main bad guy is echter slechts fopblind, deze schavuit krijgt dan ook zijn verdiende loon. Goed : voor de volledigheid hebben we syfilitische hoertjes als cheerleaders, speciaal voor de held halen ze er in het bordeel ook een dwergprostituee bij...een freakshow kortom.

Visconti verzon het allemaal zelf en huurde een grotendeels ongekende cast in, als protagonist hebben we de gedubde pygmee Briscoe die graafje Marcello vertolkt, en als zijn amour fou- zie titel- object hebben we de Francaise Nell, al ervaren maar nooit doorgebroken. En ja : zoals die provocerende poster ons in het smoel wrijft is ze net als haar collegaatjes ongeschoren ! Onder die collegaatjes treffen we trouwens ook Serena Grandi ( die jullie ook kennen als dat "reality " monster uit het begin van la grande bellezza...) aan, in slechts een bijrol maar wel prominent op de DVD hoes vermeld om volk te trekken. Wel : ze is hier een minuut of 10 in beeld- ok, we zien d'r harige k*t- en dat was dat. Sowieso een grote teleurstelling op het gebied van naakt en sex, deze film.

Die verder ook weinig te bieden heeft, vooral uit gepraat bestaat en in uiterst traag tempo verloopt, inhoudelijk niets te melden heeft- om de overeenkomsten met oompje nog wat aan te dikken in de tweede helft Teutonen/ Oostenrijkers van het soort dat je slechts in Viscontifilms aantreft, onder wie een officiertje dat op bezoek bij de snolletjes liever decadente dichters citeert dan aan het werk te gaan - al is het visueel nog wel verzorgd.

Sommige mensen zien in de films van Eriprando anno nu nog wijze levenslessen, ik vind het prima en die mensen zullen ongetwijfeld snuggerder zijn dan ik, die er niet meer dan een freakshow en karikatuur van kan maken.

Is uitgebracht op DVD jaren terug door cinekult met zelfs Engelse audio, u kunt hem voor 6,50 euro ophalen in Turnhout- of all places - zag ik !

Wat zien ik? Nog geen stemmen voor deze Italiaanse zedenschets uit het begin van de jaren tachtig van de neef van de grote Visconti. Nou dan moet ik maar de eerste zijn. pippo il buffone laat er weer niks van heel, sabelt hem genadeloos neder in welgekozen bewoordingen en ik moet zeggen: zo kun je deze film ook bezien. Uitermate cynisch, en dat mag van mij.

Ik kijk er toch wat anders tegenaan. In de eerste plaats kan Eriprando Visconti uitstekende films maken. Dat bewees hij met La Orca en Oedipus Orca. En eigenlijk ook met deze film, die laat zien hoe Italië, zoals gewoonlijk, weer bezig is een oorlog te verliezen. Ik vond het kijken naar de dwerg Jimmy Briscoe niet gemakkelijk. Hij valt voor de hoer Nathalie Nell, maar komt niet over z'n handicaps heen. Totdat ze, pas aan het eind, net zo gehandicapt raakt als hij. Deze film is vooral een film over gemankeerde levens. Die van de hoertjes, die van Nell, die overigens prima acteert, van de blinde soldaat, en die van de soldaat die blindheid simuleert om in leven te blijven.

Nog even voor de duidelijkheid: deze film heeft weinig met erotiek te maken. Ook al speelt een bordeel als plaats van samenkomst een belangrijke rol en zijn de dames regelmatig te zien in gedeeltelijk ontklede staat. Maar het landhuis van de dwerg-graaf doet ook dienst aan lazaret en wat zich daar afspeelt is bepaalt niet erotisch. Verder ademt de film prachtig de sfeer en de entourage van de jaren 1916-1920 en is zeer zorgvuldig vorm gegeven. Met een prachtige oude Lancia en een portret van een toen nog jonge koning Victor-Emanuel. Waarom heb je verdomme die oorlog niet gewonnen lul, bedacht ik me even. Dat Italië uiteindelijk toch die oorlog won, die hier eigenlijk best nadrukkelijk in beeld is, was meer geluk dan wijsheid. Al met al een film die de middelmaat voor mij ver overstijgt.