Paolo e Francesca (1950)

De originele poster !

Melodrama in kostuum van Matarazzo, genre expert die net triomfen had gevierd met Catene. Het is dan ook tamelijk verrassend dat deze film die alle mogelijkheden tot over the top campy romantiek lijkt te bieden, naar Matarazzo begrippen tamelijk ingetogen is.

Het verhaal kent een kind : canto V van Dante's inferno vv 73-142. Valt niets aan toe te voegen zou je zeggen, maar sinsdien is om het historische koppeltje een hele mythologie gebouwd, trouwens Dante begon er zelf mee want dat overspel is nooit "bewezen " ...maar hij zat er natuurlijk wel dichter op dan wij, misschien is het wel echt zo gebeurd. Een mythologie die al snel werd aangedikt door de eerste DC exegeet Bocaccio, die o.a. de legende van het huwelijk met de handschoen verzon.

Goed, de film. Helaas is het eponieme liefdeskoppel de zwakste schakel, helemaal ridicuul zijn ze zeker niet maar ze maken wel duidelijk waarom ze geen household names zijn geworden, terwijl Versois nou ook niet meteen de looks had die je tot in de eeuwigheid wil zien tussen de vlammen en in de wervelwinden.

De 2 worden tamelijk weggespeeld door de baddies, en zo hoort het eigenlijk ook. Cecchi- de waarschijnlijk gekendste naam uit de cast- mag opdraven als Gianciotto, een onbehouwen bruut en mankepoot, maar de eigenlijke kwade genius is zijn astroloog en adviseur Silvani, een satanische schurk die uit de oriënt behalve zijn toverkunsten ook hashish heeft meegenomen !

Matarazzo heeft voor de lol ook nog een duidelijke Tristan en Isolde thematiek toegevoegd, incl. liefdesdrankjes. De beroemdste regels uit het gedicht- over de lectuur van Galeotto dus en dat ze die dag niet verder lazen- zouden hier voor het pièce de résistance van de film moeten zorgen, ik vreesde een onbedoeld hilarische instant camp hit te zien- of misschien hoopte ik het- maar dat viel mee/tegen. Was goed gefotografeerd en vooral voorzien van een passende muzikale begeleiding.

De fotografie- ik weet niet meer van wie, niet zo'n heel gekende iig.- neigde naar het impressionistische, de score werd geleverd door de gekende Cicognini.

Film besluit natuurlijk met de regels :

amor che al cor gentil ratto s'apprende...etc.