Ex-moeder (2010)

Junkie mama.

Een van de meest duidende momenten in deze documentaire over de filmmaakster en haar verslaafde moeder, is het breekpunt waarin Kuipers haar crew om hulp vraagt. Zelf komt ze er namelijk niet meer uit, hetgeen de kijker al had gemerkt vanwege onduidelijke chronologica en meer rommeligheid. Een film over jezelf maken met zo'n titel en tegelijkertijd zo'n last moet ook erg zwaar zijn. Vooral als je zelf nog piepjong bent en hunkert naar een normale ouder-kind relatie. Masochistich aangelegd of niet.

Gelukkig getuigt het in beeld brengen van het breekpunt tevens het lef van de regisseuse en maakt eventueel cynisme bij de kijker alras plaats voor begrip en interesse waar dit alles toe zal leiden. Al is de voorspelbaarheid van 'niets' erg aanwezig. Want de huis-tuin en keukentherapeut bedoelt het goed, maar dit soort klusjes zijn toch eigenlijk minder simpel dan het lijkt. Je wenst het elkaar afstotende en aantrekkende koppel in ieder geval een betere situatie toe. Hoe naïef Kuipers soms ook overkomt en hoe manipulatief moeder dan ook blijkt.

Visuele foefjes kunnen tevens niet verbloemen dat de maakster zelf niet goed wist wat aan te vangen met dit document, doch maken ze de film er zeker niet minder om. Eigenlijk is het die radeloosheid die ze zelfs daarin, bewust of onbewust, goed heeft weten te vangen zo belangrijk om de kijker mee te geven. Ookal zal dat misschien allesbehalve het hoofdoel zijn geweest.

Goed.

Waardeloze documentaire! Kuipers had tig keer meer uit dit aangrijpende onderwerp kunnen halen.

Echter, de regisseuse komt niet veel verder dan a) een afgeraffeld scenario, b) misbruik van aangeleerde visuele technieken die - tot op het irritante toe - afbreuk doen aan de kijkbaarheid van de documentaire, c) te nadrukkelijk geregisseerde scenes (o.a. hardloopscenes; het overmatige uitvegroten van het zuchten incluis) en d) rommelige montage (al heeft Kuipers vast en zeker voor deze - voor mij nietszeggende en eerlijk gezegd enkel afstompende - stijl van filmen gekozen).

Ik heb niets tegen Nadine Kuipers als regisseuse, maar deze documentaire komt op geen enkele manier uit de spreekwoordelijke verf...

... Ex-moeder pakt de kijker ab-so-luut geen moment bij de kladden. Ook kan de kijker zich - mijns inziens althans - geen moment inleven in de belevingswereld c.q. het gevoel van de hoofdpersonages.

Resumerend... een aangrijpend maatschappelijk probleem waar de regisseuse helaas geen vat op heeft weten te krijgen. Ex-moeder is (zeker als documentaire) helaas een te verwaarlozen rolprent.

*

Als docu stelt het niet veel voor, het was veel te rommelig en er was veel te weinig informatie. Ik hou meer van duidelijke en zakelijke docu's. Misschien leren ze op de filmacademie dat je het artistiek moet doen en dat je daardoor meer gevoel in een film kunt leggen, maar ik vind het tegenovergestelde waar. Ik werd niet gepakt door het verhaal door een gebrek aan duidelijke info in chronologische volgorde. Een voice-over had nog veel kunnen redden, helaas is hier niet voor gekozen. Ik geef toch nog een 3 omdat de maker zich zo mooi van haar kwetsbare en pure kant laat zien en omdat haar goedheid en geduld me toch wel wat deed. Als je de dialogen tussen dochter en moeder op papier zou zien dan zou je denken dat de dochter de moeder is en de moeder een 12-jarig kind. Die moeder is trouwens een hedonistische egoïst als je het mij zou vragen, maar dit natuurlijk geheel terzijde.